Με το τουφέκι και τη λύρα

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

neos-proedros-ipa

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε μια στροφή των λαών σε θέσεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται ακατανόητες. Κοινωνικά στρώματα ψηφίζουν αντίθετα από εκεί που ψήφιζαν σε αλλοτινές εποχές.
Το Μπρέξιτ και η εκλογή Τράμπ στις ΗΠΑ αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα, ενώ η άνοδος των δυνάμεων που αντιδρούν στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων και την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί σε μια μεταβατική περίοδο.
Κανονικά θα σκεφτόταν κανείς, ότι δεν υπάρχει σύγχυση, ότι οι λαοί καλώς αντιδρούν στην επιβολή της νέας τάξης, στο εμπόριο ψυχών, στις πολιτικές εκπτώχευσης. Όμως, το «παράδοξο» είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν την αντίδραση των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων δεν είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς.
Αντίθετα, οι τελευταίες, με μια εξαιρετικά ριζοσπαστική φρασεολογία περί δικαιωμάτων, διανθιζόμενη με μια ρητορική κατά του «λαϊκισμού», της «ξενοφοβίας», του «εθνικισμού», υλοποιούν τις στρατηγικές της παγκοσμιοποίησης με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο, έχοντας το επικοινωνιακό πλεονέκτημα.

tsipras_skeptikos_972356924
Η θέση της Αριστεράς ξενίζει τα λαϊκά στρώματα, τα οποία παραδοσιακά αποτελούσαν τη βάση της. Η σταδιακή μετάλλαξη της σε στυλοβάτη της παγκοσμιοποίησης ώθησε το λαό να της γυρίσει την πλάτη. Από τους βομβαρδισμούς της Σερβίας μέχρι τη στήριξη του σχεδίου Ανάν, από τη διάλυση των τοπικών κοινωνιών χωρών που υπέστησαν επεμβάσεις της Δύσης μέχρι τη χρησιμοποίηση των προσφύγων που η Δύση δημιουργεί για τη διάλυση και των τοπικών κοινωνιών των χωρών «υποδοχής», η Αριστερά περιβάλλει με την αίγλη της τη παγκοσμιοποίηση, τη στηρίζει και τη δικαιώνει.
Ο πολιτικός νεοφιλελευθερισμός της Αριστεράς, αποτελεί πλέον την άλλη όψη του νομίσματος του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού της Δεξιάς, αλλά η πειθώ που ασκεί ο αριστερός νεοταξικός λόγος είναι αυτή που επιτρέπει ακόμα την επικοινωνιακή προβολή των πολιτικών αυτών ως ‘’προοδευτικών’’, ‘’ριζοσπαστικών’’ κλπ.
Έτσι, τα λαϊκά στρώματα στρέφονται εκεί που ποτέ δεν περίμεναν να στραφούν. Κι αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Αποτελεί φαινόμενο της μεταβατικής εποχής μας, όπου πλέον η κυρίαρχη αντίθεση δεν είναι Αριστερά- Δεξιά, όπως είχαμε συνηθίσει. Τώρα η αντίθεση είναι Νέα Τάξη και κυριαρχία του εμπορεύματος από τη μία, κατά τοπικών ταυτοτήτων και κοινωνιών, όπου η οικονομία δεν υπερκαθορίζει την κοινωνία αλλά υποτάσσεται σ’ αυτήν από την άλλη.
Αυτά βέβαια, δε θα τα στηρίξει ο Τράμπ ή η Λεπέν. Όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός της κατάρρευσης του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, θα βρουν κι αυτοί τη θέση τους στο περιθώριο μιας πολιτικής σκηνής που θα καθορίζουν οι λαοί κι όχι το κεφάλαιο. Προς το παρόν όμως, τα λαϊκά στρώματα δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη πια σ’ αυτούς, παρ’ όλο που βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο με τη νεοταξική Αριστερά.
Έχουμε λοιπόν χρέος να δημιουργήσουμε εμείς μιαν εναλλακτική προοπτική απέναντι στις (αριστερές και δεξιές) νεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Μία πολιτική που θα μιλάει για συλλογικότητες και συλλογικά δικαιώματα, για τα οποία σήμερα δε μιλάει κανείς, με την Αριστερά να δραπετεύει μέσω της προβολής των ατομικών (μόνο!) δικαιωμάτων. Μια πολιτική που θα κατανοεί ότι δεν είναι δυνατή η συνεχής ανάπτυξη, καθώς οι φυσικοί πόροι είναι περιορισμένοι, και θα προτάσσει την ανάγκη της αποανάπτυξης, κόντρα στην καταναλωτική μανία. Μια πολιτική που θα αρνείται την επιβολή του ενός πολιτισμικού μοντέλου της Δύσης και θα εστιάζει στη συνάντηση των επί μέρους εθνικών και πολιτιστικών ταυτοτήτων, με αμοιβαίο σεβασμό και με διάθεση συνεργασίας.
Κι αυτήν την πολιτική πρέπει να την φτιάξουμε, τη φτιάχνουμε ήδη εμείς. Όχι άλλοι για μας. Μόνο από τα κάτω και μόνο με τη συνειδητοποίηση του διακυβεύματος που είναι η ίδια μας η επιβίωση, η συνέχιση της πορείας μας σα λαός, θα μπορέσουμε να αντιστρέψουμε την καθοδική σπείρα, την κάθοδο στον Άδη.

Advertisements

Ιανουαρίου 30, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ

images

Παλιά, ο διαχωρισμός της πολιτικής σφαίρας ήταν Αριστερά και Δεξιά, με συγκεκριμένα σημαινόμενα για κάθε πλευρά. Η Δεξιά ήταν ταυτισμένη με τις ελίτ, τις άρχουσες τάξεις και το κεφάλαιο. Η Αριστερά με τον εργαζόμενο λαό και τον κόσμο του μόχθου. Πάνω σ’ αυτή την αντίθεση, στηρίχτηκε ο πολιτικός διάλογος για πάνω από εκατό χρόνια, ενώ και οι δυο πλευρές διεκδικούσαν τον πατριωτισμό ως αυθεντικοί εκφραστές του, τουλάχιστο μέχρι την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης.

Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η ανάδυση της παγκοσμιοποίησης σα φαινόμενο διεθνούς εμβέλειας, επαναπροσδιόρισαν τις αντιθέσεις. Η οικονομική Νέα Τάξη ενσωμάτωσε πολλά προτάγματα που έθετε η εξεγερμένη Αριστερά του 68, με έμφαση στα ατομικά δικαιώματα και την απόλυτη ελευθερία του αυτοκαθορισμού του ατόμου. Αυτό ανταποκρινόταν στην ανάγκη του παγκοσμιοποιημένου πια κεφαλαίου, αφενός να διαμορφώσει όλο τον πλανήτη σα μια ενιαία αγορά με ομοιόμορφα χαρακτηριστικά, αφ’ ετέρου να κατεβάσει το κόστος εργασίας. Έτσι, οι επιχειρήσεις μεταφέρονται στην Ασία, όπου θα έχουν τη δυνατότητα να βρουν φτηνότερη εργασία σε περιβάλλον με ανύπαρκτα εργατικά δικαιώματα. Συγχρόνως, δημιουργείται πίεση στους εργαζομένους της δύσης με στόχο τη μείωση του εργατικού κόστους κι εκεί, με μοχλό την μεταφορά πληθυσμών από τις αναπτυσσόμενες χώρες και την ανάληψη εκ μέρους τους εργασιών κακοπληρωμένων κι ανασφάλιστων. Το οικονομικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι παρόν. Αυτό θα εκφραστεί μέσα από την κατάργηση των οικονομικών συνόρων ως προς τους δασμούς, την ελευθερία του ανταγωνισμού και την εκμετάλλευση των εργαζομένων σε πλανητικό επίπεδο. Σε πολιτικό επίπεδο, θα εκφράσει το νεοφιλελεύθερο κομμάτι του συντηρητικού πολιτικού χώρου, ενώ οι λαϊκές και παραδοσιακές συντηρητικές δυνάμεις δε θα ακολουθήσουν (πχ Εκκλησία). Έτσι κι αλλιώς, το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα δεν είναι ούτε πατριωτικό, ούτε θρήσκο.

images-1

Σύμμαχό του θα βρει τη φιλελεύθερη προσέγγιση της πολιτικής ορθότητας από τον πάλαι ποτέ αριστερό χώρο: Τις απόψεις που πιά μιλούν μόνο για ατομικά δικαιώματα, υποστέλλοντας τα συλλογικά και δίνοντας έμφαση στο «δικαίωμα του αυτοκαθορισμού», με μιαν εφαρμογή όμως που κατέληξε να συμβαδίζει με την ασυδοσία, δίχως αρχές και όρια, διαστρέφοντας αξίες από τις οποίες ξεκίνησαν οι σχετικοί προβληματισμοί, που έτσι κι αλλιώς αφορούσαν και συλλογικότητες, όχι μόνο άτομα. Έτσι, ο διεθνισμός παρερμηνεύτηκε ως το μίσος προς την πατρίδα, ο πατριωτισμός ως εθνικιστική υστερία, η διάθεση μιας κοινωνίας να πορεύεται σα συγκροτημένο σύνολο ως ρατσισμός. Πάλι εδώ οι δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς (πχ ΚΚΕ), βρέθηκαν έξω από τα νερά τους, όμως τα μέλη της μεσαίας τάξης με άνεση οικονομική και αριστερή φρασεολογία, ένοιωθαν περήφανα επαναστατημένοι όταν μιλούσαν για μια σειρά δικαιώματα. Και ναι μεν η αρχική σύλληψη αφορούσε υπαρκτές αντιθέσεις, όπως πχ την καταπίεση των γυναικών ή την περιθωριοποίηση των μαύρων στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, γρήγορα όμως χάθηκε το μέτρο και φτάσαμε να ακούμε για το δικαίωμα στην παιδεραστία, την ανάγκη ισοπεδωτικής εξαφάνισης κάθε διαφοράς, συμπεριλαμβανομένης της αντρικής όρθιας ούρησης (θα πρέπει κι οι άντρες να μη διαφέρουν από τις γυναίκες ούτε εκεί!), και βέβαια για το ότι το φύλο το επιλέγουμε, δε γεννιόμαστε μ’ αυτό. Και είναι κι εδώ χαρακτηριστικό, ότι η άποψη αυτή μιλάει για ανοιχτά σύνορα και χλευάζει κάθε τι που ανήκει στον παλιό κόσμο, χτυπώντας τις ιδιαίτερες ταυτότητες και μέσα από έναν αντικληρικαλισμό που ουσιαστικά χτυπάει την κοσμοθεωρία κάθε λαού, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο διάβα του στο χρόνο και στην ιστορική του συνέχεια και κωδικοποιήθηκε μέσα από τα θρησκευτικά του κείμενα. Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η πνευματικότητα των θρησκευτικών κειμένων κάθε λαού θα πρέπει να ιδωθεί από μια φιλοσοφική σκοπιά και όχι σα μέρος μιας συζήτησης για την ύπαρξη θεού, και να κριθεί σαν πολύτιμο μνημείο της στάσης κάθε έθνους απέναντι στη ζωή.

Έτσι, η αντίθεση Δεξιά-Αριστερά πια δεν υπάρχει. Υπάρχει μια νέα αντίθεση, αυτή του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης απέναντι στις ιδιαίτερες ταυτότητες και τις εστίες αντίστασης στο βάρβαρο καπιταλισμό της Νέας Τάξης, από το Μεξικό μέχρι το Κουρδιστάν, από τους αβοριγίνες της Αυστραλίας μέχρι την αποικιοκρατούμενη Ελλάδα. Αυτή η αντίθεση διαπερνά οριζόντια το πολιτικό φάσμα, καθώς οι παλιοί Αριστεροί και Δεξιοί σήμερα έχουν διχαστεί ανάμεσα στα δύο καινούργια στρατόπεδα. Κοινό σημείο των Νεοταξικών είναι ο εθνομηδενισμός και η αποδοχή της σημασίας που δίνει το επιθετικό κεφάλαιο ως προς τη μετατροπή του ανθρώπου από πρόσωπο σε άτομο-καταναλωτή που δε θα εκφράζει στη δημόσια σφαίρα απόψεις, που τις προτιμήσεις του θα περιορίζει στον ιδιωτικό βίο. Στο δημόσιο απλά θα καταναλώνει. Και για να γίνει πιο καλός καταναλωτής, θα πρέπει να μην έχει «βαρίδια» δεσμών με την πατρίδα, την τάξη, την οικογένειά του.

Η παλιά αντίθεση λοιπόν εξυπηρετεί μόνο τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες και τη συντηρούν, με πόλωση και εκατέρωθεν ύβρεις, τη στιγμή που όλοι είναι θιασώτες της μετατροπής της χώρας μας σε αποικία χρέους και της υποδούλωσής της στην αποικιοκρατική Δύση και τη Νεοοθωμανική Τουρκία. Η πραγματική αντίθεση αφορά όμως ακριβώς την αντίθεσή μας με αυτή την κατάσταση, την επιβολή προταγμάτων όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση, η πνευματική αφύπνιση, η δημογραφική ανάκαμψη, η εθνική ανεξαρτησία.
Όσο βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στις αντιπαραθέσεις των ντόπιων υπηρετών των δανειστών, είτε αυτοί είναι στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, προσφέρουμε κακή υπηρεσία στην πατρίδα μας. Πρέπει να βγούμε μπροστά ΤΩΡΑ, να στείλουμε στο περιθώριο τις δυνάμεις της Νέας Τάξης και να επαναπροσδιορίσομε το πολιτικό σκηνικό με βάση τα πραγματικά διακυβεύματα. Κι οι καταστάσεις μας πιέζουν. Θα προλάβουμε;

Οκτώβριος 19, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Ή ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Υπάρχει ακόμα ο διαχωρισμός Αριστερά – Δεξιά; Κι αν υπάρχει, εκφράζει κάποια κυρίαρχη αντίθεση;
Νομίζουμε ότι η απάντηση στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να κρίνει και τη στάση του καθενός μας απέναντι στις καταιγιστικές εξελίξεις που έχουμε στην πατρίδα μας, στην περιοχή μας, στον κόσμο ολόκληρο.
Δε θα μπούμε σε συζητήσεις για το ποια είναι η γνήσια Αριστερά ή Δεξιά, αν υπάρχουν προδότες ή ερμηνείες αυθεντικές ή πιο αυθεντικές αυτών που πρεσβεύει η κάθε ιδεολογία. Η κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση αρκεί.
Η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα, που καθιστούν ανεπίκαιρη την αντίθεση Αριστεράς – Δεξιάς. Το κεφάλαιο πια επικεντρώνεται στο εμπόρευμα και στη δημιουργία ενός ανθρώπου – καταναλωτή, που θα είναι μόνος του, αν και σε δικτύωση με εκατομμύρια άλλους. Μόνος σημαίνει αδύναμος, ευάλωτος στην κυριαρχία της διαφήμισης, ανήμπορος να λειτουργήσει συλλογικά, σα μέλος μιας οικογένειας, ενός έθνους, μιας κοινωνικής τάξης ή ομάδας.
Ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να είναι ο άνθρωπος άτομο, μόνο του, να μην έχει ρίζες. Μόνος θα καταναλώνει περισσότερο΄ μια πενταμελής οικογένεια μπορεί να έχει ένα πλυντήριο, μια τηλεόραση, αλλά αν κάθε μέλος της ζει μόνο του θα θέλει πέντε συσκευές αντί για μία.
Κοντά σ’ αυτό, οι ιδιαίτερες ταυτότητες ενοχλούν. Αποτελούν στοιχείο ενοποίησης, αντιστέκονται στη διάσπαση της κοινωνίας σε άτομα που προχωρούν παράλληλα δίχως να σμίγουν ποτέ.
Το νόμισμά του οικονομικού αυτού φιλελευθερισμού, που χρεώνεται στη Δεξιά, έχει ως άλλη όψη τον πολιτικό φιλελευθερισμό, που εκφράζει η Αριστερά: Το ατομικό δικαίωμα είναι ταμπού, η πολιτική ορθότητα το θεοποιεί. Μπορείς να είσαι παγανιστής, παιδεραστής, οτιδήποτε θέλεις, και το σύστημα θα σε προστατέψει. Δε μπορείς όμως να διεκδικείς συλλογικά δικαιώματα.
Σαν άτομο, το κεφάλαιο σε πηγαίνει όπου το εξυπηρετεί, είτε ως οικονομικό μετανάστη είτε ως επενδυτή. Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να υποστούν βίαια μετάλλαξη, οι ‘’χώρες’’ να γίνουν ‘’χώροι’’ δράσης του κεφαλαίου. Οι ρίζες που μας δένουν με τον τόπο μας, είναι συντηρητικά απολιθώματα και πρέπει να κοπούν. Οι νεοταξικοί διανοούμενοι πρεσβεύουν την ‘’ελευθερία’’ μας να επιλέγουμε τις ρίζες μας, δηλαδή να μην έχουμε ρίζες.
Όλη η ιδεολογική επιβολή της παγκοσμιοποίησης, στηρίζεται σε ωραίες λέξεις όπως η ‘’ελευθερία’’, το ‘’δικαίωμα’’ κλπ. Και τη δουλειά της εμπέδωσης των απόψεων της Νέας Τάξης, την έχει αναλάβει η Αριστερά σε όλο τον κόσμο, από τους πράσινους της Γερμανίας που βομβάρδιζαν τη Σερβία μέχρι τη μνημονιακή μας κυβέρνηση.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82-2
Κι εμείς, βρισκόμενοι σε ηθική παρακμή, σε καταστολή από τα διαρκή χτυπήματα, δεν έχουμε ακόμα επεξεργαστεί κάποια διέξοδο από τη θέση στην οποία βρισκόμαστε ηθικά, γεωπολιτικά, παραγωγικά, δημογραφικά, μεταναστευτικά (και ξένων προς τα εδώ και Ελλήνων προς τα έξω).
Εν μέρει υπάρχει δικαιολογία: Τα χτυπήματα έρχονται το ένα μέσα το άλλο κι εμείς δεν προλαβαίνουμε ν’ αντιδράσουμε. Αλλά συγχρόνως, δεν ενεργοποιούμαστε. Στρεφόμαστε σε όποιον πουλάει ελπίδα, από το Σύριζα μέχρι το Σώρρα, ενώ τη λύση, την όποια λύση θα τη φέρει μόνο η δική μας δράση. Πολλοί το συνειδητοποιούν, λίγοι κινούνται. Όμως ο καιρός δε μας περιμένει:
Αντίσταση ή Εξαφάνιση!

Σεπτεμβρίου 23, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | 1 σχόλιο