Με το τουφέκι και τη λύρα

ΑΡΚΑΔΙ ΤΟΤΕ…ΣΗΜΕΡΑ;

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Τα 150 χρόνια από την ανατίναξη στο Αρκάδι τιμήθηκαν δεόντως, και σωστά. Μετά επιστρέψαμε στους συνήθεις ρυθμούς της μιζέριας, της κατάθλιψης, της παραίτησής μας.
Είδαμε να καταθέτουν στεφάνια κάποιοι που εκπροσωπούν πολιτικές και πρακτικές τις οποίες οι αγωνιστές του Αρκαδίου θα περιφρονούσαν. Πολιτικές αποδόμησης της ταυτότητάς μας, για την οποία τόσοι αγώνες έγιναν και τόσοι άνθρωποι χάθηκαν.
Πολιτικές υποταγής και συμβιβασμού απέναντι σε εχθρούς που οι Κρητικοί επαναστάτες πολέμησαν λυσσαλέα, για να καταλήξουν να ακυρώνονται σήμερα οι δικές τους θυσίες.
Γιατί οι αγώνες για την ελευθερία αρχικά και την Ένωση αργότερα, ήταν αγώνες που έρχονταν από πολύ παλιά, που είχαν ιστορικό βάθος αιώνων, από την Ενετική κατάκτηση της Κρήτης, και συνεχίζονταν ασταμάτητα με διάφορες μορφές μέχρι την Ένωση.
Ήταν αντίσταση καθολική, ένοπλη όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες, πνευματική σε χαλεπότερους καιρούς, με κύριο χαρακτηριστικό την πεισματώδη προσκόλληση στην ταυτότητα που όλοι οι κατακτητές θέλησαν να αλλάξουν. Και το αποπειράθηκαν χτυπώντας την πίστη του λαού, κι ο λαός εκεί αντιστάθηκε. Η προσκόλλησή του στην Ορθοδοξία ήταν από μόνη της ύψιστη πράξη αντίστασης και τον αγώνα αυτό τον κέρδισε. Πολλοί δεν άντεξαν και γύρισαν στον Καθολικισμό ή το Ισλάμ, αποκοπτόμενοι από το λαϊκό σώμα. Ο δυναμισμός όμως του πληθυσμού, το υψηλό του φρόνημα και η πίστη στα δίκαια του τον κράτησαν ζωντανό, η επινοητικότητά του και η δημογραφική του δύναμη επέτρεψαν τη συνέχειά του, μέσα από απίστευτες δυσκολίες και προκλήσεις.
Και καταφέραμε σήμερα εμείς οι απόγονοι αυτών που δεν υπέκυψαν σε συνθήκες εξαθλίωσης, να έχομε χάσει το αντιστασιακό μας φρόνημα παγιδευμένοι σε μια καταναλωτική μανία, αποδεχόμενοι συνεχείς αποδομήσεις της ιστορίας και της ταυτότητάς μας, αμφισβητώντας αξίες που μας στήριξαν επί αιώνες, καθιστάμενοι τελικά είτε εξαγορασμένοι γιάπηδες των ΜΚΟ της Νέας Τάξης είτε χρήσιμοι ηλίθιοι αυτών.

antistasis
Επιτρέπουμε να κατεβαίνει στον Άδη η πατρίδα μας και ‘μεις ακούμε ένα ψευδοριζοσπαστικό λόγο που τελικά υπογράφει μνημόνια.
Αφήνουμε να διαλυθεί η κοινωνία μας, αυτολογοκρινόμαστε στα έθιμά μας στο όνομα μιας δήθεν ανθρωπιστικής προσέγγισης ψυχών των οποίων οι σύγχρονοι αποικιοκράτες διέλυσαν τις ζωές και τις κοινωνίες, και τους χρησιμοποιούν για δικές τους γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
Και το Αρκάδι προσπαθεί να μας θυμίσει την παρουσία του, το πνεύμα που γέννησε ανθρώπους ελεύθερους μέχρι τέλους.
Που είναι αυτοί σήμερα; Είμαστε εμείς, οι αποικιοκρατούμενοι των Δυτικών, οι ξανά υπόδουλοι των Νεοθωμανών, που δε μπορούμε να ασκήσουμε καν εθνική κυριαρχία, οι σκλάβοι της κατανάλωσης, οι βολεμένοι του καναπέ μέσα στην παρακμή μας, άξιοι να συγκριθούμε με Εκείνους;
Αντί να καταθέτουμε λοιπόν στεφάνια κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας, ας αντισταθούμε σε ό,τι μας πνίγει. Ας τιμήσουμε το Αρκάδι και το κάθε παράδειγμα αντίστασης του λαού μας με ανάλογες πράξεις, ας έρθουμε σε ρήξη με τον υποταγμένο εαυτό μας, ας αντισταθούμε! Τι άλλο περιμένουμε;

Advertisements

Νοέμβριος 16, 2016 Posted by | Κείμενα για την Κρήτη, Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΑΡΚΑΔΙ HNTA ‘ΧΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ;


Συνηθίζουμε στον κύκλο του χρόνου, να τιμούμε επετείους γεγονότων όπου οι παλιοί μας έδειξαν απαράμιλλη ανδρεία, αυτοθυσία και ηρωισμό. Ακούμε δυο – ή περισσότερα – λόγια για το γεγονός, βλέπουμε και κανένα χορευτικό, και φεύγουμε ήσυχοι ότι τιμήσαμε την επέτειο, επιστρέφοντας στην καθημερινή μας βολή. Καμία επέτειος δεν ξεφεύγει από αυτή τη διαδικασία, αλλά και καμία δεν αξίζει να ΄΄τιμάται΄΄ έτσι.
Το Αρκάδι αποτελεί το πιο εμβληματικό γεγονός του Σηκωμού του 1866, της πιο σκληρής και μαχητικής επανάστασης στην Κρήτη, μετά τη δημιουργία του Ελλαδικού κράτους. Όχι της μόνης, αφού από τη στιγμή που η Κρήτη δεν επιτράπηκε να αποτελέσει τμήμα του πρώτου κράτους μας, συνεχείς είναι οι επαναστάσεις του 19ου αιώνα που στόχο δεν έχουν πια την ελευθερία, αυτή πια δεν αρκεί: Ένωσις ή θάνατος, το σύνθημα όλου του υπόδουλου Ελληνισμού, από τη Βόρειο Ήπειρο ως την Κύπρο, αυτό είναι το αίτημα των χαϊνηδων, αυτό επιγράφεται στις ελληνικές σημαίες που διαλέγουν για μπαϊράκια οι καπετάνιοι.
Οι εξεγερμένοι που κλείνονται στο Αρκάδι αψηφούν το θάνατο, την αριθμητική υπεροχή του εχθρού, συνεχίζουν την Αντίσταση μέχρι τέλους, και από κοινού επιλέγουν το θάνατο από την ατίμωση. Δε θα σταθούμε στην αναφορά των γεγονότων, που είναι σε γενικές γραμμές γνωστή στο Πανελλήνιο, θα κοιτάξομε όμως να επισημάνομε ορισμένα στοιχεία της εποχής και κάποια μηνύματα που μας πέμπουν οι ελεύθεροι νεκροί μας:
Ένα στοιχείο είναι η σύγκρουση με τους Τούρκους, δηλαδή τους τουρκοκρητικούς. Γιατί στην Κρήτη οι επαναστάσεις μας ήταν απέναντι στα μέχρι χτες αδέρφια μας, που είχαν όμως περάσει συνειδητά από την απέναντι πλευρά. Απέναντι λοιπόν σ’ αυτούς τους εξισλαμισμένους έγιναν οι συγκρούσεις μας, η αντίστασή μας, κι αυτούς αντιμετωπίσαμε και στο Αρκάδι, όπου φάνηκαν για μιαν ακόμα φορά η ψυχή κι οι αξίες του λαού μας, με κορυφαία την αυτονόητη επιλογή του θανάτου από όλους τους πολιορκημένους, προκειμένου και να αποφύγουν την ατίμωση και να πάρουν μαζί τους όσους εχθρούς μπορούσαν. Δεν είναι η απόφαση του ηγούμενου Γαβριήλ μόνο, ούτε μια παρόρμηση του Γιαμπουδάκη που ανατινάζει τη μπαρουταποθήκη, τη μπαλωτή τη ρίχνουν όλοι κι αυτός απλά πατά τη σκανδάλη.

Αυτή η πίστη στην αξία της ελευθερίας και το πνεύμα αντίστασης, που υψώνονται πάνω από την –προσωρινή- ζωή, είναι το πρώτο μήνυμα που μας πέμπουν οι αγωνιστές του 1866. Οι ξυπόλητοι που κοίταξαν τον ήλιο κατάματα, που δεν υπολόγισαν ζωές, οικογένειες, περιουσίες για μιαν ιδέα, για κάποιες αξίες. Αυτοί που κι όταν πνιγόταν μια επανάσταση, ξεκινούσαν να ετοιμάζουν την επόμενη.
Οι αδιάκοπες εξεγέρσεις του 19ου αιώνα στην Κρήτη, είναι από αυτές που οι σημερινοί διανοούμενοι της υποταγής θα θεωρούσαν μη ρεαλιστικές. Πράγματι, τα νούμερα δεν έβγαιναν. Ο αριθμητικός συσχετισμός, η δύναμη πυρός, η έλλειψη χρηματοδότησης, θα οδηγούσαν καθένα από αυτούς να επιλέξουν αυτό που και σήμερα κάνουν: Την υποταγή αντί για την αντίσταση, τον κατευνασμό αντί τη διεκδίκηση. Κι όμως εδώ είναι το πνεύμα των παλιών μας, αυτών που με όπλο την ψυχή και την αποφασιστικότητα, την πίστη στα δίκαιά τους, ζήτησαν το αδύνατο και δικαιώθηκαν, κι αυτό είναι ακόμα ένα παράδειγμα που έχομε από αυτούς, ότι η όποιος πιστεύει στα δίκαιά του τα κατακτά.
Τότε βέβαια, γιατί σήμερα τους αφήνουμε αδικαίωτους, η φοβική μας συμπεριφορά απέναντι στους ίδιους εχθρούς ακυρώνει τις δικές τους θυσίες.
Σήμερα, οι προτεραιότητές μας έχουν αλλάξει. Οι αξίες που μας έφεραν μέχρι εδώ για αιώνες δια πυρός και σιδήρου, υποχωρούν, γίνονται αντικείμενο χλευασμού, ευτελίζονται.
Η αγάπη στην ελευθερία, η εργατικότητα, το πνεύμα Αντίστασης, η σεμνότητα, η αλληλεγγύη, ο κοινοτισμός, έχουν αντικατασταθεί από το συμβιβασμό, τον ανταγωνισμό, την επίδειξη, την τεμπελιά.
Το προσωπικό βόλεμα έχει σήμερα νικήσει το πνεύμα Αντίστασης, σε μια περίοδο που μπορεί πραγματικά να είναι η τελευταία της ιστορίας μας σα λαού. Γιατί σαν απρόσωπες μονάδες μπορεί να συνεχίσομε να επιβιώνομε, σαν ταυτότητα όμως, αν δεν αντισταθούμε, θα χαθούμε.
Πώς λοιπόν τιμούμε το Αρκάδι όταν ανεχόμαστε την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από αυτούς που Εκείνοι έδιωξαν;
Πώς ανταποκρινόμαστε στις ευθύνες που έχομε απέναντί τους κι απέναντι σε μας τους ίδιους και στα κοπέλια μας, όταν ανεχόμαστε κάθε μέρα την προσβολή της αξιοπρέπειάς μας από τους Δυτικούς και τους εγχώριους υπηρέτες τους, από τους Δυτικούς που πρώτοι κατέλυσαν το Βυζάντιο και μας παρέδωσαν μετά στους Τούρκους, κι αυτό το επαναλαμβάνουν και σήμερα;
Πως φτάσαμε να καταστρέψομε την παραγωγή μας εμείς οι ίδιοι, που η ολιγαρκής τότε κοινωνία μας μπορούσε να έχει αυτάρκεια στη διατροφή και τα χρειαζούμενα, ώστε να μην εμποδίζεται από ανάγκες κι εξαρτήσεις στην αναζήτηση της ελευθερίας;
Πώς οι γειτονιές και τα χωριά μας κατάντησαν να μην είναι πια δικά μας, να μη γνωρίζομε ποιος μένει δίπλα μας και να φοβούμαστε να πορήσομε έξω από την πόρτα μας;
Πώς ταιριάζουν όλα αυτά που ζούμε σήμερα, κάθε μέρα χειρότερα, με τα οράματα αυτών που ονειρεύτηκαν, που έκαμαν το όνειρο πραγματικότητα; Ποιες είναι οι ευθύνες οι δικές μας;

Κι εδώ έρχεται πάλι το Αρκάδι, ο Δασκαλογιάννης, οι Μακεδονομάχοι κι η Εθνική Αντίσταση, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και οι αδελφοί Καλλέργη, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ κι οι ήρωες του Φραγκοκάστελλου, έρχεται η αδιάκοπη αντιστασιακή μας παράδοση, απέναντι σε Ανατολή και σε Δύση. Έρχονται οι παλιοί μας να μας ταρακουνήσουν, από κει ψηλά που μας κοιτούν με βλέμμα αυστηρό και να μας πουν «αυτά έκαμε ο λαός μας δίχως καμία στήριξη, δίχως προϋποθέσεις, τότε. Εσείς γιατί δε μπορείτε να τα κάμετε;» Κι εμείς τι θα απαντήσομε; Θα παραμείνομε ζωντανοί νεκροί ή θα γίνουμε κι εμείς αθάνατοι;

Από ομιλία που εκφωνήθηκε σε εκδήλωση του Συλλόγου Κρητών Ηλιούπολης Αττικής για το Αρκάδι στις 11-11-11

Νοέμβριος 18, 2011 Posted by | Κείμενα για την Κρήτη | , , , , , , | Σχολιάστε