Το ταξί ήταν στην ώρα του. Εγώ όχι. Φόρτωσα τα μπαγάζια, πήγα και τον Ιορδάνη μέχρι το σχολείο. “Εσύ είσαι ο πρώτος που δικαιούσαι να έρθεις στην Καππαδοκία”, του είπα.Ένα παιδί 4,5 χρονών, που κουβαλάει, μαζί με το όνομα του το βαφτιστικό, τους καημούς και τις αγωνίες τεσσάρων πια γενεών μακριά από την Πατρίδα. Δεν ξέρει ακόμα αλλά υποψιάζεται. “ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη” λέει στους γέρους στις παιδικές χαρές που τον πειράζουν για το ποδόσφαιρο. “Εσύ είσαι ο δεύτερος Ιορδάνης που βαφτίστηκε στην προσφυγιά. Ο πρώτος ήταν ο παππούς σου. Κι αυτός ανάστησε τον δικό του παππού, που ήταν ο τελευταίος της οικογένειας μας που βαφτίστηκε στην Καππαδοκία”.“Γιατί να μην έρθω και εγώ μπαμπά;” “Έχεις σχολείο. Αλλά μια μέρα θα πάμε παρέα”. “Καλό ταξίδι, φιλιά στα παιδιά”. Διαβάστε κι άλλο »
Ιανουάριος 24, 2008
Δημοσιεύθηκε από
Fourokatos |
Κείμενα για την Μικρασία |
Καππαδοκία, Σινασός, ΑΕΚ, πρόσφυγες, Μικρά Ασία |
3 Σχόλια
Τη ζωή μας πια την καθορίζουν άλλοι. Αυτοί που φορτώνουν τον πλανήτη δηλητήρια, αυτοί που ξεκόβουν την οικονομική ανάπτυξη από τις αξίες και το σεβασμό στον άνθρωπο και τη φύση. Οι συνέπειες είναι γνωστές και δεδομένες: επιβάρυνση της ατμόσφαιρας, νέες αρρώστιες, φτώχια για τους πολλούς και κέρδη για τους λίγους. Το παγκόσμιο δίκτυο προϊόντων, μεταφορών, καλλιεργειών, τεχνολογίας, έχει σα στόχο του την ποσότητα και όχι την ποιότητα. Κι οι απαντήσεις που δίνουμε στα προβλήματα αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα κι όχι την αιτία. Μας είναι φτηνότερο να αναπτύξομε την έρευνα για τον καρκίνο αφού θυσιάσομε τόσους ανθρώπους που θα νοσήσουν από το να αλλάξομε το μοντέλο ανάπτυξης που τον δημιουργεί. Το μοντέλο αυτό χτυπάει κάθε ανεξάρτητη φωνή, κάθε ιδιαίτερη ταυτότητα. Έτσι, οι αξίες μας, η πίστη μας, η μουσική κι οι χοροί μας θα γίνουν στόχος του μοντέλου που θέλει μια μόνο ιδεολογία και μια κουλτούρα να επικρατεί, αυτή του κέρδους και της τυφλής ανάπτυξης.
Απέναντι σ΄ αυτή την ισοπέδωση, οι λαοί του πλανήτη έχουν την απάντησή τους: Διαβάστε κι άλλο »
Ιανουάριος 13, 2008
Δημοσιεύθηκε από
Fourokatos |
Πολιτική και πολιτισμός |
|
3 Σχόλια
Την εφηβεία μου, ο Καζαντζάκης ήταν ένας από τους συγγραφείς που τη σημάδεψαν. Η ζωντάνια του λόγου του, η αιρετικότητα των απόψεών του, η αμεσότητα της περιγραφής του, με κρατούσαν προσηλωμένο στις σελίδες του νύχτες αμέτρητες, βιβλίο με βιβλίο.
Σ’ αυτά τα διαβάσματα, εξέχουσα θέση κρατούσε ο «Καπετάν Μιχάλης». Απηχούσε μιαν εποχή ηρωική για την Κρήτη, περιβαλλόταν κι από τις δάφνες των κριτικών και των διανοούμενων, όπως άλλωστε όλο το έργο του Καζαντζάκη. Μια μορφή ηρωική, απροσπέλαστη, που αποτελούσε πρότυπο για δεκάδες συνομήλικους μου, που μοιράζονταν μαζί μου αναζητήσεις και ιδέες. Τον «Καπετάν Μιχάλη» τον ξαναδιάβασα πριν λίγο καιρό. Κι η αίσθηση που μ’ άφησε ήταν διαφορετική από την πρώτη ανάγνωση. Λιγότερα συναισθήματα συγκίνησης, άρνηση ταύτισης μου με τον ήρωα, που πια δεν μου ενέπνεε σεβασμό αλλά μάλλον λύπη, όλα αυτά ανακατεμένα κι ασυγκρότητα. Διαβάστε κι άλλο »
Ιανουάριος 8, 2008
Δημοσιεύθηκε από
Fourokatos |
Κείμενα για την Κρήτη |
|
Δίχως Σχόλια
