Με το τουφέκι και τη λύρα

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ;

«Κάντε τα παιδιά σας Ολυμπιακούς να είναι χαρούμενα», μας καλεί στο πρωτοσέλιδό του ο «Πρωταθλητής» την επαύριον του ντέρμπι της ντροπής.

Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απ’ την αρχή: Ούτε Ολυμπιακός είμαι ούτε Παναθηναϊκός. Η μισή μου μικρασιατική ρίζα καθόρισε και τις συλλογικές μου προτιμήσεις. Αλλά παλιά, για τον Ολυμπιακό πολλοί τρέφαμε αισθήματα συμπάθειας. Λίγο το ότι είμαστε Πειραιώτες, λίγο ο «λαϊκός» του χαρακτήρας, λίγο η φλωριά και τα βόρεια προάστια με τα οποία ήταν ταυτισμένος ο ΠΑΟ στη συνείδησή μας, έκαναν τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ του Ολυμπιακού. Παλιά όμως. Πολύ παλιά.

Αργότερα, η ομάδα του Κόκκαλη πια, άρχισε να κερδίζει τα πρωταθλήματα το ένα μετά το άλλο. Και κανείς δε μιλούσε. Οι υπόλοιποι αποδέχτηκαν το ρόλο του κομπάρσου, ο Τσουκαλάς ήταν η φωνή του Θρύλου κι οι οπαδοί της ομάδας αναγνώριζαν ότι ο ιερός σκοπός του Πρωταθλήματος αγιάζει τα μέσα προς κατάκτησή του. Η ηθική εξαχρείωση ενός ολόκληρου λαού, αυτού που στο πολιτικό επίπεδο είχε κιόλας αποδεχτεί ότι ήρθε στην εξουσία για να κάνει ό,τι κι αυτοί που τον καταπίεζαν τόσα χρόνια, εκφράστηκε ποδοσφαιρικά από τις πρακτικές και τα ήθη του Θρύλου και του προέδρου του υπό τις επευφημίες των οπαδών του: Αλαζονεία της εξουσίας και χυδαίος λαϊκισμός.

«Κάντε τα παιδιά σας Ολυμπιακούς να είναι χαρούμενα»…

Και πώς θα είναι χαρούμενα τα παιδιά μας; Μα, με τα πρωταθλήματα, την επίδειξη δύναμης και παρασκηνιακής δράσης, με τον έλεγχο της διαιτησίας. Με την επιβολή στον αντίπαλο πάση θυσία. Όχι με τη νίκη στους αγωνιστικούς χώρους, όχι με τη χαρά του παιχνιδιού και το σεβασμό στον άλλο.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά μας Ολυμπιακούς. Καταρχάς δεν «κάνουμε» τα παιδιά μας κάτι. Τους δίνουμε τα εφόδια να αποφασίσουνε μόνα τους όχι ομάδα, αλλά οτιδήποτε θα καθορίσει τη ζωή τους. Αλλά και να τα κάναμε, δε θα ήταν το κριτήριό μας η χαρά της κατίσχυσης στα παρασκήνια. Η λαμπρότητα της Παράγκας. Αλίμονό μας αν καταντούσαν έτσι τα παιδιά μας. Το κριτήριό μας θα ήταν βασισμένο στις αρχές και αξίες που έχει ο λαός μας διαμορφώσει στη μακρά πορεία του στο χρόνο, στο σεβασμό, την αξιοπρέπεια, τη συμμετοχή. Θα συμπεριλάμβανε το χειροκρότημα του καλύτερου αντιπάλου, την πλάκα στο χαμένο, πλάκα που τη μοιράζεσαι όμως μ΄αυτόν, όχι που μειώνει τον άλλο, τη νίκη με τίμια μέσα και την ισοτιμία στο συναγωνισμό (κι όχι ανταγωνισμό).

«Κάντε τα παιδιά σας Ολυμπιακούς να είναι χαρούμενα»…

Επειδή ξέρουμε το αποτέλεσμα από πριν προφανώς. Και στις τρυφερές παιδικές ηλικίες, η αίσθηση του ανήκειν στους νικητές μετράει. Κι ας έχει έρθει η νίκη αυτή με ανορθόδοξο τρόπο.

Μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα έχει βρεθεί κι άλλες φορές ο λαός μας. Κι αυτοί που συνεχίσαμε μαζί είναι αυτοί που δεν θέλησαν τη νίκη με κάθε τρόπο. Είναι αυτοί που σε άλλες εποχές έμειναν με τους χαμένους για μην προδώσουν κάποιες αξίες και αρχές, για να κρατήσουν μια ταυτότητα που τους καθήλωνε στη σκλαβιά, αλλά ήταν η δική τους. Μπορούσαν να τουρκέψουν, και κάποιοι τούρκεψαν και ήταν μετά «χαρούμενοι», δυνάστες αντί καταδυναστευόμενοι, καταπιεστές αντί καταπιεζόμενοι. Όμως οι πολλοί δεν το ΄καμαν. Και μας παρέδωσαν μια πατρίδα που σήμερα ξεφτιλίζουμε με κάθε τρόπο, κι ένας απ’ αυτούς είναι το να μη μπορούμε ούτε τη μπάλα πια να χαρούμε.

«Κάντε τα παιδιά σας Ολυμπιακούς να είναι χαρούμενα»…

Πιο πολύ σαν απειλή ακούγεται αυτό παρά σαν οτιδήποτε άλλο. Κι αν δεν το κάνουμε; Κι αν τα παιδιά μας είναι χαρούμενα όχι επειδή μπορούνε στο τέλος του αγώνα να πάνε να πουν στο χαμένο «σε πήδηξα», αλλά επειδή η ομάδα τους έπαιξε καλύτερα και νίκησε; Κι αν τα παιδιά μας παραμένουν χαρούμενα μετά από μιαν ήττα γιατί η ομάδα προσπάθησε αλλά έχασε από ένα καλύτερο αντίπαλο που τον χειροκρότησαν κι αυτόν; Τι χαρές θέλουμε τελικά για τα παιδιά μας; Και κατ’ επέκταση τι χαρές θέλουμε για μας τους ίδιους;

Στο λαό μας υπήρξαν πολλές φορές αρκετοί που θέλησαν να είναι πάντα με τους νικητές. Τους πιο διάσημους τους έχει καταγράψει κι η ιστορία. Αλλά πιο πολλοί ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν. Για κάποιες αξίες, για μια ταυτότητα, για ένα φιλότιμο. Και βίωσαν τη μοναξιά, τη χλεύη, την καταπίεση από αυτούς που επέλεξαν το βόλεμα, τη συνθηκολόγηση, την επιβολή με κάθε μέσο. Αλλά και που ένιωθαν μέσα τους ανώτεροι από τα ανθρωπάκια που τους είχαν καθίσει στο σβέρκο, τα άξια κάθε περιφρόνησης.

«Κάντε τα παιδιά σας Ολυμπιακούς να είναι χαρούμενα»…

Και να γίνουν Ολυμπιακοί τα παιδιά μας, ελπίζουμε να αντιδράσουν στις μεθόδους που είδαμε στο ντέρμπυ. Το περιμένομε αυτό από τους οπαδούς του Ολυμπιακού πρώτα πρώτα. Δε μπορεί, θα υπάρχουν κι αυτοί που θα ντρέπονται να παίρνουν τις νίκες έτσι. Που θα θέλουν να χαίρονται τις νίκες τις κατακτημένες με ιδρώτα και προσπάθεια, που δε θα πανηγυρίζουν τις κάλπικες επιτυχίες. Κι εκείνοι έχουν το δύσκολο έργο να αντισταθούν στην έδρα τους.

Αυτή η πατρίδα όμως δεν έχει πια δύναμη να εμπνεύσει. Κι ο λαός μας δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί σε μιαν εποχή όπου η αντίσταση είναι το ζητούμενο σε όλους τους τομείς. Και πρώτη η ηθική αντίσταση. Η διεκδίκηση της αξιοπρέπειάς μας. Παντού. Και στο ποδόσφαιρο. Αλλά αυτή η μάχη ή θα κερδηθεί σε όλους τους τομείς ή θα παίζουμε στο μέλλον στη γ΄ εθνική. Και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.

Advertisements

Φεβρουαρίου 23, 2011 - Posted by | Γενικά, Πολιτική και πολιτισμός | , , ,

1 σχόλιο »

  1. ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΜΑΝΩΛΙΟ… ΤΟ ΠΡΟΩΘΩ ΓΙΑ ΠΕΡΑΙΤΈΡΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ…

    Σχόλιο από Φώτης Καραμεσίνης | Μαρτίου 5, 2011 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: