Με το τουφέκι και τη λύρα

ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική, ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, για την οποία όλοι πρέπει να εργαζόμαστε και να έχουμε ένα όραμα, να είναι του Πατρίς θρησκεία οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

Η κυβέρνηση, με τα λόγια αυτά του Προέδρου της Βουλής, θέλει κι εδώ κάτι να μας πει: Πέρα από την οικονομική εκπτώχευση και το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, πρέπει να χάσομε και την ταυτότητά μας, αυτές είναι οι εντολές που έχουν και θα τις εκτελέσουν, τις πιστεύουν άλλωστε. Πώς όμως θα το κάμουν αυτό;

Το πρώτο είναι να ταυτίσουν ό,τι παραπέμπει στην ιδιοπροσωπία μας με κάτι εξ ορισμού κακό: Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανέσυρε τη Χούντα. Τον πατριωτισμό τον ταυτίζουν μονίμως με τη Χρυσή Αυγή. Έτσι, δαιμονοποιούν τις αξίες μας χρεώνοντάς τες σε φασιστικής ιδεολογίας ομάδες και περιόδους. Η Χούντα κι η Χρυσή Αυγή τους βολεύουν, γιατί μέσω αυτών δραπετεύουν από την ανάγκη να αντιπαρατεθούν με επιχειρήματα σε απόψεις αντίθετες από τις δικές τους.

Ας πιάσομε λίγο τα στοιχεία της επίθεσης του Βούτση: Χρησιμοποιεί έναν αντιχουντικό λόγο σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και υπό άλλες συνθήκες. Γιατί τότε το ατυχές αυτό σύνθημα στόχευε στο να μονοπωλήσει η Δεξιά τα εύσημα του πατριωτισμού που η Αριστερά κατείχε μέσα από την Εθνική Αντίσταση και το Κυπριακό στη συνέχεια. Το ότι η Χούντα επικαλέστηκε την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια δεν καθιστά τις έννοιες αυτές εξοβελιστέες, δημιουργεί όμως το καθήκον να τις αποκαθάρουμε από τη χρησιμοποίησή τους από τη Χούντα και να τις αποκαταστήσομε. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σήμερα ο αντίπαλος του λαού δεν είναι η Χούντα, αλλά η μνημονιακή κυβέρνηση του Βούτση και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός τον οποίο υπηρετεί. Και γι’ αυτούς οι έννοιες της πατρίδας, της ταυτότητας, της ιδιοπροσωπίας, είναι κόκκινο πανί. Ο κόσμος που οραματίζονται είναι αυτός της κυριαρχίας του κεφαλαίου, ο παράδεισος των ατομικών δικαιωμάτων (και κανενός συλλογικού) σε ισοπεδωτικό βαθμό, της αποθέωσης του εμπορεύματος. Κι οι ταυτότητες των λαών στέκονται εμπόδιο στην επέλασή τους, πρέπει λοιπόν να κατασυκοφαντηθούν, να ταυτιστούν με το αποτρόπαιο και να εγκαταλειφθούν.

Βέβαια, ο πολιτικός πρόγονος της κυβέρνησης, είχε βρεθεί στην αντίστοιχη θέση τον καιρό του υπαρκτού σοσιαλισμού: Το ΚΚΕ Εσωτερικού, πάντα προσπαθούσε να εξηγήσει ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που εφαρμόζεται στη Σοβιετική Ένωση αλλά κάτι άλλο, δηλαδή δεν εκχωρούσε στο ΚΚΕ την έννοια του σοσιαλισμού αλλά προσπαθούσε να την κρατήσει ανεπηρέαστη από τα όργια που γίνονταν στο όνομά της. Θα μπορούσε λοιπόν να αποκαθάρει την Πατρίδα από την πατριδοκάπηλη χρήση της Χούντας αντί να την ταυτίζει μαζί της. Σήμερα αυτά ξεχαστήκανε και η Πατρίδα τους βολεύει να αποτελεί ορολογία της Χούντας, οπότε πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Δηλαδή η κυβέρνηση συμπλέει με τη Χούντα, συμπληρώνοντάς την και ολοκληρώνοντας τη δουλειά της.

Ας δούμε τώρα μία μία τις έννοιες που συκοφαντεί η κυβέρνηση, διαχρονικά κι όχι μόνο τώρα με το Βούτση:

Η Πατρίδα είναι ο συνεκτικός κρίκος του λαού μας, χώματα που ελευθερώθηκαν με απίστευτες θυσίες και βαρύ φόρο αίματος, για να ζούμε ελεύθεροι και να ορίζουμε εμείς την τύχη μας. Είναι η έννοια που κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του έχει στις πρώτες του προτεραιότητες, η έννοια που κάθε δυνάστης, ιμπεριαλιστής και αποικιοκράτης προσπαθεί να εξαλείψει. Γι αυτήν γίνονται αγώνες και θυσίες σ’ όλο τον κόσμο. Η Νέα Τάξη, οι δανειστές μας και οι ντόπιοι υπηρέτες τους θέλουν να σπάσει ο δεσμός του λαού με την πατρίδα του. Οφείλομε να αντισταθούμε σ’ αυτό και να προτάξομε κι εμείς το πάντα επίκαιρο σύνθημα του Τσε Γκεβάρα: Πατρίδα ή Θάνατος!

Η Θρησκεία είναι πολλά πράγματα. Για να την προσεγγίσει κανείς χρειάζεται να έχει πίστη και να συνδιαλεχθεί στη βάση αυτής. Πέρα απ’ αυτό όμως, είναι και η αποτύπωση της κοσμοθεωρίας και στάσης ζωής κάθε λαού, περιβεβλημένη με την αυθεντία του Θείου, οπότε σ’ αυτή τη διάσταση ξεφεύγει από τη συζήτηση περί ύπαρξης του Θεού και αφορά όλους τους συμμετέχοντες σε μια συλλογικότητα, εθνική συχνά, που την επεξεργάστηκε. Τα κείμενα και οι αξίες της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης αποτελούν κληρονομιά πολιτιστική για όλους τους Έλληνες, ακόμα και τους αγνωστικιστές. Τα Πατερικά κείμενα εμφορούνται από πνευματικότητα και διατυπώνουν βαθείς προβληματισμούς που ενδιαφέρουν τους πάντες, κι ας μην πιστεύουν κάποιοι, όπως αντίστοιχα όποιος μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία δε σημαίνει ότι είναι δωδεκαθειστής. Η ανέξοδη προοδευτικότητα που εκφράζεται μέσω της επίθεσης σε οτιδήποτε αφορά την Ορθοδοξία έχει χάσει το μπούσουλα και σε αυτό το σημείο, αλλά αυτό δε μας αφορά σ’ αυτό το πλαίσιο. Η Θρησκεία μας, έτσι, αποτελεί έκφραση των αξιών του λαού μας, κι αυτό δεν το συγχωρεί η παγκοσμιοποίηση (ούτε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που την υπηρετούν). Πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί, συκοφαντούμενη μέσω της προοδευτικίζουσας οδού, του ασφαλούς δρόμου που επιλέγει η Νέα Τάξη για να επιβληθεί.

Πιθανό να μη χρειαζόταν να γράψομε κάτι για την Οικογένεια. Η ανάγκη για αυτό το κύτταρο της κοινωνίας, τον πρώτο πυρήνα στοργής και επαφής των παιδιών με τον έξω κόσμο, το «λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο» κατά την προσφυή έκφραση του Κρίστοφερ Λας, ενός από τους πρωτοπόρους αντινεοταξικούς συγγραφείς σε ανύποπτο για μας χρόνο, είναι φανερή σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση και την απομόνωση, η οικογένεια, χώρος διαπαιδαγώγησης και αγάπης, μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει.
Επομένως, η επίθεση της κυβέρνησης στην Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια, δεν έγινε από δημοκρατική αντιχουντική ευαισθησία. Αν υπήρχε ο δημοκρατικός προβληματισμός, θα αναγνώριζε σαν αντίπαλο αυτούς που τώρα υπηρετεί.

Ακόμα, με τη μόνιμη ανάδειξη του διπόλου Δεξιάς Αριστεράς και την προβολή της δεύτερης σα διέξοδο στα προβλήματα του λαού με φρασεολογία που ίσχυε σαράντα χρόνια πριν, η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους: Να αποκρύψει ότι σήμερα αυτός ο διαχωρισμός δεν υφίσταται, κι ότι η Αριστερά λειτουργεί σαν το πολιτικά φιλελεύθερο συμπλήρωμα του οικονομικού φιλελευθερισμού της Δεξιάς (στην πατρίδα μας αυτό φάνηκε και με τη μνημονιακή διακυβέρνηση). Να διατηρήσει το λαϊκό σώμα διαιρεμένο σε παλιές αντιπαραθέσεις, μαντρώνοντας όσους έχουν προοδευτικό προσανατολισμό στο κομματικό της υπόστεγο. Να αποπροσανατολίσει το λαό από το χρέος του να αποτινάξει τα μνημόνια, κρατώντας τον δέσμιο μιας (προοδευτικής στα λόγια) παγκοσμιοποιητικής πολιτικής.

Σε πρώτη φάση αυτά τα κατάφερε η κυβέρνηση. Τώρα όμως όχι. Απλά, το λαϊκό σώμα παραμένει βουβό και ηττοπαθές, μέσα από διαρκείς απογοητεύσεις και καταστροφές, δίχως να μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί μιαν εναλλακτική πρόταση και να αναδείξει τις αντίστοιχες πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτό είναι και το μεγάλο μας στοίχημα: Να μπορέσομε, σε ανύπαρκτα πλέον χρονικά περιθώρια, να ανατρέψομε τη μνημονιακή πολιτική που υπηρέτησε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και σ’ αυτό θα στηριχτούμε και στην παράδοσή μας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του σήμερα. Δηλαδή στο Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια, αποκατεστημένο μετά τη διαστρέβλωσή του από τη Χούντα και την κυβέρνηση, και καρφί στο μάτι της Νέας Τάξης.

Advertisements

Αύγουστος 21, 2017 - Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: