ΒΕΤΟ!
Τελικά κάθε φορά που πιάνουμε πάτο κάτι συμβαίνει και αποφεύγομε την καταστροφή. Το 2004, ήταν το σχέδιο Ανάν που μας επιβαλλόταν μέσα από ξένα και ντόπια στόματα, απειλές, κινδυνολογία για απομόνωση και ήττα. Τότε ο λαός μας στην Κύπρο έδωσε την απάντηση και οι εξελίξεις μας δικαίωσαν.
Πριν από δυό μήνες, το σκηνικό φαινόταν να αλλάζει. Η ήττα του Παπαδόπουλου στην Κύπρο και η επικράτηση του ενδοτικού μετώπου (με την αριστερή του εκδοχή, ο Χριστόφιας πέτυχε να γίνει ο πρώτος κομμουνιστής ηγέτης του οποίου η ανάδειξη έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους Αγγλοαμερικάνους), προοιώνιζε και στο Μακεδονικό υποχώρηση. Τα ερείσματα μιας πατριωτικής πολιτικής φαίνονταν να χάνονται.
Τα Σκόπια έχουν φροντίσει να ισχυροποιήσουν τη θέση τους μέσα από μια εκκωφαντική σιωπή της Ελλάδας στους διεθνείς οργανισμούς. Το έργο μας λοιπόν ήταν δύσκολο. Με το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου να κινούνται ενδοτικά και σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα, οι προοπτικές φαίνονταν μαύρες.
Στο εξωτερικό, οι Αμερικάνοι και οι Σκοπιανοί, έχοντας, δικαιολογημένα, τη βεβαιότητα ότι η πολιτική μας θα συνεχίσει να είναι ενδοτική και ραγιάδικη, ενέτειναν την αδιαλλαξία τους. Αυτό όμως, απέναντι σε μια πολιτική μετριοπαθή της Ελλάδας, που είχε εγκαταλείψει την απαίτηση μη αναφοράς του «Μακεδονία» στο όνομα της γειτονικής χώρας, ήταν πολύ δύσκολο να πειστεί τόσο η κοινή γνώμη στο εσωτερικό όσο και –όπως αποδείχτηκε- ο διεθνής παράγοντας. Διαβάστε κι άλλο »
