Με το τουφέκι και τη λύρα

NEO MNHMONIO: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Έπρεπε να το βιώσουμε κι αυτό: Ο αντιμνημονιακός κυβερνητικός συνασπισμός, σύρθηκε από τη μύτη σε μια ταπεινωτική συμφωνία. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, υπάρχει απλά η ευαρέσκεια της τρόικας (δε θα μπούμε στο παιχνίδι του στρουθοκαμηλισμού και της μετονομασίας της σε «θεσμούς») στις εξοντωτικές προτάσεις που υπέβαλε η πλευρά μας. Ήδη στο εσωτερικό της κυβέρνησης ακούγονται τριγμοί, οι οποίοι δε θα μπορέσουν να εμποδίσουν την υπογραφή. Αν μπορούσαν, η κυβέρνηση θα έκανε ξανά εκλογές με λίστα και θα τοποθετούσε σε εκλόγιμες θέσεις τους συμφωνούντες. Έχει ακόμα την αποδοχή του λαού, καθώς κανείς δε θέλει να γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Το πρόβλημα είναι ότι και η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση απέτυχε πιο σύντομα από όσο περιμέναμε, εξαντλώντας τον κύκλο της μεταπολίτευσης με τη μνημονιακή στροφή της και την απαξίωση πλέον ολόκληρου του πολιτικού φάσματος που κυριάρχησε στην πατρίδα μας για σαράντα χρόνια. Εδώ υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό: Το κακό είναι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι να τους διώξουμε εμείς νωρίτερα, κι έπρεπε να πέσουν μέσα από την καταστροφή που βιώνουμε εδώ και χρόνια και την ανεπάρκειά τους να προτάξουν ένα άλλο όραμα. Το καλό είναι ότι αναγκαστικά τώρα θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, αφού το παλιό κατεστημένο έχει πια καταρρεύσει, με τον τελευταίο εκπρόσωπό του να παραπαίει και να γελοιοποιείται σκύβοντας το κεφάλι σ’ αυτούς που θα χορεύανε πεντοζάλη στο σκοπό της λύρας που θα τους έπαιζε και ομολογώντας ότι τα μέτρα «δεν ήταν στο πρόγραμμά του».

0264564001424609186
Η χρεωκοπία της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης τελειώνει και την αντιπαράθεση «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Όλοι είναι πια μνημονιακοί. Οπότε θα πρέπει να κοιτάξουμε τοαληθινό πρόβλημα, την παραγωγή μας. Γιατί πώς θα είσαι αντιμνημονιακός δίχως να έχεις παραγωγή; Την παραγωγική ανασυγκρότηση όμως της χώρας, αυτή δηλαδή που θα επιτρέψει την άσκηση μιας πολιτικής που θα υπερβαίνει την κρίση, δεν την προτείνει κανείς, κι αν την προτείνει δεν την υλοποιεί. Πρέπει λοιπόν από κει να ξεκινήσουμε στις καινούργιες προσπάθειες που θα γίνουν από τον κόσμο που απελευθερώνεται από τη μεταπολίτευση και τον παρασιτισμό που αυτή εκπροσωπεί. Οι δικές μας ευθύνες παραμένουν: Έπρεπε να αντιδράσουμε πιο νωρίς, πράγμα που δεν κάναμε αποπροσανατολισμένοι από την ψεύτικη ευημερία των δανεικών, της τεμπελιάς και των επιδοτήσεων.
Πρώτο μας μέλημα λοιπόν να ξαναστήσουμε την παραγωγή μας. Να δημιουργήσουμε αξία και να σηκώσουμε το κεφάλι, να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους άλλους λαούς κι όχι σα διακονιάρηδες. Αυτό όμως, δεν είναι απλό: προϋποθέτει βούληση ρήξης με το παρασιτικό μοντέλο που έχει εμπεδωθεί στη χώρα, ρήξης με όλους τους βολεμένους, και μ’ αυτούς που νομίζουν ότι τα παλιά κόμματα μπορούν να μας ξαναγυρίσουν στις εποχές της ψεύτικης ευημερίας. Σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσουμε στις αξίες που μας χαρακτήριζαν, μια από τις οποίες είναι η εργατικότητα.

images[4]
Η παραγωγή μας πρέπει να ξαναστηθεί σε όλους τους τομείς:
Στον πρωτογενή, θα πρέπει να στοχεύσουμε στη διατροφική μας αυτάρκεια, με έμφαση στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, κατά προτίμηση βιολογικών, που θα έχουν και το συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα σε ξένες αγορές, αυξάνοντας τις εξαγωγές μας. Εννοείται ότι τίποτα δε θα πρέπει να εξάγεται ασυσκεύαστο, καθώς η μεταποίηση προσθέτει τεράστια αξία που τώρα την καρπώνονται άλλοι κι όχι οι Έλληνες παραγωγοί. Η αυτάρκεια στη διατροφή για να κατακτηθεί, σημαίνει και αλλαγή του διατροφικού μας μοντέλου, δηλαδή στο καινούργιο μας ξεκίνημα θα πρέπει να στοχεύσουμε και σε ισορροπία στην προσωπική μας διατροφή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος.
Στο δευτερογενή τομέα, η μαστορική τέχνη και η επινοητικότητα των Ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί να αποδώσει σήμερα, όπου χάρη στην τεχνολογία δεν απαιτούνται πια μεγάλες εργοστασιακές μονάδες ώστε να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος. Το πρόβλημα είναι ότι η τέχνη αυτή πάει να χαθεί, ή πιο σωστά να μεταλαμπαδευτεί σε ξένες χώρες, αφού σε μας δεν υπάρχει δραστηριότητα. Το πάντρεμα της τέχνης αυτής με την επιστημονική κατάρτιση των νέων μας μπορεί να δώσει θαύματα. Εδώ πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην αμυντική βιομηχανία, επίκαιρη έτσι κι αλλιώς και γιατί η τρόικα μας επιβάλλει μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και γιατί ο κίνδυνος της Τουρκίας είναι πάντα παρών.
Στις υπηρεσίες, η επαγγελματική (μερακλίδικη) προσέγγιση κάθε κλάδου, είτε αυτός είναι ο τουρισμός είτε άλλες υπηρεσίες, θα πρέπει να αντικαταστήσει τη λογική της αρπαχτής. Ειδικά ο τουρισμός θα πρέπει να έχει στόχο τη γνωριμία του επισκέπτη με την τοπική κουλτούρα, τη χρήση τοπικών προϊόντων στην εστίαση, τη συμμετοχή του επισκέπτη στον κύκλο της ζωής και των δραστηριοτήτων του λαού μας.
Στη ενέργεια, πρέπει να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την αυτάρκεια και με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όχι στις φαραωνικές κλίμακες που επιβάλλουν οι ανεμογεννήτριες πχ, οι οποίες περισσότερη ζημιά προκαλούν στο περιβάλλον παρά ωφέλεια, αλλά σε επίπεδο νοικοκυριού. Κάθε νοικοκυριό μπορεί να παράγει μέρος ή όλη την ενέργειά του με φωτοβολταικά που θα μπαίνουν στην ταράτσα του και με μια μικρή ανεμογεννήτρια που θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Η οικονομία που πετυχαίνεται έτσι, θα μεταφράζεται σε τεράστια μείωση χρήσης συμβατικών ρυπογόνων πηγών ενέργειας σε εθνικό επίπεδο.

συριζα μνημονιο2
Αυτά βέβαια, σημαίνουν ένα άλλο κράτος, ένα κράτος με ελάχιστη γραφειοκρατία, που θα διευκολύνει τη δραστηριότητα των πολιτών και δε θα την πνίγει, που δε θα λειτουργεί σα φοροεισπρακτικός μηχανισμός, που θα λειτουργεί ανταποδοτικά και που θα φορολογεί λογικά όλους, ώστε να μην υπάρχει η αίσθηση της αδικίας και να νοιώσει ο πολίτης το κράτος σα δικό του κι όχι σαν εχθρό.
Η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά προβλήματα, όπως η παραγωγικότητα, η δημογραφική κατάρρευση, η κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό κλπ. Δε θα μπορέσει να επιβιώσει αν δεν τα αντιμετωπίσει όλα μαζί, κι αυτό σημαίνει συγκροτημένη πολιτική και σχέδιο. Κάτι που δεν έχουν οι κυβερνώντες ούτε οι νυν ούτε οι πρώην, και που πρέπει εμείς, ο λαός, να επεξεργαστούμε σε στενά χρονικά περιθώρια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Advertisements

Ιουνίου 25, 2015 - Posted by | Γενικά, Πολιτική και πολιτισμός | , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: