ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
“Όνειρα και όνειρα πήγανε χαμένα και είναι από τα λάθη σου όλα γκρεμισμένα”
(Μ. Χριστοδουλόπουλος)
Η ανταλλαγή και η εγκατάσταση των προσφύγων στην Παλαιά Ελλάδα έχει περιγραφεί με διάφορες εκφράσεις και από ποικίλες οπτικές γωνίες. Έχει θεωρηθεί ως έπος, ως το γεγονός που έδωσε την κινητήρια δύναμη στην ανάπτυξη της Ελλάδας, και λογικά, αφού η μαζική εισροή 1.500.000 Μικρασιατών προσέφερε στην οικονομία δαιμόνιους και έμπειρους επιχειρηματίες, και στο Ελληνικό κεφάλαιο φθηνό εργατικό δυναμικό, την εργατική δύναμη του οποίου χρησιμοποίησε σαν μοχλό. Έχει περιγραφεί όμως η έλευση των προσφύγων και σα μια ανεπιθύμητη είσοδος τουρκόσπορων και τουρκομεριτών, από μια μεγάλη μερίδα της Ελληνικής διανόησης που και σήμερα ακόμα κυριαρχεί στην Ελληνική πολιτική σκηνή και που θεωρεί τη Μικρασία σαν κάποιο εξωτικό μακρινό τόπο που δεν έχει καμμια σχέση με την Ελλάδα. Μνημειώδη έχουν μείνει τα πλήρη μίσους κείμενα του Βλάχου στην Καθημερινή που καλούσε το Λαϊκό Κόμμα να μη συμπεριλαμβάνει πρόσφυγες στους εκλογικούς συνδυασμούς του, και που δεν ήθελε να τους έχει ούτε βέβαια φίλους, αλλά ούτε καν αντίπαλους. Αυτό που συμβαίνει σήμερα με τους Βορειοηπειρώτες και τους Ποντίους της πρώην Σ. Ένωσης, συνέβαινε σε μια μεγακλίμακα τα χρόνια μετά την καταστροφή και την Ανταλλαγή. Διαβάστε κι άλλο »
