Με το τουφέκι και τη λύρα

ΑΕΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ;


Ο δικτυακός τόπος http://www.aek365.gr, κάνει αναφορά την 28-11-2011 σε ενδιαφέρον τουρκικού κολοσσού να πάρει το πλειοψηφικό πακέτο της ομάδας. Σε δύο αναρτήσεις, http://www.aek365.gr/a-158335/me-tourkous-milaei-gia-thn-aek-o-adamidhs.htm, http://www.aek365.gr/a-158346/auth-einai-h-etairia-pou-thelei-thn-aek.htm, η ιστοσελίδα αναφέρει ότι ο πρόεδρος της ΑΕΚ μιλάει με Τούρκους επιχειρηματίες, κατονομάζει μάλιστα την οικογένεια Σαμπαντζί, η οποία συγκαταλέγεται στα μεγάλα επιχειρηματικά τζάκια της Τουρκίας, ως αυτήν που ενδιαφέρεται να αναλάβει την Ένωση.
Η Γκιουλέρ Σαμπαντζί, επικεφαλής του ομίλου, βρίσκεται στη δεύτερη θέση στον κατάλογο των 50 ισχυρότερων γυναικών επιχειρηματιών του κόσμου που καταρτίζουν οι Financial Times. O όμιλος Σαμπαντζί έχει δυναμική παρουσία και στον πολιτισμό, με το ομώνυμο μουσείο που προωθεί το ιδεολόγημα των Τούρκων περί παρουσίας τους επί χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία, ενώ με κεφάλαιά του έχει χτιστεί φοιτητική εστία στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.
Ο αθλητικός τύπος της 28-11-2011 μιλάει εναλλακτικά και για Άραβες επενδυτές, με τους οποίους η συνάντηση του προέδρου της ΑΕΚ έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη, οπότε το τοπίο είναι ακόμα θολό ως προς το τι πραγματικά συμβαίνει. Πλην όμως μπορούμε από τώρα να κάνομε κάποιες βασικές επισημάνσεις ως προς το τι σημαίνει και σε ποιον ανήκει η ΑΕΚ, επισημάνσεις που μπορούν να μας οδηγήσουν και στο ποιος δικαιούται να την ελέγχει.
Κάθε ομάδα είναι δεμένη με μια γειτονιά, μ’ ένα τόπο, μιαν ιδιαίτερη πατρίδα. Στην Ελλάδα η έννοια της ιδιαίτερης πατρίδας δεν έχει πάντα συγκεκριμένη αναφορά σε χωριό, σπίτια και περιουσία, αφού το σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού των Μικρασιατών αναφέρεται στην Πατρίδα του μέσα από τη μνήμη. Οι φορείς των προσφύγων αυτή τη μνήμη υπηρετούν, κι οι ομάδες τους είναι η μεταφορά της μνήμης αυτής στο αθλητικό πεδίο. Μια ματιά στα πανώ που κατεβαίνουν στους αγώνες της ΑΕΚ και των άλλων προσφυγικών ομάδων αρκεί να δείξει ότι η μνήμη της Μικρασιατικής πατρίδας μένει ζωντανή μέσα και από το ποδόσφαιρο. Αυτό φαίνεται και από την αντιμετώπιση των άλλων ομάδων στις εκατέρωθεν ύβρεις μεταξύ οπαδών: Οι ΑΕΚτζήδες είναι για τους άλλους οι «Τούρκοι» τα «χανούμια», σε ευθεία αναπαραγωγή του «Τουρκόσποροι» των παλαιοελλαδιτών κατά τα πρώτα χρόνια μετά την Καταστροφή.

Οι μικρασιατικές οικογένειες έχουν πολλά να διηγηθούν από την Πατρίδα. Καλά και κακά, φιλίες με τουρκικές οικογένειες και νεκρούς από τους Τσέτες, παραμένει όμως κοινός παρονομαστής της τραγικής τους μοίρας ότι η τύχη τους είχε προδιαγραφεί ήδη από το 1911, στο συνέδριο των Νεότουρκων στη Θεσσαλονίκη, όπου αποφασίστηκε η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Πριν τη μικρασιατική εκστρατεία είχε ήδη συντελεστεί το μεγαλύτερο μέρος της εθνοκάθαρσης, ενώ με την Καταστροφή και την Ανταλλαγή ολοκληρώθηκε η εκκένωση της Μικρασίας από τους προαιώνιους κατοίκους της. Μπορούσαν να μείνουν; Ναι, αλλά μόνο αν τούρκευαν, όπως γινόταν επί αιώνες. Κι Αυτοί, μάρτυρες του λαού μας, είτε νεκροί στα άγια χώματα της καθ’ ημάς Ανατολής, είτε ζωντανά ράκη σε μιαν Ελλάδα που τους περιφρόνησε βαθιά, επέλεξαν για το χατήρι της Ρωμέικης ταυτότητάς τους να τερματίσουν μια παρουσία χιλιετιών εκεί.
Η ΑΕΚ και τ’ άλλα προσφυγικά σωματεία δεν έχουν λοιπόν μόνο το χαρακτηριστικό της τοπικής ομάδας σε επίπεδο πόλης της Ελλάδας. Κουβαλάνε μια μνήμη πολύ βαριά, μια παρουσία δεμένη με το αίμα των νεκρών μας που αφήσαμε εκεί, τους βιασμούς των κοριτσιών μας, των γυναικών και των μανάδων μας, των πληθυσμών που αλλαξοπίστησαν για να γλυτώσουν την τυραννία. Κουβαλάνε ακόμα τον καημό των προσφύγων για τις εστίες που εγκατέλειψαν, τον απίστευτο αγώνα τους για επιβίωση στο καινούργιο περιβάλλον που τους υποδέχτηκε με εχθρότητα και καχυποψία, γεγονότα που σημάδεψαν τους παππούδες μας και τους γονείς μας και που πολλούς τους έκαμαν να μη θέλουν να μιλήσουν στους νεώτερους γι’ αυτά που πέρασαν.
Σήμερα, στην εποχή της αποκτήνωσης, του «να κερδίζει η ομάδα με οποιοδήποτε τρόπο», οι αρχές της άμιλλας και του ισότιμου συναγωνισμού έχουν υποχωρήσει. Μαζί τους υποχωρούν και οι αξίες που βρίσκονται πίσω από κάθε ομάδα, για να δώσουν τη θέση τους στα ένστικτα και τον ανταγωνισμό. Έτσι, δε μας νοιάζει ποιος θα έχει την ομάδα, αρκεί αυτή να νικάει. Το βλέπομε σα νοοτροπία στους οπαδούς όλων των ομάδων: ο επενδυτής που θα απογειώσει μετράει, όχι τι εκπροσωπεί.
Μπορεί σ’ αυτό το σχήμα να χωρέσει Τούρκος μεγαλομέτοχος για την ΑΕΚ; Μπορεί αυτός που μας έδιωξε από την Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, να έρθει τώρα να μας αγοράσει; Και τι θα σήμαινε αυτό για την ΑΕΚ; Η ομάδα των προσφύγων δημιουργήθηκε για να στεγάσει τον πόνο της στερημένης πατρίδας μας, και θα τη δώσομε σ’ αυτούς που μας τη στέρησαν;

 

ΑΕΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ. Το βλέπεις το σύνθημα αυτό στους τοίχους, σε μπλουζάκια συνδέσμων, στην ιστορία του συλλόγου. Η παράδοσή της λοιπόν σε Τούρκους θα σημάνει ακύρωση της ιστορίας της. ΑΕΚ δε θα σημαίνει πια ομάδα των προσφύγων. Μπορεί να το δει κάποιος κι έτσι βέβαια, άλλωστε σήμερα οι ομάδες είναι ανώνυμες εταιρείες κι ως γνωστόν το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Κι αφού θα νικάμε τους άλλους καλά θα είμαστε. Και θα νικάμε σίγουρα, αφού η Τουρκία πάει να γίνει το αφεντικό στην περιοχή, οπότε, δε μπορεί, θα έχει τον τρόπο να επιβάλλει τη θέλησή της στο πρωτάθλημα, εδώ την επιβάλλει στο Αιγαίο και την Κύπρο.
Κι εμείς τι θα κάνουμε; Το θέλομε αυτό τελικά; Θέλομε ένα αφεντικό που έχει μαζί μας προηγούμενα; Και τι θα πούμε στους παλιούς μας, αυτούς που έμειναν για πάντα εκεί, αυτούς που φύγανε αλλόφρονες από απέναντι για να γλυτώσουνε από τους Τσέτες, αυτούς που νύχτα χτίσανε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας από το υστέρημα του χρόνου που τους άφηνε ο αγώνας για την επιβίωση; Τι θα σημαίνει ΑΕΚ πια για μας;

Αν αποσυνδέσομε το μήνυμα της προσφυγιάς που η ΑΕΚ κουβαλάει από την ομάδα, όλα γίνονται. Αλλά τότε, μερικοί από μας δε θα έχουν κάποιο λόγο να είναι ακόμα ΑΕΚ. Γιατί ΑΕΚ δε γίναμε για να τσακωνόμαστε με τους άλλους, για να επιβληθούμε και να ταπεινώσομε τον αντίπαλο και να νοιώσομε ικανοποίηση μέσα απ’ αυτό. ΑΕΚ είμαστε για μια πατρίδα που τόσο υπέφερε και προδόθηκε, για έναν πληθυσμό που από το 1071 μέχρι το 1922 κράτησε την ταυτότητά την ελληνική μέσα στους Τούρκους, κι αυτή την ταυτότητα δε θα την υποστείλομε τώρα για να βάλομε μερικά γκολ παραπάνω, γιατί γι’ αυτά τα γκολ δε θα μπορούμε να πανηγυρίσομε, κάποιος άλλος θα τα βάζει κι όχι εμείς, κι αυτός ο άλλος είναι κι η αιτία που σήμερα βρισκόμαστε στη Νέα Φιλαδέλφεια στην Αττική κι όχι στην παλιά στη Μικρασία.

Advertisements

Νοέμβριος 28, 2011 - Posted by | Κείμενα για την Μικρασία, ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , ,

1 σχόλιο »

  1. Καλύτερα στη Γ’ Εθνική, παρά με Τούρκους αφεντικά

    Σχόλιο από AEKara | Ιανουαρίου 29, 2012 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: