Με το τουφέκι και τη λύρα

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ

Απόβγαλέ μ’ ο βασιλιός τσι βίγλες να μπαστίσω
Κι ούλες τσι βίγλες μπάστισα κι ούλες λαγόνεψά τζι
Κι ούλες τσ’ ηύρηκα ξυπνητές κι ούλες τσι παραβλέπα
Τη βίγλα τω Σαρακηνών ηύρηκα κι εκοιμάτο

Όταν τραγουδιούνται τραγούδια σαν κι αυτό στις παρέες νοιώθω πολύ παράξενα. Δεν είναι μόνο η χαρά της συμμετοχής στο πάρε δώσε της τάβλας, δεν είναι το να μοιράζεσαι μια βραδιά με φίλους, δεν είναι η άμιλλα στο ποιος θα πει ποιο τραγούδι. Είναι ότι βρίσκομαι σε μια διαδικασία, μια παρέα, που γίνεται με τον ίδιο τρόπο αιώνες τώρα, είναι ότι κάθε φορά μια τέτοια σμίξη πιάνει ένα νήμα από το παρελθόν, το δικό μας παρελθόν και το συνεχίζει, είναι ότι η συλλογική μας μνήμη, η ιστορική μας αφήγηση, υπάρχει εδώ, παρούσα κι όχι σε λαογραφική καταγραφή, ζωντανή και ακμαία.

Τα τραγούδια μας γράφτηκαν για να αφηγηθούν τις μικρές και μεγάλες στιγμές μας, την καθημερινότητα και τις ξεχωριστές πράξεις, τις πολλές λύπες και τις λιγοστές χαρές του λαού μας σε μια περίοδο που ξεπερνάει τα χίλια χρόνια. Τις δικές μας στιγμές κι όχι άλλων. Τη δική μας θεώρηση των πραγμάτων εκφράζουν, τους φίλους μας τους έχουν για φίλους, τις περιοχές μας για πατρίδα, τους εχθρούς μας για αντίπαλους. Κι όταν αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα δεν περιγράφουν απλά μια κατάκτηση: Μιλούν για το χτίσιμο της Αγιασοφιάς, θρηνούν το κούρσος της Αντριανούπολης, λυπούνται τον Κωνσταντή «όντεν εδικονίζετο» την εύνοια των Λατίνων για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους, δυσπιστούν απέναντι στους ευκαιριακά συμμάχους μας.

Κι αυτό το κάνουν για αιώνες, και το ένα τραγούδι διαδέχεται το άλλο, προσθέτοντας το δικό του πετραδάκι στο ψηφιδωτό της ιστορίας μας, της συνέχειάς μας από τόσο παλιά μέχρι τώρα, τώρα που εμείς δεν είμαστε πια άξιοι να παραγάγουμε τραγούδια γιατί δε δημιουργούμε νέα γεγονότα. Όμως ακόμα τα λέμε στις παρέες, κι εκείνες οι στιγμές είναι κάτι παραπάνω από τραγούδια μεταξύ φίλων. Περπατούμε κι εμείς πάνω στη στράτα των παλιών μας, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στους ιστορικούς του Σόρος και του Σκάι. Τα τραγούδια μας, που τραγουδιούνται αυτούσια στην Κρήτη τόσους αιώνες, δίνουν την απάντηση σε όσους «ανακαλύπτουν» ότι ο λαός μας δεν υπήρχε πριν. Και με το αντιστασιακό τους ήθος, δείχνουν και το δρόμο που πρέπει κι εμείς ν’ ακολουθήσομε. Ήδη, το ότι ακόμα τα τραγουδούμε, είναι μια αντίσταση από μόνο του. Κι αν δεν έχει η γενιά μας μπορέσει να δώσει τροφή σε νέα τραγούδια, το ότι αγαπά τα παλιά μας δίδει την ελπίδα ότι θα αξιωθεί να γίνει η αιτία να γραφτούνε καινούργια, για να προστεθούν κι αυτά στη μακρόχρονη αφήγησή μας.

Advertisements

Φεβρουαρίου 19, 2011 - Posted by | Κείμενα για την Κρήτη, Πολιτική και πολιτισμός, ΣΦΑΚΙΑ | , , , , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: