Με το τουφέκι και τη λύρα

ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΡΑΤΟΣ

Οι διαπραγματεύσεις με την Τρόϊκα συνεχώς μπλοκάρουν, οι απαιτήσεις για περικοπές στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους αυξάνονται, σαν να μην έχουν φτάσει στο έσχατο όριο ένδειας τα νοικοκυριά. Πρόσθετοι φόροι στις επιχειρήσεις, στους ελεύθερους επαγγελματίες. Εισφορές, φόρος για το σπίτι που κατοικείς, φόρος για το αμάξι που δε χρησιμοποιείς επειδή δε μπορείς να πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας.
Η κοινωνία αναστενάζει κάτω από τη μέγγενη των νέων μέτρων, των προηγούμενων, των επόμενων. Περιμένει να αποδώσουν τα μέτρα, να είναι κάθε φορά τα τελευταία, να αντιστραφεί η πορεία της οικονομίας. Όμως, γίνεται αυτό;
Πόσο τόπο έχουν πιάσει τα μέτρα για να γυρίσουμε ξανά σε παραγωγικό ρυθμό; Πόσο μειώθηκαν τα ελλείμματα από το στραγγαλισμό των μικρομεσαίων; Είναι αυτός ο δρόμος άραγε;
Την αλήθεια θα την πουν οι αριθμοί. Τα ποσά που χάνονται από την φοροδιαφυγή, τις μη καταβαλλόμενες εισφορές στα ταμεία, την ανυπαρξία ελεγκτικού και εισπρακτικού μηχανισμού, τη διαφθορά, είναι τεράστια.
Αντιστοιχούν στην επόμενη δόση που περιμένουμε (αλλά η Τρόϊκα δε θέλει) να πάρουμε, αντιστοιχούν στα ελλείμματα που υποτίθεται ότι ήταν αιτία να μας βάλει σ’ αυτή την περιπέτεια ο Γιωργάκης και τα κατεστημένα κόμματα.
Αν λοιπόν το κράτος είχε την αποτελεσματικότητα που πρέπει στον έλεγχο, δε θα μας έπαιρνε να φοροδιαφεύγουμε. Κι αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις θα δούλευαν σε ένα ασφαλές περιβάλλον ισονομίας, ότι το κράτος θα είχε έσοδα που θα του επέτρεπαν να κάμει το σχεδιασμό του, ότι τελικά θα είχε επαρκή έσοδα.

Ή μήπως όχι; Τα επαρκή έσοδα προϋποθέτουν λελογισμένα έξοδα.
Αν λοιπόν τα έσοδα μιας δίκαιης και αποτελεσματικής φορολογίας πήγαιναν σε έξοδα όχι πραγματικών κρατικών αναγκών, αλλά σε έξοδα κομματικών ρουσφετολογικών εξυπηρετήσεων, τότε πάλι θα δημιουργείτο χρέος. Υπάρχει λοιπόν και το άλλο σκέλος, αυτό της συνετής διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού.
Αν είχε τηρηθεί αυτό, δε θα δημιουργούσαμε ένα χρέος τόσο μεγάλο ώστε να μη φτάνουν τα έσοδα, να δανειζόμαστε συνεχώς, να ανατροφοδοτείται έτσι η οφειλή και να διογκώνεται ώστε να μην είναι πια διαχειρίσιμη.
Δε χρειαζόμαστε λοιπόν μνημόνιο. Χρειαζόμαστε κράτος. Κράτος σοβαρό, αξιόπιστο, στελεχωμένο με ανθρώπους που έχουν συναίσθηση της αποστολής τους και την υπηρετούν. Γιατί το μικροπρόθεσμο συμφέρον του καθενός, κατάντησε να ίσταται ψηλότερα από το μεσοπρόθεσμο συμφέρον όλων.
Αυτό το νέο όραμα τη νέα προσπάθεια, πρέπει να την υλοποιήσουνε καινούργιες νοοτροπίες.
Η σήψη του πολιτικού κόσμου είναι τόσο μεγάλη που δε μπορεί να διορθωθεί.
Είναι χαρακτηριστικό το θέμα που προέκυψε στη Βουλή πρόσφατα, όπου απαγορεύεται το τσιγάρο, σε παρατήρηση ενός βουλευτή σε καπνίζουσα συνάδελφό του. Η αντίδραση της ήταν επιθετική και θρασεία, διεκδικώντας ΄΄να εφαρμόζει όποιο νόμο θέλει, όπως θέλει και όποτε γουστάρει΄΄. Δεν έχει σημασία το κόμμα στο όποιο ανήκουν οι βουλευτές που εμπλέκονται στο επεισόδιο, αφού τέτοιες συμπεριφορές συναντώνται σε όλο το πολιτικό φάσμα. Όμως είναι σαφές ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν.
Από το να σεβόμαστε κάθε διάταξη που εμείς ψηφίζουμε (ή να την αλλάζουμε μέσα από τους θεσμούς αν μπορούμε). Και σ’ αυτή την προσπάθεια δε μπορεί να συμμετέχει ο παλιός κόσμος, δεν έχει το ήθος γι’ αυτό.

Advertisements

Νοέμβριος 9, 2012 - Posted by | Uncategorized | , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: