Με το τουφέκι και τη λύρα

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ

Πολλοί φίλοι, απογοητευμένοι από την υπερψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών, θεωρούν ότι η μάχη χάθηκε, ότι ηττηθήκαμε, ότι όλα τέλειωσαν. Αυτή όμως είναι μια όψη του νομίσματος. Μια άλλη προσέγγιση δείχνει διαφορετικά πράγματα.
Ο αγώνας ενάντια στη Συμφωνία της προδοσίας υπέστη μια κοινοβουλευτική ήττα, μέσα από κολοτούμπες, αμφιβόλου ηθικής πρακτικές, αναδεικνύοντας τη μικρότητα ορισμένων καρεκλοκένταυρων και επίορκων. Στον πόλεμο για τη σωτηρία της Πατρίδας όμως αποτέλεσε ένα σταθμό που μπορεί να αντιστρέψει το συνολικό κατήφορο.
Ήδη, αμφισβήτησε το κομματικό κατεστημένο, διαλύοντας δύο κόμματα, το Ποτάμι και τους ΑΝΕΛ, και υποχρεώνοντας δυο ακόμα, τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ να συρθούν πίσω από τις θέσεις του. Ανάγκασε το ΚΚΕ και το ΛΑΕ να κάμουν, έξω και την τελευταία στιγμή, πορείες κατά της Συμφωνίας, διαπερνώντας το πολιτικό φάσμα σε όλη του την έκταση.
Απεγκλώβισε ένα μεγάλο αριθμό πολιτών από τα κομματικά στρατόπεδα, ανοίγοντας το δρόμο να εκφραστεί οργανωτικά ο δημοκρατικός πατριωτικός χώρος.
Αυτή είναι μια διαδικασία που θα χρειαστεί χρόνο, που θα πρέπει να περάσει από μια φάση πολυδιάσπασης σε μία πιο ώριμη ώσμωσης και σύνθεσης των διάφορων απόψεων και συλλογικοτήτων. Αλλά η πορεία αυτή έχει ξεκινήσει.
Έφερε τη νεολαία στο προσκήνιο, προς έκπληξη όλων, αφού τη θεωρούσαν αδιάφορη και αποπολιτικοποιημένη. Και ίσως, η αηδία προς το πολιτικό προσωπικό της Χώρας, να οδηγούσε πράγματι στην αποστράτευση του λαού, και των νέων. Η προδοσία όμως των Πρεσπών και η συνειδητοποίηση του ότι μπαίνουν πια ζητήματα εξαφάνισης του λαού μας, οδήγησε στην αφύπνιση και δραστηριοποίηση της κοινωνίας. Η οποία δεν πρέπει να θεωρήσει ότι τέλειωσαν όλα, αλλά ότι το αντάρτικο απέναντι στο ΝΑΤΟ και τους υπαλλήλους τους, απέναντι στο Νεοοθωμανισμό κα τα γιουσουφάκια του, περνάει σε άλλο στάδιο.
Ήδη, φωνές από την «υπεύθυνη» αξιωματική αντιπολίτευση, μας λένε ότι δεν μπορεί να καταγγελθεί η Συμφωνία. Επιβεβαιώνουν τις υποψίες ότι η καταψήφιση της Συμφωνίας έγινε για τα μάτια και εκ του ασφαλούς και ότι σύρθηκε σε θέσεις που δεν ενστερνίζεται κατά την ψήφιση της Συμφωνίας. Αυτό θα πρέπει να το σταθμίσει και ο λαός όταν έρθει η ώρα. Γιατί η Συμφωνία καταγγέλλεται. Και νομικά, μέσα από τις συνεχείς παραβιάσεις ακόμα και αυτών των λεόντειων υπέρ τους όρων από τα Σκόπια. Και πολιτικά, μέσα από την άσκηση εξωτερικής πολιτικής με σχέδιο και όραμα, η οποία λείπει εδώ και δεκαετίες από την Ελλάδα. Με καθημερινή έμπρακτη αμφισβήτηση της σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.

Αλλά το ζήτημα δεν περιορίζεται στα Σκόπια, υπάρχει πάντα ο Νεοοθωμανισμός, το χρέος, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, η παραγωγικότητα, και τελικά η ανάκτηση των αξιών που έχουν υποχωρήσει στο βωμό της κατανάλωσης και του ατομισμού, στο βωμό του δυτικότροπου εκσυγχρονισμού.
Ένας μόνο εκσυγχρονισμός απαιτείται, αυτός που θα γίνει με δικά μας μέσα, με δικές μας ιδέες, προσαρμοσμένος στην Ελληνική ιδιαιτερότητα. Που θα πάρει ιδέες μέσα από την Παράδοσή μας, την Κοινοτική μας εμπειρία, τις αξίες της Ελευθερίας και της Αντίστασης. Που θα πάρει ιδέες και από τους λαούς όλου του κόσμου, στους οποίους ο λαός μας έχει επίσης δώσει πολλαπλάσια. Και που θα τις αφομοιώσει στις δικές μας συνθήκες.
Ο αγώνας για την ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών υπόσχεται πολύ περισσότερες ελπίδες. Είναι ο δρόμος μέσα από τον οποίο θα υπάρξει μια συνολική αντίσταση στην παρακμή, κι αν αποτύχει θα οδηγήσει στην εξαφάνιση μας ως συλλογικότητας. Κι εμείς δεν θα το επιτρέψουμε.

Advertisements

Φεβρουαρίου 22, 2019 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ!

Μετά το μεγαλειώδες Συλλαλητήριο της 20.1.19 και την ψηφοφορία στη Βουλή για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ο αγώνας δεν τελειώνει, αντίθετα τώρα αρχίζει η επόμενη φάση του για την απελευθέρωση της Πατρίδας.
Έχει ήδη καταγραφεί η συντριπτική αποδοκιμασία της Συμφωνίας και η απόλυτη δυσαρμονία του λαϊκού αισθήματος με την κυβέρνηση και τις μεθοδεύσεις της.
Έχομε αναλύσει ήδη τη Συμφωνία και δε θα επαναλάβομε το πόσο καταστροφική είναι για την Ελλάδα, αλλά και για την Ειρήνη στα Βαλκάνια.
Είναι ντροπή να βλέπει κάποιος ότι τις Εθνικές μας θέσεις εκφράζει σήμερα σε θεσμικό επίπεδο ο υπουργός εξωτερικών της … Βουλγαρίας(!), του αντιπάλου μας στο Μακεδονικό αγώνα, ενώ οι δικοί μας κυβερνήτες έχουν καταντήσει μικρόφωνα του ΝΑΤΟ και της Μέρκελ, γλείφοντας εκεί που φτύνανε.
Θα πρέπει όμως, σήμερα που βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, να αναδείξομε και ένα ακόμα ζήτημα: Την έκφραση της λαϊκής βούλησης απέναντι στη Συμφωνία.
Μια τέτοια λαϊκή βούληση μπορεί να εκφραστεί μόνο με εκλογές ή δημοψήφισμα. Το τελευταίο προβλέπεται στη Συμφωνία, αλλά μόνο για τους Σκοπιανούς. Ήδη αυτό θέτει ζητήματα δημοκρατίας και αμοιβαιότητας: Είναι αυτονόητο ότι σε μια Συμφωνία, θα πρέπει να προβλέπεται ισοβαρής τρόπος έκφρασης της βούλησης του κάθε μέρους, οπότε θα πρέπει και η Ελληνική πλευρά να μπορεί να εκφραστεί με δημοψήφισμα.


Κι ακόμα, είναι ζήτημα δημοκρατίας, για ένα τόσο σοβαρό θέμα, να αναβαπτίζεται η πολιτική πρόταση της εκάστοτε κυβέρνησης στη λαϊκή εντολή.
Αυτό είχε ακολουθηθεί και στο σχέδιο Ανάν, το οποίο απέρριψε ο λαός μας στην Κύπρο σε δημοψήφισμα, παρά την τρομοκρατία που δέχτηκε και την πίεση των ελίτ για την υπερψήφιση του.
Η εμπειρία αυτή όμως, έδωσε στο ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία το μήνυμα ότι ο λαός δεν πτοείται από την προπαγάνδα, και τους ώθησε στον αποκλεισμό της δυνατότητας δημοψηφίσματος για τους Έλληνες. Υπάρχει μια πειθήνια κυβέρνηση που θα τους δώσει αυτό που θέλουν, οπότε δεν χρειάζεται κάτι άλλο.
Εδώ εμείς πρέπει να αντιτάξομε την απαίτηση για δημοψήφισμα, και να υπογράψομε διαδικτυακά γι’ αυτό στο σύνδεσμο που θα μας οδηγήσει η πληκτρολόγηση του «ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ».
Γιατί είναι θέμα δημοκρατίας να αποφασίσει ο λαός, γιατί αυτό πρέπει να το θέλουν και όσοι είναι υπέρμαχοι της Συμφωνίας, αφού έτσι θα έχει νομιμοποίηση το αποτέλεσμα, είτε είναι ναι, είτε είναι όχι.
Και βέβαια, οι ελίτ φρικιούν στην ιδέα να αποφασίσει ο λαός τις τύχες του. Στην εποχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης, χρειάζεται μόνο να υπακούει ο λαός, πιεσμένος, υποταγμένος από τα προβλήματα που του θέτει η παγκοσμιοποίηση, έτοιμος να περιοριστεί στο ατομικό του καβούκι με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας και αυτοκαθορισμού σε ατομικό επίπεδο, πρέπει να είναι καταναλωτής και χρήσιμος ηλίθιος. Κι αν δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό το ρόλο, θα πρέπει να φιμωθεί ή να αντικατασταθεί!
Η ταυτότητα μας, η Πατρίδα μας, η παράδοση και το ιστορικό μας βάθος, είναι αυτή τη στιγμή τα μόνα που μας μείνανε μετά από 9 χρόνια μνημονίων και απώλειας της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και σ’ αυτά εμμένουμε.

Γι’ αυτό και σηκωθήκαμε επιτέλους από τον καναπέ, γι’ αυτό θα αντιστρέψουμε την κατάσταση ακόμα και αν ψηφίσουν οι υπάλληλοι τη Συμφωνία.
Ο αγώνας του λαού κλιμακώνεται και θεριεύει. Το δημοψήφισμα είναι ένα μόνο από τα πολλά μέσα που υπάρχουν για να επιβληθεί η λαϊκή βούληση. Είναι παράλληλα κι ένας τρόπος να συγκλίνουν διάσπαρτες δυνάμεις του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου και να εκφραστεί πολιτικά το κομμάτι εκείνο του λαού που επιτέλους απεγκλωβίζεται από το υπάρχον ανεπαρκές κομματικό σύστημα. Ο Ελληνισμός οργανώνεται σε πολλαπλά επίπεδα και θα φροντίσει να επιβληθεί η δική του θέληση και όχι αυτή του ΝΑΤΟ και της Γερμανίας.

Ιανουαρίου 28, 2019 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ

O Άγιος Βασίλης, σαν περάσανε τα Χριστούγεννα, πήρε το ραβδί του και γύρισε σ όλα τα χωριά, να δει ποιός θα τόνε γιορτάσει με καθαρή καρδιά.
Πέρασε από λογιών-λογιών πολιτείες κι από κεφαλοχώρια, μα σ’ όποια πόρτα κι αν χτύπησε δεν τ’ ανοίξανε, επειδή τον πήρανε για διακονιάρη. Κι έφευγε πικραμένος, γιατί ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από τους ανθρώπους, μα ένοιωθε το πόσο θα πονούσε η καρδιά κανενός φτωχού από την απονιά που του δείξανε κείνοι οι άνθρωποι.

Μια μέρα έφευγε από ένα τέτοιο άσπλαχνο χωριό, και πέρασε από το νεκροταφείο, κι είδε τα κιβούρια πως ήτανε ρημαγμένα, οι ταφόπετρες σπασμένες κι αναποδογυρισμένες, και τα νιόσκαφτα μνήματα ήτανε σκαλισμένα από τα τσακάλια.

Σαν άγιος που ήτανε άκουσε πως μιλούσανε οι πεθαμένοι και λέγανε: «Τον καιρό που είμαστε στον απάνω κόσμο, δουλέψαμε, βασανιστήκαμε, κι αφήσαμε πίσω μας παιδιά κ εγγόνια να μας ανάβουνε κανένα κερί, να μας καίγουνε λίγο λιβάνι μα δεν βλέπουμε τίποτα, μήτε παπά στο κεφάλι μας να μας διαβάσει παραστάσιμο, μήτε κόλλυβα, παρά σαν να μην αφήσαμε πίσω μας κανέναν».

Κι ο άγιος Βασίλης πάλι στενοχωρήθηκε κι είπε: «Τούτοι οι χωριάτες ούτε σε ζωντανό δε δίνουνε βοήθεια, ούτε σε πεθαμένον », και βγήκε από το νεκροταφείο, και περπατούσε ολομόναχος μέσα στα παγωμένα χιόνια..

* * *

Παραμονή της πρωτοχρονιάς έφτασε σε κάτι χωριά που ήτανε τα πιο φτωχά ανάμεσα στα φτωχοχώρια, στα μέρη της Ελλάδας. Ο παγωμένος αγέρας βογκούσε ανάμεσα στα χαμόδεντρα και στα βράχια, ψυχή ζωντανή δεν φαινότανε, νύχτα πίσσα! Είδε μπροστά του μια ραχούλα, κι από κάτω της ήτανε μια στρούγκα τρυπωμένη. Ο άγιος Βασίλης μπήκε στη στάνη και χτύπησε με το ραβδί του την πόρτα της καλύβας και φώναξε: «Ελεήστε με, τον φτωχό, για την ψυχή των αποθαμένων σας κι ο Χριστός μας διακόνεψε σε τούτον τον κόσμο!». Τα σκυλιά ξυπνήσανε και χυθήκανε απάνω του, μα σαν πήγανε κοντά του και τον μυριστήκανε, πιάσανε και κουνούσανε τις ουρές τους και πλαγιάζανε στα ποδάρια του και γρούζανε παρακαλεστικά και χαρούμενα.

Απάνω σ αυτά, άνοιξε η πόρτα και βγήκε ένας τσοπάνης, ως εικοσιπέντε χρονών παλληκάρι, με μαύρα στριφτά γένια, ο Γιάννης ο Μπαρμπάκος, άνθρωπος αθώος κι απελέκητος, προβατάνθρωπος, και πριν να καλοϊδεί ποιός χτύπησε, είπε: «Έλα, έλα μέσα. Καλή μέρα, καλή χρονιά!».

Μέσα στο καλύβι έφεγγε ένα λυχνάρι, κρεμασμένο από πάνω από μία κούνια, που ήτανε δεμένη σε δυο παλούκια. Δίπλα στο τζάκι ήτανε τα στρωσίδια τους και κοιμότανε η γυναίκα του Γιάννη. Αυτός, σαν μπήκε μέσα ο άγιος Βασίλης, κι είδε πως ήτανε γέρος σεβάσμιος, πήρε το χέρι του και το ανεσπάσθηκε κι είπε: «Να χω την ευχή σου, γέροντα», και το ’λεγε σαν να τον γνώριζε κι από πρωτύτερα, σα να ’τανε πατέρας του.
Και κείνος του είπε: «Βλογημένος να σαι, εσύ κι όλο το σπιτικό σου, και τα πρόβατά σου η ειρήνη του Θεού να ναι απάνω σας!». Σηκώθηκε κ η γυναίκα και πήγε και προσκύνησε και κείνη τον γέροντα και φίλησε το χέρι του και τη βλόγησε. Κι ο άγιος Βασίλης ήτανε σαν καλόγερος ζητιάνος, με μια σκούφια παλιά στο κεφάλι του, και τα ράσα του ήτανε τριμμένα και μπαλωμένα και τα τσαρούχια του τρύπια, κι είχε κι ένα παλιοτάγαρο αδειανό. Ο Γιάννης ο Βλογημένος έβαλε ξύλα στο τζάκι. Και παρευθύς, φεγγοβόλησε το καλύβι και φάνηκε σαν παλάτι. Και φανήκανε τα δοκάρια, σα να ’τανε μαλαμοκαπνισμένα, κι οι πητιές που ήτανε κρεμασμένες φανήκανε σαν καντήλια, κι οι καρδάρες και τα τυροβόλια και τ’ άλλα τα σύνεργα που τυροκομούσε ο Γιάννης, γινήκανε σαν ασημένια, και σαν πλουμισμένα με διαμαντόπετρες φανήκανε, και τ’ άλλα, τα φτωχά τα πράγματα που χε μέσα στο καλύβι του ο Γιάννης ο Βλογημένος.
Και τα ξύλα που καιγόντανε στο τζάκι τρίζανε και λαλούσανε σαν τα πουλιά που λαλούνε στον παράδεισο, και βγάζανε κάποια ευωδιά πάντερπνη.

Τον άγιο Βασίλη τον βάλανε κι έκατσε κοντά στη φωτιά κι η γυναίκα του ’θεσε μαξιλάρια να ακουμπήσει. Κι ο γέροντας ξεπέρασε το ταγάρι του από το λαιμό του και το βαλε κοντά του, κι έβγαλε και το παλιόρασό του κι απόμεινε με το ζωστικό του. Κι ο Γιάννης ο Βλογημένος πήγε κι άρμεξε τα πρόβατα μαζί με τον παραγυιό του, κι έβαλε μέσα στην κοφινέδα τα νιογέννητα τ’ αρνιά, κι ύστερα χώρισε τις ετοιμόγεννες προβατίνες και τις κράτησε στο μαντρί, κι ο παραγυιός τα ’βγαλε τ’ άλλα στη βοσκή. Λιγοστά ήτανε τα ζωντανά του, φτωχός ήτανε ο Γιάννης, μα ήτανε Βλογημένος.
Κι είχε μία χαρά μεγάλη, σε κάθε ώρα, μέρα και νύχτα, γιατί ήτανε καλός άνθρωπος κι είχε και καλή γυναίκα, κι όποιος λάχαινε να περάσει από την καλύβα τους, σαν να ’τανε αδελφός τους, τον περιποιόντανε. Για τούτο κι ο άγιος Βασίλης κόνεψε στο σπίτι τους, και κάθησε μέσα, σα να ’τανε δικό του σπίτι, και βλογηθήκανε τα θεμέλιά του. Κείνη τη νύχτα τον περιμένανε όλες οι πολιτείες και τα χωριά της Οικουμένης, οι αρχόντοι, οι δεσποτάδες κι οι επίσημοι ανθρώποι μα εκείνος δεν πήγε σε κανέναν, παρά πήγε και κόνεψε στο καλύβι του Γιάννη του Βλογημένου.

* * *

Το λοιπόν, σαν σκαρίσανε τα πρόβατα, μπήκε μέσα ο Γιάννης και λέγει στον άγιο: «Γέροντα, έχω χαρά μεγάλη. Θέλω να μας διαβάσεις τα γράμματα τ’ Άη-Βασίλη.
Εγώ είμαι άνθρωπος αγράμματος, μα αγαπώ τα γράμματα της θρησκείας μας. Έχω και μία φυλλάδα από έναν γούμενο αγιονορίτη, κι όποτε τύχει να περάσει κανένας γραμματιζούμενος, τον βάζω και μου διαβάζει από μέσα την φυλλάδα, γιατί δεν έχουμε κοντά μας εκκλησία».

Έπιασε και θαμπόφεγγε κατά το μέρος της ανατολής. Ο άγιος Βασίλης σηκώθηκε και στάθηκε κατά την ανατολή κι έκανε το σταυρό του, ύστερα έσκυψε και πήρε μία φυλλάδα από το ταγάρι του, κι είπε: «Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

Κι ο Γιάννης ο Βλογημένος πήγε και στάθηκε από πίσω του, και η γυναίκα βύζαξε το μωρό και πήγε και κείνη και στάθηκε κοντά του, με σταυρωμένα χέρια.

Κι ο άγιος Βασίλης είπε το «Θεός Κύριος» και το απολυτίκιο της Περιτομής «Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες», δίχως να πει και το δικό του το απολυτίκιο που λέγει «Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου».

Η φωνή του ήτανε γλυκιά και ταπεινή, κι ο Γιάννης κι η γυναίκα του νοιώθανε μεγάλη κατάνυξη, κι ας μην καταλαβαίνανε τα γράμματα. Και είπε ο άγιος Βασίλης όλον τον Όρθρο και τον Κανόνα της Εορτής: «Δεύτε λαοί άσωμεν άσμα Χριστώ τω Θεώ, χωρίς να πει το δικό του τον Κανόνα, που λέγει «Σου την φωνήν έδει παρείναι, Βασίλειε».

Και ύστερα είπε όλη τη λειτουργία κι έκανε απόλυση και τους βλόγησε. Και σαν καθήσανε στο τραπέζι και φάγανε κι αποφάγανε, έφερε η γυναίκα τη βασιλόπιτα και την έβαλε απάνω στο σοφρά.

Κι ο άγιος Βασίλης πήρε το μαχαίρι και σταύρωσε τη βασιλόπιτα, κι είπε: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος κ έκοψε το πρώτο το κομμάτι κι είπε «του Χριστού» κι ύστερα είπε «της Παναγίας», κι ύστερα είπε «του νοικοκύρη Γιάννη του Βλογημένου».
Του λέγει ο Γιάννης: «Γέροντα, ξέχασες τον άη- Βασίλη!».
Του λέγει ο άγιος: «Ναι, καλά! κι ύστερα λέγει: «Του δούλου του Θεού Βασιλείου». Κι ύστερα λέγει πάλι: «Του νοικοκύρη, «της νοικοκυράς», «του παιδιού», «του παραγυιού», «των ζωντανών», «των φτωχών».

Τότε λέγει στον άγιο ο Γιάννης ο Βλογημένος: «Γέροντα, γιατί δεν έκοψες για την αγιοσύνη σου;
Του λέγει ο άγιος: «Έκοψα, Βλογημένε!» μα, ο Γιάννης δεν κατάλαβε τίποτα, ο μακάριος. Κι ύστερα, σηκώθηκε όρθιος ο άγιος Βασίλειος κι είπε την ευχή του «Κύριε ο Θεός μου, οίδα ότι ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα υπό την στέγην εισέλθεις του οίκου της ψυχής μου».
Κι είπε ο Γιάννης ο Βλογημένος: «Πες μου, γέροντα, που ξέρεις τα γράμματα, σε ποιά παλάτια άραγες πήγε σαν απόψε ο άγιος Βασίλης; οι αρχόντοι κι οι βασιλιάδες τι αμαρτίες να χουνε; Εμείς οι φτωχοί είμαστε αμαρτωλοί, επειδής η φτώχεια μας κάνει να κολαζόμαστε».

Κι ο άγιος Βασίλης δάκρυσε κι είπε πάλι την ευχή, αλλοιώτικα: «Κύριε, ο Θεός μου, οίδα ότι ο δούλος σου Ιωάννης ο απλούς εστίν άξιος και ικανός ίνα υπό την στέγην του εισέλθεις. Ότι νήπιος υπάρχει και τα μυστήριά Σου τοις νηπίοις αποκαλύπτεται».

Και πάλι δεν κατάλαβε τίποτα ο Γιάννης ο μακάριος, ο Γιάννης ο Βλογημένος…

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

και για την αντιγραφή Φουρόκατος

Δεκέμβριος 31, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Ο ουρανός έβρεχε διαρκώς λεπτόν νερόχιονον, ο γραίος αδιάκοπος εφύσα και ήτο ψύχος και χειμών τας παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…

Ο κυρ Αλέξανδρος είχε νηστεύσει ανελλιπώς ολόκληρον το Σαρανταήμερον και είχεν εξομολογηθεί τα κρίματά του (Παπά-Δημήτρη το χέρι σου φιλώ!). Και αφού εγκαίρως παρέδωσε το χριστουγεννιάτικον διήγημά του εις την «Ακρόπολιν» και διέθεσεν ολόκληρον την γλίσχρον αντιμισθίαν του προς πληρωμήν του ενοικίου και των ολίγων χρεών του, γέρων ήδη κεκμηκώς υπό των ετών και της νηστείας, αποφεύγων πάντοτε την πολυάσχολον τύρβην, αλλά φιλακόλουθος πιστός, έψαλεν, ως συνήθως, με την βραχνήν και σπασμένην φωνήν του, πλήρη όμως ενθέου πάθους, ως αριστερός ψάλτης, εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ελισσαίου τας Μεγάλας Ώρας, σχεδόν από στήθους, και ότε επανήλθεν εις το πτωχικόν του δωμάτιον, δεν είχεν ακόμη φέξει!

Ήναψε το κηρίον του και τη βοηθεία του κηρίου (και του Κυρίου!) έβγαλε το υπόδημά του το αριστερόν, διότι τον ηνώχλει ο κάλος, και ημίκλιντος επί της πενιχράς στρωμνής του, πολλά ρεμβάζων και ουδέν σκεπτόμενος, ήκουε τας ορυγάς του κραταιού ανέμου και τους κρότους της βροχής και έβλεπε νοερώς τον πορφυρούν πόντον να ρήγνυται εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους του νεφελοσκεπούς και χιονοστεφάνου Άθω.

Εκρύωνεν. Αλλά το καφενείον του κυρ Γιάννη του Αγκιστριώτη ήτο κλειστόν. Αλλά και οβολόν δεν είχε να παραγγείλει:

– Πάτερ Αβραάμ, πέμψον Λάζαρον! (ένα ποτηράκι ρακή ή ρώμι).

Εκείνην την χρονιάν τα Χριστούγεννα έπεσαν Παρασκευήν. Τόσον το καλύτερον. Θα νηστεύσει και πάλιν, ως το είχε τάμα να νηστεύει δια βίου κάθε Παρασκευήν δια να εξαγνισθεί ο αμαρτωλός δούλος του Θεού από το μέγα κρίμα της νεότητός του, που είδε τυχαίως από την κλειδαρότρυπαν την νεαράν του εξαδέλφην να γδύνεται.

Έκαμε τον σταυρόν του κι εσκεπάσθη με την διάτρητον βατανίαν του, όπως ήτο ντυμένος και με τα υποδήματα – πλην του αριστερού.

Και τότε ευρέθη εις την προσφιλήν του νήσον των παιδικών του χρόνων με τα ρόδιν’ ακρογιάλια, τας αλκυονίδας ημέρας, τας χλοϊζούσας πλαγιάς, με τα κρίταμα, την κάππαριν και τας αρμυρήθρας των παραθαλασσίων βράχων και με τους απλούς παλαιούς ανθρώπους, θαλασσοδαρμένους ή ναυαγούς, ζωντανούς και κεκοιμημένους.

Και ήλθεν ο Χριστός με το τεθλιμμένον πρόσωπον, η Παναγία η Γλυκοφιλούσα με το λευκόν και ένθεον Βρέφος της, ο Άγιος Στυλιανός, ο φίλος και φρουρός των νηπίων, η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Κυριακή με τους σταυρούς και τους κλάδους των φοινίκων εις τας χείρας, ο όσιος Αντώνιος και Ευθύμιος και Σάββας με τας γενειάδας και τα κομβοσχοίνιά των· και ήλθε και ο όσιος Μωϋσής ο Αιθίοψ, «άνθρωπος την όψιν και θεός την καρδίαν», η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια κρατούσα εις τας χείρας το μικρόν της ληκύθιον, το περιέχον τα λυτήρια όλων των μαγγανειών και επωδών, ο Άγιος Ελευθέριος, η Αγία Μαρίνα και είτα ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Δημήτριος με τα χαντζάρια των, με τας ασπίδας και τους θώρακάς των – ολόκληρον το Τέμπλον του παρεκκλησίου της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης εκεί επάνω εις τον βράχον τον μαστιζόμενον από θυέλλας και λαίλαπας και λικνιζόμενον από το πολυτάραχον και πολύρροιβδον κύμα….

Φέγγος εαρινόν και θαλπωρή διεχύθησαν εντός του υγρού δωματίου και ο κυρ Αλέξανδρος λησμονήσας τον κάλον του ανεσηκώθη να φορέσει και το αριστερόν του υπόδημα δια ν’ ασπασθεί ευλαβώς τους πόδας του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.

Αλλ’ η οπτασία εξηφανίσθη και ιδού ευρέθη εις τον Άι Γιάννην τον Κρυφόν, που εγιάτρευε τους κρυφούς πόνους κι εδέχετο την εξαγόρευσιν των κρυφών αμαρτιών. Πλήθος πιστών είχεν ανέλθει από την πολίχνην, ζωντανοί και συγχωρεμένοι, να παρακολουθήσουν την Λειτουργίαν, την οποία ετέλει ο παπά-Μπεφάνης βοηθούμενος από τον μπάρμπ’ Αναγνώστην τον Παρθένην.

Κατά περίεργον αντινομίαν των στοιχείων, ήτο καλοκαίρι κι η Λειτουργία είχε τελειώσει και ήτον δεν ήτον τρίτη πρωϊνή, ότε η αμφιλύκη ήρχισε να ροδίζει εις τον αντικρυνόν ζυγόν του βουνού.

Όλοι γείτονες, λάλοι και φωνασκοί, εκάθηντο κατά γης πέριξ εστρωμένης καθαράς οθόνης. Τέσσερ’ αρνιά, τρία πρόβατα, δύο κατσίκια, αστακοουρές, κεφαλόπουλα καπνιστά της λίμνης, αυγοτάραχον και εγχέλεις αλατισμένοι, πίττες, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες, πορτοκάλια και μήλα – όλα τα καλούδια, προϊόντα της μικρής και ωραίας νήσου, περιέμενον τους συνδαιτυμόνας.

– Καλώς ώρισες κυρ Αλέξαντρε, κάτσε κ’ η αφεντιά σου, του είπεν η θεια η Αμέρσα.

Αλλά τι βλέπει γύρω του; Όλους τους ήρωας και τας ηρωίδας των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. Εκεί ήτον η θεια-Αχτίτσα, φορούσα καινουργή μανδήλαν και νέα πέδιλα, επιδεικνύουσα μετ’ ευγνωμοσύνης το συνάλλαγμα των δέκα λιρών, το οποίον μόλις έλαβε από τον ξενητευμένον εις την Αμερικήν υιόν της. Δίπλα της εκάθητο κι ο Γιάννης ο Παλούκας, ο προσποιηθείς τον Καλλικάντζαρον την Παραμονήν των Χριστουγέννων και ληστεύσας τον Αγγελήν, τον Νάσον, τον Τάσον – όλα τα παιδιά τα οποία κατήρχοντο από την Επάνω ενορίαν, αφού είχαν ψάλει τα Κάλανδα. Εσηκώθη και παρέδωσεν εις τον κυρ Αλέξανδρον τας κλεμμένας πεντάρας -δεν είχε πως να μεθύσει και εορτάσει τα Χριστούγεννα εκείνην την χρονιάν (συχωρεμένος ας είναι!).

Ιδού κι ο Μπάρμπ’ Αλέξης, ο Καλοκαιρής, που δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον· είχε το ιδικόν του, υπόσαθρον πλοιάριον, αυτόχρημα σκυλοπνίχτην. Μαζί του ήτον κι ο σύντροφός του ο Γιάννης ο Πανταρώτας ο ναυτολογημένος ως Ιωαννίδης και διατελών εν διαρκεί απουσία κατά τας ώρας της εργασίας.

– Να φροντίσεις, του είπεν ο Πανταρώτας, να πάρω την σύνταξή μου!

Και λησμονών την ιερότητα της στιγμής εμούντζωσε το κενόν συνοδεύων την άσεμνον χειρονομίαν με την ασεμνοτέραν βλασφημίαν:

– Όρσε, κουβέρνο!

Εκεί ήτον κι ο Μπάρμπα-Διόμας, ευτυχής διότι εγλύτωσεν από το ναυάγιον και ερρόφησεν απνευστί επί του διασώσαντος αυτόν τρεχαντηρίου ολόκληρον φιάλην πλήρη ηδυγεύστου μαύρου οίνου δια να συνέλθει – ω πενιχρά, αλλ’ υπερτάτη ευτυχία του πτωχού!

Αλλ’ ιδού έτρεξε να του σφίξη την χείρα και ο βοσκός ο Σταθ’ς του Μπόζα, του οποίου δύο αίγες είχον βραχωθή εις τον κρημνόν υπεράνω της αβύσσου, όπου έχαινεν ο πόντος και ήτο αδύνατον να σωθούν, αν δεν τον κατεβίβαζαν δια σχοινίου εις τον βράχον με κίνδυνον της ζωής του.

– Την Ψαρή την έχω τάξει ασημένια στην Παναγιά. Τη Στέρφα (την άλλην αίγα) θα την σφάξω για σένα, να την φάμε.

Και η Ασημίνα του μαστρο-Στεφανή του βαρελά, με τας τέσσαρας κακοτυχισμένας θυγατέρας, τη Ροδαυγή, την Ελένη, τη Μαργαρώ και την Αφέντρα, η Ασημίνα, που την μίαν ημέραν εώρτασε τους γάμους της Αφέντρας με τον Γρηγόρη της Μονεβασάς και την άλλην ημέραν επένθησεν τον θάνατον του υιού της του Θανάση.

Τέλος, ω! της εκπλήξεως, ενεφανίσθη και ο έτερος εαυτός του, ο Αλέξανδρος Παπαδημούλης, ο πτωχαλαζών, ο ασχολούμενος εις έργα μη κοινώς παραδεδεγμένης χρησιμότητος!

Ο κυρ Αλέξανδρος ησθάνθη τύψεις, ότι έπλασεν όλους αυτούς τους ανθρώπους του λαού τόσον δυστυχείς και ταπεινούς ή τόσον αμαρτωλούς (ουδείς αναμάρτητος!) και τον εαυτόν του τόσον επηρμένον!…

Αλλά την στιγμήν εκείνην τον διέκοψεν η οκταόκαδος τσότρα, η περιφερομένη από χειρός εις χείρα. Δεν επρόλαβε να την εναγκαλισθή και ήχησαν τα λαλούμενα (βιολιτζήδες ντόπιοι και τουρκόγυφτοι με κλαρινέτα) και … εξύπνησεν.

Ποτέ ο κοσμοκαλόγηρος κυρ Αλέξανδρος δεν εξύπνησε τόσον χορτάτος, όσον εκείνην την αγίαν ημέραν, ο νήστις του Σαρανταημέρου και ο νήστις όλης της ζωής του! – ζωήν να έχει!

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

και για την αντιγραφή Φουρόκατος

Δεκέμβριος 21, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ

Οι πρόσφατες καταλήψεις των μαθητών για τη Μακεδονία, ανέδειξαν ένα νέο υποκείμενο στον αγώνα ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών, οι οποίες βρίσκονται πια στη γεωπολιτική τους διάσταση, μετά την οικονομική καταστροφή.
Νέο και ευχάριστα απρόσμενο, καθώς η νεολαία μας δεν είχε δείξει μέχρι τώρα σημάδια αντίστασης, μέσα σε μια κοινωνία παραιτημένη και καθηλωμένη στον καναπέ, μια κοινωνία που αντιστέκεται στο facebook κι όχι στο δρόμο.
Οι μαθητές, ενώ σε άλλες εποχές ακολουθούσαν το λαό όταν αντιστεκόταν, τώρα τέθηκαν στην πρωτοπορία του. Με συνειδητοποίηση των διακυβεμάτων, αντιστάθηκαν στο ξεπούλημα της χώρας, στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Αμερικής στα Βαλκάνια. Παρά την τρομοκρατία που υπέστησαν από κάποιους καθηγητές τους, παρά την κατασυκοφάντηση του αγώνα τους και την προσπάθεια εκχώρησής του στη Χρυσή Αυγή.
Οι μαθητές, από την Κρήτη ως τα πομακικά χωριά της Θράκης, με έμφαση στα σχολεία της Μακεδονίας αντιστάθηκαν πολλών λογιών. Αντιστάθηκαν απέναντι στην προδοσία της Μακεδονίας.
Αντιστάθηκαν απέναντι στα σχέδια του ΝΑΤΟ και των ντόπιων υπηρετών του.
Αντιστάθηκαν απέναντι στη Χρυσή Αυγή, που προσπάθησε να καπηλευτεί τον αγώνα τους και την απομόνωσαν, διαχωριζόμενοι κάθετα με πανό και συνθήματα από τα ιστορικό φασισμό και τους ναζί.


Αντιστάθηκαν απέναντι στο φασισμό των αντιφα, που επιχείρησαν να τους αποτρέψουν από τις καταλήψεις με τρομοκρατία.
Αντιστάθηκαν στην τρομοκρατία κάποιων καθηγητών τους.
Αντιστάθηκαν στα Νεοταξικά ΜΜΕ που διαστρέβλωσαν συστηματικά τον αγώνα τους.
Και δώσανε ελπίδα σε όλους μας. Μετά τις μαθητικές κινητοποιήσεις για την Κύπρο τη δεκαετία του ’50, μετά τον ακηδεμόνευτο (και εκ των υστέρων σκυλευμένο) αγώνα των φοιτητών της Νομικής και του Πολυτεχνείου το ’73, που κι αυτός την ελληνική σημαία είχε μπροστά, έρχονται οι μαθητές του 2018 να μας τραβήξουν τ’ αυτί και να μας δείξουν αυτοί το δρόμο.
Το κίνημα τους είναι αυτοοργανωμένο, με δημοκρατικά πατριωτικά χαρακτηριστικά. Αυτό που χρειάζεται ο τόπος. Τώρα πρέπει να οργανωθεί σε στέρεες βάσεις, και αντίστοιχα να γίνουν στην κοινωνία. Ο δημοκρατικός πατριωτικός χώρος είναι αυτός που θα σπάσει το αλληλοτροφοδοτούμενο δίδυμο εθνομηδενισμού και Χρυσής Αυγής. Οι πρώτοι επιδιώκουν την καταστολή του για να ενοχοποιούν ως φασιστική κάθε πατριωτική έκφραση. Οι δεύτεροι γνωρίζουν ότι αν οργανωθεί ο χώρος αυτός, θα φανεί η πατριδοκαπηλεία τους και θα επιστρέψουν στα δεκαδικά ποσοστά που τους αξίζουν. Γι’ αυτό και η κατασκευασμένη πόλωση μεταξύ τους, για να εγκλωβίζεται ο λαός στα στρατόπεδά τους και να εμπεδώνεται η υποταγή.
Στο λαό απόκειται να απεγκλωβιστεί από μια λογική που τείνει να τον διχάσει σε μιαν αντίθεση Δεξιάς και Αριστεράς που δεν υπάρχει. Η υπέρβαση του παρωχημένου αυτού δίπολου, αν επιτευχθεί, θα δώσει και τη διέξοδο σωτηρίας της πατρίδας μας.

Δεκέμβριος 17, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΟ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΟ ΔΙΠΟΛΟ ΚΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗ ΣΙΩΠΗ

Η συνολική αντίθεση του λαού στα σχέδια της κυβέρνησης και ως προς τα εθνικά θέματα, με αιχμή το Μακεδονικό, δημιουργεί εξελίξεις και στο επίπεδο δράσης του αντιεξουσιαστικού χώρου, αλλάζοντας τη στόχευσή του.
Πράγματι, μέχρι κάποιο χρονικό σημείο, η εκδήλωση, φρασεολογία και τεκμηρίωση των βιαίων ενεργειών του χώρου αυτού είχε σαν αποδέκτη τον ακροδεξιό χώρο, ιδίως τη Χρυσή Αυγή. Τελευταία όμως, παρατηρούμε μια σειρά από περιστατικά βίας και τρομοκράτησης από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, κατευθυνόμενα πλέον κατά της κοινωνίας συνολικά.
Έτσι, έχομε ενδεικτικά, ματαίωση εκδήλωσης για το Μακεδονικό στον Υμηττό, επίθεση σε βιβλιοπωλείο του εναλλακτικού χώρου, εισβολή σε εκκλησία την ώρα του εκκλησιασμού, απειλές σε τοίχους σχολείου του οποίου οι μαθητές στην παρέλαση αντέδρασαν στην υλοποίηση των σχεδίων του ΝΑΤΟ στο Μακεδονικό με τη συμφωνία των Πρεσπών, καταστροφή του αγάλματος της Βορείου Ηπείρου και συκοφάντηση του Κ. Κατσίφα, επιθέσεις σε ένστολους που βρίσκονται σε έξοδο, στοχοποίηση πολιτών που φορούν εθνικά σύμβολα, κλπ. Το τελευταίο έχει γίνει και στη Θεσσαλονίκη και εσχάτως στο Ηράκλειο.
Την ίδια στιγμή, η Χρυσή Αυγή στοχοποιεί τον ίδιο ακριβώς χώρο και τις οργανωμένες του δυνάμεις, καθώς αυτές προβάλλουν μια δημοκρατική προοπτική για τον πατριωτικό χώρο, την οποία αγκαλιάζει πλειοψηφικά ο λαός, όπως έδειξε και το παράδειγμα της Σπίθας πριν μερικά χρόνια και η συμμετοχή στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και το πένθος για τον Κ. Κατσίφα.
Πρόκειται προφανώς για διεύρυνση των πρακτικών αυτών, οι οποίες εξυπηρετούν και τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Η τρομοκρατία στο λαό αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο επιβίωσης μιας κυβέρνησης όταν η απόκλισή της από το λαϊκό αίσθημα αποκτά διαστάσεις χάσματος. Αυτό επιτυγχάνεται αφενός με μια φρασεολογία που κατατάσσει συλλήβδην το λαό στην ακροδεξιά, εφόσον διαφωνεί με τους χειρισμούς της κυβέρνησης, συκοφαντώντας το πατριωτικό αίσθημα ως φασιστικό και ενοχοποιώντας το. Αυτή η φρασεολογία, μιλά για λαϊκισμό και εθνικισμό και θέλει να φέρει το δημοκρατικό πατριωτικό χώρο σε κατάσταση άμυνας, απολογίας και εν τέλει σιωπής. Αφετέρου, δίπλα στην «επίσημη» λεκτική επίθεση των υπουργών και κυβερνητικών εκπροσώπων, προστίθεται πλέον και η βία του αντιεξουσιαστικού χώρου, που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της κυβέρνησης και του ΝΑΤΟ και λειτουργεί ως παρακράτος τους.
Θα περίμενε κανείς ότι μια ιδεολογική αντιπαράθεση θα ελάμβανε χώρα στο επίπεδο της εκατέρωθεν ανταλλαγής επιχειρημάτων, με την κοινωνία να τα αποτιμά και να επιλέγει στάση. Ο λαός έχει επιλέξει τη στάση του, η οποία κινείται σε μια δημοκρατική πατριωτική κατεύθυνση, απομονώνοντας τις απόψεις του αντιεξουσιαστικού χώρου και της Χρυσής Αυγής, όπως φάνηκε και στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και στις κινητοποιήσεις για το μεταναστευτικό στη Χίο και στη Μυτιλήνη. Κι αυτό δεν αρέσει σε κανένα από τους δύο πόλους, οπότε τα επιχειρήματα αφήνονται στο περιθώριο και το λόγο παίρνει η βία.
Δεν αρέσει γιατί πια ο λαός πλειοψηφικά εκφράζεται με θέσεις και πρακτικές που και τις θέσεις της κυβέρνησης αμφισβητούν, και αναδεικνύουν μια δημοκρατική πατριωτική προοπτική απέναντί τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του μονοπωλίου του τεχνητά συντηρούμενου διπόλου κυβέρνηση (δηλαδή εθνομηδενισμός) και Χρυσή Αυγή (δηλαδή ναζιστική και ρατσιστική προσέγγιση των προβλημάτων της κοινωνίας). Όμως, το δίπολο αυτό έχει σαν όρο επιβίωσής του τη συνέχιση αυτής της αντιπαράθεσης, αφού έτσι περιχαρακώνουν τις θέσεις τους και εγκλωβίζουν σε αυτές ανθρώπους που είναι ευαίσθητοι απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα οι μεν και έχουν πατριωτική προσέγγιση οι δε. Ακόμα και η δίκη της Χρυσής Αυγής, χρησιμεύει ως εργαλείο γι’ αυτό με τη μη δικαιολογούμενη επιμήκυνση της διαδικασίας. Έτσι, δεν επιτρέπουν στη δημοκρατική πατριωτική άποψη να ακουστεί. Όμως αυτή είναι που έχει αυθεντικά αντιστασιακά χαρακτηριστικά, καθώς και είναι δημοκρατική, και αντιτίθεται στη Νέα Τάξη και τους σχεδιασμούς της στα Βαλκάνια. Απέναντί της έχει το Σόρος (αρθρογράφο πλέον της Αυγής), τους Αμερικάνους, το ΝΑΤΟ, τη Γερμανία, την κυβέρνηση βέβαια, τον αντιεξουσιαστικό χώρο και τη Χρυσή Αυγή. Και πλέον και τις πρακτικές των δυό τελευταίων. Πρακτικές που αποσκοπούν στην επιβολή απόψεων με τη βία και την τρομοκρατία, δηλαδή φασιστικές.
Εδώ πρέπει να φανούν τα αντανακλαστικά του λαού και το αντιστασιακό του ήθος. Αυτό που σε προηγούμενη αντίστοιχη συγκυρία, αντέδρασε στο παρακράτος των τότε δωσίλογων και δεν επέτρεψε την επιβολή της τρομοκρατίας τους. Τότε όμως, υπήρχε φρόνημα και πίστη στα δίκαιά μας, τώρα υπάρχει η κατάθλιψη οκτώ χρόνων μνημονίων (τα τέσσερα από τα οποία είναι του Σύριζα), εθνικών καταστροφών, απουσίας προοπτικής. Ο λαός έχει άποψη και περιμένει να συσπειρωθεί σε οργανωμένες προσπάθειες του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου, οι οποίες θα περιφρουρήσουν και τις απόψεις του και το δικαίωμά του να εκφράζεται. Η τρομοκρατία που ασκείται λοιπόν, σε μια συγκυρία που η αντίθεση του λαού έχει πλέον πλειοψηφικά χαρακτηριστικά, εκεί στοχεύει, στο να λουφάξει η κοινωνία και να ελέγξουν το παιχνίδι οι δύο πόλοι που δεν εκφράζουν τίποτα στο λαϊκό σώμα. Και στο λαό απομένει, χρέος του και όρος επιβίωσης, η οργάνωση αυτής της πλειοψηφίας έτσι ώστε να πάρουν οι απόψεις της στην κοινωνία τη θέση που τους ανήκει και να σταματήσει να είναι αποσυνάγωγη.

Νοέμβριος 29, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ!

Η ολοκλήρωση της καταστροφής και της μεταβολής της Ελλάδας από χώρα σε χώρο προχωράει σε πολλαπλά επίπεδα.
Στα εθνικά θέματα, η κυβέρνηση ξεπούλησε τη Μακεδονία, επειδή έτσι θέλει το ΝΑΤΟ, δέχτηκε τις θέσεις της Άγκυρας στη Θράκη, ενώ επί των ημερών της οι Τούρκοι προσάρτησαν επισήμως τα Ίμια.
Στην οικονομία, η συνεχής εκπτώχευση των λαϊκών στρωμάτων, η βαριά φορολογία και η ανυπαρξία σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα εμπεδώνουν τη διάλυση της κοινωνίας, ωθούν τους πληβείους των (συνεχιζόμενων βεβαίως) μνημονίων στην εξάρτησή τους από τις ελεημοσύνες της κυβέρνησης, και τους νέους στην ξενιτειά.
Αλλά για να διαλυθεί εντελώς η πατρίδα, πρέπει η κυβέρνηση, εκτελώντας τις εντολές αυτών που την κρατούν στην εξουσία, να χτυπήσει και τη συνοχή του κοινωνικού ιστού στις γειτονιές και το δέσιμο του λαού με τον τόπο του. Το πρώτο, το πετυχαίνει με τη μετανάστευση και τα ανοιχτά σύνορα. Το δεύτερο με το να στερήσει το λαό από το σπίτι του.
Οι πλειστηριασμοί είναι πια ο σύγχρονος τρόπος αγοράς ακινήτων.
Τα λαϊκά στρώματα, καταχρεωμένα και κατασυκοφαντημένα, βλέπουν τα ακίνητά τους να πουλιούνται εκπλειστηριαζόμενα, χάνοντας έτσι το δεσμό με το χωριό, τη γειτονιά, την πόλη τους. Πλέον είναι ανέστιοι, ‘’ελεύθεροι’’ να φύγουν, κόβοντας το δεσμό με την πατρίδα. Αυτό το εξέφρασε και ο Άρης Βελουχιώτης στο λόγο της Λαμίας:
«Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.


Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Τα σπίτια που θα πουληθούν σε πλειστηριασμό θα τα πάρουν ξένα συμφέροντα. Οι Έλληνες δεν έχουν χρήματα. Και τα ξένα συμφέροντα θα συνεργαστούν με την κυβέρνηση και τους κατακτητές, προσφέροντας τα για εγκατάσταση μεταναστών, ώστε να διαλυθεί η κοινωνική συνοχή και να μεταβληθεί η Ελλάδα στην αποθήκη ψυχών μιας Ευρώπης που σφυρίζει αδιάφορα.
Οι κατοχικές δυνάμεις και η κυβέρνηση επενδύουν στους πλειστηριασμούς για την αποδόμηση της μικρομεσαίας δομής της κοινωνίας, που καθένας έχει ένα σπίτι και πολλοί μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση. Άλλωστε, η κοινοτική μικρομεσαία ελληνική ιδιαιτερότητα είναι από καιρό καρφί στο μάτι της παγκοσμιοποίησης και των Δανειστών, που τώρα έχουν και μια πρόθυμη κυβέρνηση ώστε να τη διαλύσουν. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το έργο το επωμίστηκαν οι εθνομηδενιστές της κυβέρνησης, αφού έχουν και την ιδεολογική προδιάθεση να το κάνουν: Τους κοσμοπολίτες ηγέτες μιας χώρας της οποίας το λαό και την παράδοσή του περιφρονούν, που νιώθουν κομπλεξικοί απέναντι στη Δύση και απαξιούν και τη γλώσσα τους να μιλήσουν στα διεθνή φόρα, δεν τους ενδιαφέρει ο λαός, ούτε ταυτίζονται μαζί του. Ταυτίζονται με τις Βρυξέλλες και τη Δύση, με σχέση υποτέλειας. Αυτούς που λοιδορούν, μαζί με το παρακράτος τους, τον εκπτωχευμένο λαό ως νοικοκυραίους πνιγμένους στα χρέη, πράγμα για το οποίο επιχαίρουν, τους νοιάζει πρωτίστως να προλάβουν να ολοκληρώσουν το έργο που τους ανατέθηκε.
Η ματαίωση των πλειστηριασμών είναι ένα από τα πάρα πολλά που πρέπει να κάνουμε για να πάρουμε την πατρίδα μας πίσω.
Πότε όμως θα αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση; Πότε θα βάλουμε τέρμα στο δρόμο προς την καταστροφή, πότε θα πάρουμε ξανά τις τύχες μας στα χέρια μας; Ο καθρέφτης μας θα μας απαντήσει στον καθένα ξεχωριστά και σ’ όλους μαζί. Δεν είμαστε στο παρά πέντε, είμαστε στο και τέταρτο.
Αντίσταση ή Εξαφάνιση!

 

Οκτώβριος 17, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός, Uncategorized | , , , , , , | Σχολιάστε

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Βήμα βήμα, η κυβέρνηση δεν τηρεί πια κανένα πρόσχημα, ούτε προσπαθεί να συγκαλύψει τις προθέσεις της πίσω από μια ριζοσπαστική φρασεολογία. Η εμπέδωση των νατοϊκών σχεδιασμών στα Βαλκάνια είναι πρωταρχικός της στόχος, και την αναδεικνύει ως την πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση από τον καιρό του Πιουριφόι. Εντολοδόχος υποτίθεται του λαϊκού σώματος, δεν έχει καμιά διάθεση να αφουγκραστεί ούτε τη βούλησή του ούτε την οργή του πια. Πρωταρχικό μέλημα είναι η εκτέλεση των επιθυμιών των Αμερικάνων, Γερμανών και Τούρκων επικυρίαρχων.
Η συμφωνία για τα Σκόπια ήταν η αρχή. Ζούμε μέρες σχεδίου Ανάν, μόνο που τότε είχαν κι οι δυο πλευρές το δικαίωμα στο δημοψήφισμα και ο λαός μας στην Κύπρο δεν επέτρεψε την υπογραφή της ληξιαρχικής πράξης θανάτου του. Η εμπειρία αυτή βέβαια, έγινε μάθημα στις δυνάμεις της Νέας Τάξης και στην επόμενη προσπάθεια, τη λύση του Σκοπιανού κατά πως βολεύει το ΝΑΤΟ, είχαν φροντίσει τα πάντα: μια πειθήνια κυβέρνηση, ένα εξαντλημένο οικονομικά λαό, και την πρόβλεψη για δυνατότητα δημοψηφίσματος μόνο για την άλλη πλευρά, καταστρατηγώντας κάθε έννοια δυτικής έστω δημοκρατίας. Ο λαός, αν κι εξαντλημένος, δεν τους έκανε τη χάρη: Η εθνική του περηφάνεια, η ταυτότητά του, το μόνο που του έχει απομείνει, αναδύθηκε κι ανέδειξε σε πλειοψηφικά τα στρώματα του πατριωτισμού και τα ιδανικά της αντίστασης και της ελευθερίας.


Όμως το Σκοπιανό είναι μόνο η αρχή. Ακολουθήθηκε από την αποδοχή των θέσεων της Τουρκίας για τις Μουφτείες στη Θράκη, με την εκπαραθύρωση των νόμιμων Μουφτήδων και την ντε φάκτο αναγνώριση των ψευτομουφτήδων που εκτελούν εντολές του προξενείου και της Άγκυρας. Ξεκίνησε δηλαδή ένας δρόμος που οδηγεί στον αφελληνισμό και της Θράκης.
Την ίδια στιγμή στο Αιγαίο, του οποίου τα θαλάσσια σύνορα αγνοεί ένας Πρωθυπουργός που θεωρεί ξεχωριστά νησιά τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη, οι Τούρκοι ψαράδες, οπλισμένοι, ψαρεύουν στα δικά μας χωρικά ύδατα, μπαλοτέρνουν τα δικά μας αλιευτικά και το Λιμενικό δεν έχει εντολές πώς να ενεργήσει! Οι ψαράδες μας έφτασαν στο σημείο να αποστείλουν εξώδικο στην κυβέρνησή μας απαιτώντας αυτό που είναι υποχρέωση κάθε πολιτείας, την προστασία του λαού και της εθνικής κυριαρχίας!
Αλλά οδηγίες δε έχει ούτε η Αστυνομία όταν η εθνική οδός κλείνει από λαθρομετανάστες. Αν ήταν αγρότες θα τους αντιμετώπιζε. Η χώρα είναι αποικία πολλών αφεντάδων μαζί, και το κράτος ασκεί εξουσία μόνο στους πολίτες του.


Η πλειοψηφία του κοινοβουλευτικού φάσματος κινείται σα συνιστώσες του Σύριζα: Έμφαση δίδεται στο δικαιωματισμό, τον εθνομηδενισμό, τον Ατλαντισμό. Οι μεταξύ τους διαφορές εντοπίζονται σε δευτερεύοντα σημεία. Δε μπορεί να εκφράσει επομένως ούτε τα συμφέροντα της πατρίδας ούτε το λαϊκό αίσθημα.
Κι όμως ο λαός είναι παρών: Είναι στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στη μεγάλη συγκέντρωση στη ΔΕΘ, αντιστασιακός, αποφασισμένος. Στη ΔΕΘ έτρωγε τα δακρυγόνα και αναδιπλωνόταν, ορμούσε πάλι, οι δυνάμεις κατοχής ξαναχρησιμοποιούσαν χημικά, κι ο κόσμος επέμενε για ώρες δίχως να κάνει βήμα πίσω.
Αυτός ο κόσμος αξίζει, και δεν έχει ακόμα, μιαν οργανωτική έκφραση. Οφείλει άμεσα, γιατί οι καιροί δεν περιμένουν, να συγκροτηθεί και πολιτικά, για να διεκδικήσει την πατρίδα μας πίσω από τους ξένους επικυρίαρχους και τους ντόπιους υπηρέτες τους. Το οφείλει στην ιστορία του, στα παιδιά του, σ’ αυτούς που τον έφεραν μέχρι εδώ μέσα από αγώνες που δε λογάριασαν ποτέ πόσο δυνατός είναι ο εχθρός. Και θα πρέπει αυτό να το κάμει ο ίδιος ο λαός, όχι άλλος γι’ αυτόν. Αν δεν το κάμει, αν δεν το κάμουμε, θα έχει χαθεί η τελευταία ελπίδα να συνεχίσομε τη πορεία μας σα λαός κι όχι σαν άτομα-μονάδες κάποιου πολυπολιτισμικού χώρου, που δε θα είναι πια πατρίδα μας και δε θα το νοιώθει σαν πατρίδα κανείς.

Σεπτεμβρίου 19, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Ε’ μερος (τελευταίο)

Άρθρο 9
Μέσα από μια «ουδέτερη» έκφραση συμφωνίας για στρατηγική συνεργασία σε όλους τους τομείς, όχι μόνο αυτούς που προβλέπονται σε αυτή τη συμφωνία αλλά και σε όσους κριθούν επωφελείς για τις δυό χώρες στο μέλλον, η Ελλάδα, ως πιο προηγμένη χώρα, αναλαμβάνει την υποχρέωση να μεταφέρει τεχνογνωσία και να παρέχει εν γένει βοήθεια ώστε να αναπτυχθούν τα Σκόπια. Το αντίθετο δε μπορεί να υπάρξει, καθώς δεν υπάρχει κάποιος τομέας όπου τα Σκόπια να μπορούν να συνεργαστούν σε ισότιμη βάση, πολύ δε περισσότερο να παράσχουν αυτά τεχνογνωσία στην Ελλάδα. Έτσι, προσφέρομε κυριολεκτικά γη και ύδωρ και εισπράττομε τη χλεύη και την επιβεβαίωση ότι είμαστε κράτος-καρπαζοεισπράκτορας, χώρος πια και όχι χώρα.

Άρθρα 10-11
Μετά την άτακτη υποχώρησή μας, που βαφτίστηκε Συμφωνία, θα πρέπει να αναβαθμίσομε εκατέρωθεν τις διπλωματικές μας εκπροσωπήσεις σε πρεσβείες και προξενεία. Και σε διεθνείς οργανισμούς θα πρέπει να υπάρχει αμοιβαία στήριξη υποψηφιοτήτων. Βέβαια, εμείς είμαστε σε όλους τους οργανισμούς, οπότε δεν έχομε να στηριχτούμε κάπου από τα Σκόπια, δεν υπάρχει οργανισμός που να μη συμμετέχομε εμείς και να συμμετέχουν αυτοί ώστε να θέσομε υποψηφιότητα και να μας στηρίξουν. Άρα, μέσα από μια αμοιβαίου τύπου διατύπωση-στάχτη στα μάτια των αφελών, αναλαμβάνομε μονομερώς τη στήριξη των Σκοπίων σε κάθε αίτηση εισδοχής τους σε διεθνείς οργανισμούς. Δε μας χωρίζει τίποτα πια, αφού τα δώσαμε όλα και πήραμε μια γραβάτα!

Άρθρο 12
Αφού τα λύσαμε όλα, πρέπει να εμπεδωθεί η προδοσία κι ο εξευτελισμός τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και στην κοινωνία. Έτσι, ένα Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας με επικεφαλής τους δύο πρωθυπουργούς, θα επιβλέπει την εφαρμογή της Συμφωνίας και θα παρεμβαίνει όπου χρειάζεται. Αλλά πέρα από το κρατικό επίπεδο, και οι πολίτες θα πρέπει να συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα. Προβλέπονται λοιπόν επαφές μεταξύ των πολιτών, όπου οι Σκοπιανοί θα έρχονται ως Μακεδόνες επισήμως κι εμείς θα πρέπει να το συνηθίσομε. Αυτή είναι η λειτουργία της «ανάπτυξης καλύτερης κατανόησης και συνεργασίας μεταξύ των λαών» που προβλέπει το άρθρο τούτο.

Άρθρο 13
Το άρθρο αυτό είναι που έχει συζητηθεί επαρκώς και φωτογραφίζει την ΑΟΖ και τα δικαιώματα των Σκοπίων στα περισσεύματα των πλουτοπαραγωγικών πόρων. Προκαλεί απορία η συμπερίληψή του εδώ, καθώς αφορά διεθνές δίκαιο που ισχύει ανεξαρτήτως και καθώς τα Σκόπια, απ’ όσο γνωρίζομε, δεν έχουν σχετικές συμφωνίες με τις όμορες χώρες της Βουλγαρίας και της Αλβανίας, που βρέχονται από τη θάλασσα. Ο όρος τίθεται για να εγγράψει υποθήκες ειδικά στην Ελληνική Μακεδονία.

Άρθρα 14-15-16-17
Εδώ εμπεδώνεται η πρόβλεψη του άρθρου 9 πιο διεξοδικά. Η «ανάπτυξη της οικονομικής συνεργασίας σε όλους τους τομείς» θα ισχύσει μονομερώς, αφού η Ελλάδα έχει τη γνώση και τις υποδομές. Αυτό προβλέπεται και ρητά στην 4η παράγραφο του άρθρου, που μιλεί για «μεταφορά τεχνογνωσίας και εμπειρίας» από την Ελλάδα στα Σκόπια. Στα όρια του χαριτωμένου, αν δεν ήταν τραγικό, είναι η διατύπωση της 5ης παραγράφου που αφορά στη διευκόλυνση διαμετακόμισης προϊόντων μέσω «των λιμένων και αερολιμένων στο έδαφος καθενός εκ των Μερών». Απομένει να μας εξειδικεύσουν τα Σκόπια από ποιο λιμάνι τους θα διακινούνται τα προϊόντα μας! Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σκόπια επισήμως αποκτούν πρόσβαση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Αντίστοιχα, στο άρθρο 15, προβλέπεται η αμοιβαία(!) πρόσβαση στα ερευνητικά ιδρύματα και η ανταλλαγή επιστημονικών και τεχνικών αρχείων και πληροφοριών. Πίσω από αυτές τις γραμμές, κρύβεται ο αναγκαστικός μονόδρομος μεταφοράς γνώσης από μας σε αυτούς, αφού δεν έχουν εκείνοι κάτι να προσφέρουν. Στην πολιτιστική συνεργασία, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι Σκοπιανοί θα έρχονται με σκοπούς και χορούς κοινούς στο χώρο της Μακεδονίας που θα τους πλασάρουν σα δικούς τους κι εμείς θα τους χειροκροτούμε όταν χορεύουν και παίζουν πχ την «Κόρη Ελένη».
Στο άρθρο 16, η τεχνογνωσία της ελληνικής πλευράς στην καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και της πολιτικής προστασίας θα μεταφέρεται στη Σκοπιανή (μιλάει κι εδώ η διατύπωση για αμοιβαιότητα αλλά αυτό πάλι δεν ισχύει εδώ). Αυτό δεν είναι κάτι που χρειάζεται τη Συμφωνία για να λάβει χώρα. Επειδή όμως η παράνομη διακίνηση τσιγάρων, ναρκωτικών και όπλων έρχεται από εκεί εδώ, αυτό μπορεί να αποτελέσει μοχλό πίεσης στην πλευρά μας για περισσότερες παραχωρήσεις.
Τα ίδια προβλέπονται στο άρθρο 17 όσον αφορά στην άμυνα, με έμφαση στην εκπαίδευση προσωπικού γενικά, που μεταφράζεται σε εκπαίδευση Σκοπιανών από μας.

Άρθρο 18
Εδώ ανασύρονται οι συνθήκες που είχαν υπογραφεί με τη Γιουγκοσλαβία και τονίζεται ότι θα εφαρμοστούν πια μεταξύ ημών και των Σκοπίων. Όμως οι συνθήκες υπό τις οποίες είχαν υπογραφεί τότε κάποιες συμφωνίες δεν είναι απαραίτητο ότι υπάρχουν και τώρα. Ειδικά η μνεία συμφωνίας επί ζητημάτων υδρο-οικονομίας, πρέπει να διαβαστεί για να καταλάβομε τί αφορά. Είναι η διαχείριση των υδάτων του Αξιού και των Πρεσπών; Είναι κάτι άλλο; Και υπό ποιες προϋποθέσεις;

Άρθρο 19
Η επίλυση διαφορών θα γίνεται με διμερείς επαφές κι αν δε συμφωνήσουν θα προσφεύγουν στα Ηνωμένα Έθνη. Η τράπουλα βέβαια είναι σημαδεμένη. Θα κληθούν να αποφασίσουν με βάση τη Συμφωνία που δικαιώνει τα Σκόπια, οπότε οι διαφορές θα επιλύονται σε βάρος μας. Τα Σκόπια θα προσφεύγουν κι εμείς θα χάνομε.

Άρθρο 20
Οι τελικές διατάξεις προβλέπουν πώς θα γίνει η κύρωση. Θυμίζομε ότι οι Σκοπιανοί έχουν δικαίωμα για δημοψήφισμα ενώ εμείς όχι.
Όμως: Το άρθρο 8.5, που προβλέπει την αλλαγή των σχολικών βιβλίων, εφαρμόζεται άμεσα! Δηλαδή μια Συμφωνία που δεν ισχύει ακόμα, εφαρμόζεται ως προς κάποια σημεία της! Πρόκειται για πρωτοτυπία που αντανακλά το επίπεδο υποτέλειας στο οποίο έχομε φτάσει, αναμένομε τώρα να δούμε τί θα ζητήσουν οι Σκοπιανοί να μην αναφέρεται στα σχολικά βιβλία μας. Το πιθανότερο είναι πάντως πως η κυβέρνηση θα έχει προλάβει τις πιο ακραίες επιθυμίες τους, κατά τον ίδιο τρόπο που σκαρφίστηκε το επιχείρημα περί δήθεν αναγνώρισης της γλώσσας τους ως Μακεδονικής, όπως αναφέρομε πιο πάνω.
Προβλέπουν όμως και κάτι άλλο οι τελικές διατάξεις: Ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας θα είναι αμετάκλητες, κι ότι σε κάθε περίπτωση τα άρθρα 1.3 και 1.4 δε μπορούν να αλλάξουν. Άλλοι όροι δηλαδή μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, όχι όμως αυτοί, οι οποίοι, θυμίζομε ότι είναι αυτοί που αφορούν στο όνομα (Βόρεια Μακεδονία), την εθνικότητα (Μακεδονική), την γλώσσα (Μακεδονική), τα σήματα και διεθνείς ονομασίες, και στον τρόπο κύρωσης, ο οποίος αποκλείει το δημοψήφισμα από πλευράς μας.

Συμπεράσματα/επίλογος
Καταλήγοντας, πρόκειται για πραγματικό επίλογο όσον αφορά τη Μακεδονία, πρόκειται για παράδοσή μας στις επιθυμίες του ΝΑΤΟ και του Σόρος. Αναζητείται λίγη αξιοπρέπεια και περηφάνια, που λίγο λίγο μας τη στερούν, εξωραΐζοντάς την με επικοινωνιακά σκουπίδια που δεν πείθουν κανένα, ούτε μπορούν να τηρήσουν κανένα πρόσχημα. Στο λαό απόκειται να ανατρέψει την υλοποίηση της Συμφωνίας, στο λαό απόκειται να διεκδικήσει την αξιοπρέπειά του και να σώσει την περηφάνια του. Αν δεν το κάνομε τώρα, θα χαθούμε σα λαός για πάντα. Θα συνεχίσομε να έχομε μιαν άθλια ζωή σα μονάδες, δίχως ταυτότητα, υποτελείς των δυναστών μας, Δυτικών και Ανατολικών. Οι παλιοί μας αυτό δε θα το συζητούσαν καν. Εμείς;

Ιουλίου 10, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Δ μέρος

Άρθρο 7
Εδώ γίνονται οι προβλέψεις για την οριοθέτηση του τι σημαίνει «Μακεδονία» για καθένα από τα μέρη. Είναι το άρθρο όπου υποτίθεται πως οι Σκοπιανοί παραιτούνται από τη διεκδίκηση της ιστορίας μας. Πράγματι, υπάρχουν διατυπώσεις σε σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες όπου αναγνωρίζεται ότι αναφέρονται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο για κάθε πλευρά. Για μας, γίνεται σαφής αναφορά στην αρχαία ελληνική ιστορία σαν κομμάτι της νοηματοδότησης των ονομάτων αυτών. Για τους Σκοπιανούς, γίνεται μνεία πως η γλώσσα τους και τα άλλα χαρακτηριστικά τους είναι διαφορετικά από τα δικά μας κι ότι δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και ιστορία.
Αυτού του τύπου οι διατυπώσεις, συσκοτίζουν το ότι οι Σκοπιανοί λειτουργούν πέραν των αυτονοήτων. Η διατύπωση φαινομενικά μας καθησυχάζει, γιατί η ιστορία του Φίλιππου και του Αλέξανδρου είναι κομμάτια της Ελληνικής ιστορίας, οπότε οι Σκοπιανοί παραιτήθηκαν από τη διεκδίκησή τους, θα πει κάποιος που σκέφτεται λογικά. Όμως, εφόσον δεν υπήρξε ρητή μνεία παραίτησης των Σκοπιανών από την παραχάραξη της ιστορίας που επιχειρούν και εφόσον δεν αναγνωρίζουν πουθενά τους Μακεδόνες στρατηλάτες ως κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας, η διατύπωση του άρθρου δε διασφαλίζει τίποτα και αξίζει λιγότερο από το χαρτί στο οποίο έχει γραφτεί. Πράγματι, τα γραφόμενα στο άρθρο τελούν σε αρμονία με το Σκοπιανό αφήγημα. Οι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, οπότε αναγνωρίζουν την Ελληνική ιστορία της περιοχής και θα έρθουν να μας πουν μόλις κυρωθεί η Συμφωνία, ότι η αρχαία Μακεδονική ιστορία δεν είναι δική μας, ότι ανήκει σε αυτούς, ότι είναι διακριτή από την Αρχαία Ελληνική κι επομένως τηρούν τους όρους της Συμφωνίας όταν μας αναγνωρίζουν κάποια ιστορία της περιοχής ως δική μας, η οποία δεν περιλαμβάνει τους Μακεδόνες βασιλείς, γιατί αυτοί είναι δικοί τους κι όχι Έλληνες! Ακόμα και για τη γλώσσα τους έχουν θεωρία ότι στο διάβα του χρόνου άρχισαν να μιλούν σλαβικά οι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, ερχόμενοι με επιμειξία με Σλάβους, πράγμα που συνάδει με τη διατύπωση του άρθρου. Κι εκεί, για τα μάτια του κόσμου, ο Τσίπρας θα αρχίσει να λέει ότι αυτό δεν ισχύει, ότι λάθος ερμηνεύουν τη Συμφωνία οι Σκοπιανοί κι άλλα φαιδρά για να αποκοιμήσει τους ιθαγενείς, αντίστοιχα μ’ αυτά που λέει για την προσάρτηση των Ιμίων από τους Τούρκους. Όμως ο διεθνής περίγυρος θα μας απομονώσει, κι οι Σκοπιανοί θα βιάζουν την <ιστορία μας επικαλούμενοι τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Και για να υπάρξει κάλυψη και σ’ αυτό το σημείο, η τελευταία παράγραφος του άρθρου 7 είναι σαφής: Τίποτε δε μπορεί «να επηρεάσει τη χρήση από τους πολίτες εκάστου μέρους». Δηλαδή οι Σκοπιανοί θα συνεχίσουν να σφετερίζονται την ιστορία και το όνομά μας επικαλούμενοι πια την ίδια τη Συμφωνία…

Άρθρο 8
Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται κι εδώ. Αν το ένα μέρος θεωρεί ότι το άλλο χρησιμοποιεί σύμβολα της δικής του πολιτιστικής κληρονομιάς, θα το θέσει υπόψη του άλλου μέρους προς διόρθωση. Δηλαδή θα ζητήσομε να μη χρησιμοποιούν σύμβολα των Μακεδόνων βασιλέων και θα μας λένε «μάλιστα»; Το πιθανότερο είναι πως θα μας πουν, βάσει του άρθρου 7, ότι αυτά είναι δική τους κληρονομιά και να μην επιμείνουμε, ενώ αναμένεται να περάσουν και στην αντεπίθεση ζητώντας από μας να μην τα χρησιμοποιούμε!
Η μνεία περί μη χρησιμοποίησης του ήλιου της Βεργίνας γίνεται περιφραστικά, ενώ φαίνεται να λειτουργεί κι αυτό σαν ένα καθρεφτάκι προς ιθαγενείς. Με τόσο ντόρο που είχε γίνει δε θα μπορούσε να το δικαιολογήσει η κυβέρνηση των Τσολάκογλου. Όμως αναφέρεται μόνο η παύση της χρήσης του, όχι και η αναγνώριση της Ελληνικότητάς του. Προφανώς γιατί σε δεύτερο χρόνο θα έρθουν οι Σκοπιανοί και θα πούμε πως δέχτηκαν από τα «αρχαία μακεδονικά» τους σύμβολα να μη χρησιμοποιούν αυτό, δίχως να επηρεάζεται η χρήση των υπόλοιπων. Βέβαια, υπάρχει κι εδώ ένα παράθυρο: Ο ήλιος της Βεργίνας θα μπορεί να χρησιμοποιείται όταν απεικονίζεται σε αρχαιολογικά τεχνουργήματα. Δε θα απεικονίζουν λοιπόν τον ήλιο σαν καινούργια σύνθεση, θα παίρνουν ένα αρχαιολογικό εύρημα που τον απεικονίζει και θα το δείχνουν, κι αυτό θα νομιμοποιούνται να το κάνουν!
Προβλέπεται κι η σύσταση επιτροπής επιστημόνων που θα εξετάζει τα ζητήματα αυτά. Και εδώ κοροιδευόμαστε, αφού οι Σκοπιανοί αρχαιολόγοι κι επιστήμονες θα έρχονται να τεκμηριώσουν πως είναι δική τους αρχαιολογία και κληρονομιά τα όποια σύμβολα κι ευρήματα οπότε το αδιέξοδο της Επιτροπής είναι αναμενόμενο.
Στο ίδιο άρθρο, μας λένε, σε μια περίπλοκη και εν πολλοίς δυσνόητη διατύπωση, πως το Μοναστήρι θα το λέμε πια Μπίτολα, και γενικά πως θα χρησιμοποιούμε τα δικά τους τοπωνύμια για τις πόλεις και τα χωριά που γνωρίζαμε χρόνια με ελληνικά ονόματα. Το επόμενο στάδιο θα είναι να λέμε και στην Κωνσταντινούπολη Ιστανμπούλ. Εφόσον το δεχτήκαμε εδώ, μια αναλογική εφαρμογή είναι ζήτημα χρόνου να ζητηθεί.

Ιουλίου 9, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε