Με το τουφέκι και τη λύρα

ΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΗΤΤΑΣ

Η κρίση πλέον έφτασε το απώτατο στάδιό της, το γεωπολιτικό. Μια αδύναμη χώρα γίνεται ήδη βορά των εξ ανατολών, και όχι μόνο, γειτόνων, έχοντας χάσει πάνω απ’ όλα την πίστη στα δίκαιά της και τη βούληση να παλέψει γι’ αυτά.
Ο πόλεμος δεν έχει κηρυχτεί επίσημα αλλά υπάρχει. Και τον έχομε χάσει δίχως να πέσει μια τουφεκιά. Πόλεμος ψυχολογικός, επικοινωνιακός, και ένοπλος. Αυτό που λένε υβριδικός, μια λέξη που έβαλε στη ζωή μας η Τουρκία τώρα τελευταία. Βέβαια, της δώσαμε κάθε δυνατότητα να το κάνει, δίχως ανάλυση της συμπεριφοράς της, δίχως εθνική στρατηγική δική μας, αδιαφορώντας για την άμυνά μας και την αμυντική μας βιομηχανία προς δόξα της μίζας. Κάναμε το αντίθετο δηλαδή από αυτό που κάνουν χώρες όπως η Τουρκία, που έχουν μια πολιτική για τη πατρίδα κι όχι για τον εκάστοτε μιζαδόρο, και που έχει πια κερδίσει σημαντική γνώση στην εξοπλιστική βιομηχανία, την οποία εξελίσσει συνεχώς.
Και ποιους έχει απέναντί της από πλευράς μας; Μήπως κάποιους ρεαλιστές που κάνουν μιαν αποτίμηση της κατάστασης, βλέπουν τις δυνατότητες που υπάρχουν και αμύνονται με αποφασιστικότητα έτοιμοι για όλα, όπως στο Αφρίν; Κάποιους που πατούν σε μια μεγάλη αντιστασιακή παράδοση αιώνων και αντιστέκονται με κάθε θυσία, υπερασπιζόμενοι την Ελευθερία που κάποιοι άλλοι μας κληροδότησαν, προσπαθώντας να σταθούν αντάξιοι αυτών;
Άπέναντί της η Τουρκία έχει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις μη ρεαλιστικά σκεπτόμενες, με κοινό παρονομαστή το φόβο και τον κατευνασμό (εσχάτως δε και τον εθνομηδενισμό), την ερασιτεχνική άσκηση εξωτερικής πολιτικής, την απουσία ανάλυσης και σχεδίου, την υποταγή στις φιλελεύθερες επιταγές της Νέας Τάξης και στους σχεδιασμούς τους για την Ελλάδα. Και πλέον έχει απέναντί της μια κυβέρνηση που νομίζει ότι παίζει ΡΙΣΚ σε κάποιο παιδικό πάρτυ, που αγνοεί τις συνέπειες της αφασίας στην οποία βρίσκεται, που προβάλλει τις ειρηνιστικές της ονειρώξεις στην πραγματικότητα. Που προσγειώνεται ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι της μονομερούς αγάπης και φιλίας, του «θα πάρουμε το ρίσκο με την Τουρκία», σε μια πραγματικότητα που η ίδια συντελεί να είναι χειρότερη από κάθε άλλη στιγμή. Δεν υπάρχει καλύτερος αντίπαλος για την Τουρκία.


Όμως η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Γιατί είπαμε πως η γεωπολιτική καταστροφή αποτελεί την κορύφωση μιας κρίσης που ξεκίνησε από τον ηθικό εκμαυλισμό και την απεμπόληση των αξιών του λαού μας, αξιών σφυρηλατημένων δια πυρός και σιδήρου μέσα σε μιαν αντιστασιακή και κοινοτική παράδοση. Απλά η γεωπολιτική διάσταση αναδεικνύει παροξυστικά και τις υπόλοιπες παραμέτρους της κρίσης που ήδη υπάρχουν.
Η υποχώρηση των αξιών μας έχει διαμορφώσει άτομα καταναλωτές, που δεν έχουν μια συλλογική προοπτική και που προτιμούν το ατομικό βόλεμα από το κοινό καλό. Επίσης, η διαχρονικά φοβική πολιτική μας δημιουργεί μια λογική ηττοπάθειας στο λαό, «κατανόησης» του ότι η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, άρα πρέπει να υποχωρούμε σε ό,τι ζητά. Δημιουργείται αίσθηση ανασφάλειας στη μεθόριο και συνακόλουθα μια τάση φυγής προς ασφαλέστερες περιοχές. Ακόμα και με όρους αγοράς και επενδύσεων, που αρέσουν στους κρατούντες περισσότερο από τους ανθρώπους που εξαθλιώνουν καθημερινά, υποψήφιοι επενδυτές αποφεύγουν περιοχές που θεωρούνται υποψήφιες προς κατάληψη από τους Τούρκους, κάτοικοι των απειλούμενων περιοχών προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να χτίσουν σπίτι ή να καλλιεργήσουν με προοπτικές πολυετείς, όταν στο μυαλό τους καρφώνεται η ιδέα της απώλειας των περιουσιών τους. Η αυξανόμενη ένταση επηρεάζει και τον τουρισμό, που ξελάσπωσε την κυβέρνηση το περασμένο καλοκαίρι, δείχνοντας ότι άμα δεν έχεις αποτρεπτική ισχύ και στρατηγική, είσαι στο έλεος του αντιπάλου που μπορεί να σε χτυπάει όπου και όποτε και όπως θέλει. Το ηθικό λοιπόν είναι στο ναδίρ, κι ο πόλεμος δεν κερδίζεται με χαμηλό φρόνημα.
Αλλά και ηθικό να είχαμε, χρειαζόμαστε παραγωγή. Δηλαδή εθνικό πλούτο που να μπορεί να χρηματοδοτήσει την άμυνά μας. Κι εδώ μπαίνει ένα ακόμα στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας, που ανάγεται μάλιστα στα χρόνια πριν την κρίση. Η αγροτική μας παραγωγή είναι στο 3% του ΑΕΠ, και η δευτερογενής στο 16%. Κι όμως, έχομε κάθε δυνατότητα, παρά τις προσπάθειες του κράτους για το αντίθετο, να παράγομε υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα και εξαιρετικής επινοητικότητας τεχνικά έργα, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, ισοσκελίζοντας το εμπορικό ισοζύγιο και δημιουργώντας όνομα για τις ελληνικές δημιουργίες. Κι ακόμα παραπέρα, μπορούμε να έχομε μιαν ενδογενή παραγωγή στην αμυντική βιομηχανία, είτε με συμπαραγωγές ως αντιστάθμισμα εξοπλισμών είτε με εξέλιξη και δημιουργία δικών μας κατασκευών. Αυτό θα έδιδε μιαν αυτονομία στην άμυνά μας, αλλά θα δημιουργούσε παράπλευρα οφέλη και στην οικονομία, αφού εφαρμογές της αμυντικής βιομηχανίας επεκτείνονται σε άλλους κλάδους της παραγωγής. Aντί γι’ αυτό, έχομε αποθάρρυνση της παραγωγικότητας και συνολικά στη χώρα λόγω της φορολογικής πολιτικής, και λόγω μιας ματαιοπονίας που φαίνεται να υπάρχει στην προσπάθεια για παραγωγή σε περιοχές που αργά ή γρήγορα θα χαθούν.
Κι όταν μιλούμε για παραγωγή, μιλούμε για εργαζόμενους, που τώρα επιβιώνουν με 300 ευρώ όταν δουλεύουν οχτάωρο, που δε μπορούν να ζήσουν, που έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους μέσα στην αποικία χρέους που έχει καταντήσει η Ελλάδα ή που θα πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό. Η ανασυγκρότηση της παραγωγής μας θα αντιστρέψει και την κοινωνική αδικία, πατώντας πάνω στην τεχνογνωσία και δημιουργώντας εξειδικευμένες θέσεις εργασίας, αντίστοιχα αμοιβόμενες.


Την Τουρκία δε θα την αντιμετωπίσει ένα έθνος γερασμένο υπό εξαφάνιση. Κι η σημερινή κατάσταση, με τους ανθρώπους στην ανεργία, στην ξενιτειά ή στα μεροκάματα πείνας, εξυπηρετεί τον εξανδραποδισμό μας και τη δημογραφική μας κατάρρευση. Γιατί ποιος θα τολμήσει να κάμει οικογένεια με μισθούς πείνας, ποιο ζευγάρι θα γεννήσει παιδιά για να ανανεωθεί ο πληθυσμός αν δε νοιώθει σιγουριά και επαγγελματική προοπτική στην πατρίδα του; Η κρίση, που τώρα μας χτυπά την πόρτα και γεωπολιτικά, έχει ήδη ροκανίσει την καρέκλα μας και σε αυτό το σημείο.
Για την απόκρουση της Τουρκικής απειλής πρέπει να έχομε στέρεο δεσμό με τη γη μας, τα χωριά και τις γειτονιές μας. Όταν η παγκοσμιοποίηση μετατρέπει τους χώρους που ζούμε σε γκέτο, όταν αλλοιώνει τη σύνθεση του κοινωνικού σώματος, σπάει τους δεσμούς γνωριμίας και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους και δημιουργεί αντιπαλότητες, χάνεται το κίνητρο του αγώνα υπέρ βωμών και εστιών.
Κοντολογίς, η κρίση έχει πολύπλευρη διαλυτική δράση σε όλο το φάσμα της δραστηριότητας του λαού μας, κι αυτό αναδεικνύεται συνολικά στο ανώτατο (ή μάλλον κατώτατο) στάδιο της κρίσης, το γεωπολιτικό.
Η τραγική κυβέρνηση των γραικύλων δεν είναι σε θέση ούτε τους αιχμαλώτους να ελευθερώσει, ούτε τα Ίμια να ξαναπάρει, ούτε την Κύπρο να προστατέψει από την ασυδοσία του Τουρκικού επεκτατισμού, είτε στην Κεμαλική του εκδοχή είτε στην Ισλαμοφασιστική. Παρακαλάει σα διακονιάρης τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τον Ερντογάν, ο πρωθυπουργός λέει ότι θα του τηλεφωνήσει ζητώντας ρουσφέτι για τα φυλακισμένα παιδιά μας! Κι η οργή συσσωρεύεται, όμως όταν ξεσπάσει θα είναι μετά από μια καταστροφή. Γιατί η καταστροφή δεν απειλείται, είναι εδώ, στα χαμένα Ίμια και στο Αιγαίο που δεν ορίζομε, στους κρατούμενους στις φυλακές της Αδριανούπολης και στην ΑΟΖ της Κύπρου. Κι έρχεται κι άλλη. Η κυβέρνηση απλά προσπαθεί να τη διαχειριστεί επικοινωνιακά, αλλά η πραγματικότητα ούτε αυτό πια το επιτρέπει. Κι αυτά ενώ δίπλα μας, στο Αφρίν, παραδίδονται μαθήματα αξιοπρέπειας και θάρρους σε προσκυνημένους.
Η νέα πραγματικότητα που επιβάλλει η Τουρκία μας προετοιμάζει για το απρόβλεπτο χτύπημα κάθε μέρα, που μπορεί να εκδηλωθεί με κάθε τρόπο. Κι οι οργανισμοί στους οποίους συμμετέχομε δεν αντιδρούν. Και γιατί να το κάμουν όταν η στάση μας είναι ανάξια να εμπνεύσει σεβασμό, όταν δεν αναγκάζει τον άλλο να λάβει υπ’ όψη του την παρουσία μας, όπως έγραφε κι ο Κονδύλης; Γιατί οι διεθνείς σχέσεις δε διαμορφώνονται στη βάση του συναισθήματος αλλά στη βάση της ισχύος και της στρατηγικής. Κι εμείς ούτε το ένα έχομε ούτε το άλλο. Γι’ αυτό και το ΝΑΤΟ κι η Ευρώπη αδιαφορούν, γιατί δεν έχομε το ανάστημα να τους επιβάλομε το σεβασμό στα δίκαιά μας. Γι’ αυτό χαϊδεύουν την Τουρκία στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Αφρίν, κι ας την αντιπαθούν. Γιατί ξέρει να διεκδικεί ενώ εμείς όχι.
Υπάρχει, βέβαια ο αντίλογος: Πού πάμε με τους Τούρκους να έχουν τα πάνω χέρι; Πού πάμε με την εθνική περιουσία, δημόσια και τώρα και ιδιωτική, στα χέρια των ξένων; Μας παίρνει; Μήπως τελικά ο Κουβέλης είναι ο υφυπουργός που απαιτεί η συγκυρία; Μήπως οι στιγμές απαιτούν την «ψυχραιμία και σωφροσύνη» που δείχνει η κυβέρνηση;
Η αποτίμηση της κατάστασης είναι κάτι που χρειαζόμαστε. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσομε να την αντιμετωπίσομε. Δε θέλομε δηλαδή μια στάση στρουθοκαμηλισμού, ούτε να ζούμε στα όνειρά μας, όπως κάνει η κυβέρνηση στα πολλά ζητήματα που μας καίνε. Αλλά η γνώση της πραγματικότητας πρέπει να συνοδεύεται από την αποφασιστικότητα να την αλλάξομε, να της αντισταθούμε, να έχομε λόγο στη διαμόρφωσή της. Οδηγό δε μπορούμε να έχομε άλλο από τα παραδείγματα των παλιών μας, στις Θερμοπύλες και στο Μανιάκι, αυτών που δεν ήταν σώφρονες απέναντι σε μιαν «ανώτερη» δύναμη και που πρότασσαν την περηφάνια και τις αρχές τους απέναντι σε κάθε δυνάστη, που είχαν το θάνατο προτιμότερο από τη σκλαβιά. Αυτοί ήταν οι ρεαλιστές, όχι οι σημερινοί δωσίλογοι. Αυτή τη νοοτροπία θα πρέπει να ξαναβρούμε, αυτή τη στάση ζωής. Τη βλέπομε στο Αφρίν και το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν σήμερα, αλλά όχι στο Κολωνάκι, τη Μύκονο και τα Εξάρχεια.
Το ΄χομε ξαναπεί: Δεν υπάρχουν ‘’ανώτερες’’ δυνάμεις: Μόνο ραγιάδες υπάρχουν. Κι όσο αυτοί καταδέχονται να παραμείνουν ραγιάδες, θα είναι άξιοι κάθε χλεύης και κάθε ταπείνωσης. Ουαί τοις ηττημένοις!

Advertisements

Μαρτίου 15, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗ ΜΙΣΟΥΝΕ

dsc_0475

Ο λαός μας στην Κύπρο δίνει έναν αγώνα στον οποίο δεν πρέπει να μείνει αβοήθητος. Όχι μόνο γιατί η Ελλάδα δίχως την Κύπρο υποβαθμίζεται σε γεωπολιτική σημασία, αλλά για λόγους αρχής.

Έτσι, η αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Μον Πελεράν λόγω της απληστίας της Τουρκίας, θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά εκ του αποτελέσματος, καθώς, όση υποχωρητικότητα και να δείξει η ελληνική πλευρά, πάντα θα ζητούν κάτι παραπάνω οι Τούρκοι.

Όμως ο ενδοτισμός του προέδρου Αναστασιάδη δεν έχει ακόμα πιάσει πάτο. Αφού επέρριψε τις ευθύνες στον Κοτζιά, και όχι στους Τούρκους, για το ναυάγιο του Μον Πελεράν, έρχεται ξανά να υποχωρήσει σε μια «λύση» που αποτελεί την ταφόπλακα του Ελληνισμού στην Κύπρο και όχι μόνο.

Μέσα στον εθισμό των υποχωρήσεων και της ανάπτυξης του συνδρόμου του ομήρου που τείνει ψυχολογικά να ταυτιστεί με το δεσμοφύλακά του, έχομε χάσει την ουσία του Κυπριακού σα θέματος εισβολής και κατοχής. Οποιαδήποτε λύση νοείται μόνον όταν αναιρέσει τις συνέπειες της εισβολής-κατοχής.

Έχομε χάσει όμως και το χαρακτήρα του ζητήματος σα ζήτημα του Ελληνισμού συνολικά και όχι μόνο της Κύπρου, του μεγαλύτερου Ελληνικού νησιού. Θα πρέπει λοιπόν να σκεφτόμαστε πάνω σ’ αυτές τις παραμέτρους όταν μιλούμε για το Κυπριακό.

Έτσι, πενταμερής διάσκεψη, δηλαδή των τριών εγγυητριών δυνάμεων και των δύο «κοινοτήτων» δε νοείται. Τέτοια διάσκεψη επιτρέπει στο αποικιακής κοπής και έμπνευσης σχέδιο των εγγυήσεων να επιβιώνει καταδυναστεύοντας και τη λύση, ενώ η εγγυήτρια Τουρκία ήταν αυτή που εισέβαλε. Ακόμα χειρότερα, υποβαθμίζει την Κυπριακή Δημοκρατία σε κοινότητα ισότιμη με την Τουρκική μειονότητα του 16%. Ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να παραδώσει κοινότητα εκεί που παρέλαβε κράτος. Ο διάδοχός του όμως το επιδιώκει.

Ο κατοχικός στρατός θα παραμείνει «μεταβατικά» σύμφωνα με το σχέδιο. Το «μεταβατικά» των Τούρκων εννοείται ότι σημαίνει «εις το διηνεκές», και είναι δική μας ευθύνη να διαγνώσουμε ότι με το στρατό κατοχής σε σχέδιο λύσης, αυτός θα είναι στρατός κατοχής ολόκληρης της Κύπρου! Ούτε οι έποικοι θα φύγουν. Αυτό το διαρκές έγκλημα πολέμου θα νομιμοποιηθεί, με κάποιους να λαμβάνουν την Κυπριακή υπηκοότητα και κάποιους να μένουν με άδεια παραμονής (και μελλοντική υπηκοότητα βεβαίως). Κάνεις δεν επιστρέφει στην Τουρκία.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Και βέβαια το πολιτειακό είναι ο ορισμός του απαρτχάιντ και του βιασμού κάθε έννοιας δημοκρατίας. Το δικαίωμα βέτο των Τουρκοκυπρίων που προβλέπεται, θλιβερό απομεινάρι σε χειρότερη μορφή του Σχεδίου Ανάν, εγγυάται ότι κουμάντο θα κάνει η Τουρκία στην Κυπριακή Δημοκρατία, ότι οι Ελληνοκύπριοι θα ακολουθήσουν το δρόμο της προσφυγιάς, μη αντέχοντας τις συνθήκες που θα δημιουργηθούν και μη ελέγχοντας πια την ενιαία προσεχώς πατρίδα τους. Άλλωστε το δόλωμα είναι ακριβώς η επανένωση, η οποία όμως γίνεται με τους όρους της Τουρκίας.

Αυτό το σημείο δεν αποτελεί μόνο καταστροφή για την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά μέσω μιας Κύπρου ελεγχόμενης από την Τουρκία, καθιστά και την Ευρωπαϊκή Ένωση όμηρό της, αφού τίποτα δε θα γίνεται στην Ευρώπη αν δε συμφωνεί και η Κύπρος, της οποίας την πολιτική θα καθορίζουν πλέον οι Τουρκοκύπριοι, άρα η Τουρκία!

Η Κύπρος έχει μπορέσει τα τελευταία χρόνια να βελτιώσει τη θέση της γεωπολιτικά, με μια συνεπή πορεία που έπαιζε σε πολλά ταμπλό, από την ένταξη στην ΕΕ μέχρι τη μεθοδική έρευνα κι εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, οι οποίοι αποτελούν μέσο άσκησης πολιτικής. Με την επιδιωκόμενη λύση, τα πλεονεκτήματα αυτά χάνονται και η Τουρκία αποκτά δικαιώματα και σ’ αυτά. Παρεμπιπτόντως, μπορεί κανείς να σκεφτεί αν η Ελλάδα είχε κι αυτή τέτοια πολιτική πώς θα ήταν σήμερα η κατάσταση, ενώ η σύμπραξη Ελλάδας-Κύπρου λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Δείχνει η Κύπρος στους εδώ γραικύλους πως άμα έχεις σχέδιο και πίστη στα δίκαιά σου, δεν έχει σημασία το μικρό σου μέγεθος.

Στην Κυπριακή κοινωνία οι απόψεις της με κάθε θυσία λύσης είναι ακόμα μειοψηφικές. Θα τολμήσουμε να πούμε ότι ενώ επί σχεδίου Ανάν αυτές δεν εκφράστηκαν και σε πολιτικό επίπεδο πέραν του δημοψηφίσματος, τώρα έχουν διατρήσει το πολιτικό σκηνικό και έχουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σημαντική, καθώς τα κόμματα που δεν υποκύπτουν εκφράζουν το 40% του εκλογικού σώματος, ενώ σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων των καθεστωτικών κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τάσσεται κι αυτό κατά. Αυτή η στάση του λαού μας στην Κύπρο είναι κι η μεγαλύτερη ελπίδα τόσο για το νησί όσο και για την Ελλάδα. Γιατί, αντίστροφα, η ευόδωση των σχεδίων στην Κύπρο, θα είναι το προανάκρουσμα για τη Θράκη και το Αιγαίο.

Για μιαν ακόμα φορά μετά το 2004, ο Κυπριακός Ελληνισμός πρέπει να ορθώσει το ανάστημά του στα σχέδια της Νέας Τάξης και της Τουρκίας. Και δε θα πρέπει να κάμει μόνος του…

Δεκέμβριος 13, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ, ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟ, ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Το Κυπριακό ΟΧΙ στην Τρόικα γέμισε ελπίδες το χειμαζόμενο Νότο της Ευρώπης.
Η Γερμανία έδειξε τα δόντια της γι’ άλλη μία φορά, κι αποκάλυψε ότι αυτό που την ενδιαφέρει είναι μόνο η υποταγή των μεσογειακών εταίρων της. Η Κύπρος ήταν ένα αγκάθι στα μάτια τους.
Αν και ημικατεχόμενη (ή ίσως και γι’ αυτό), κατάφερε να εξελιχθεί σε χρηματοπιστωτικό κέντρο της περιοχής, να αναπτύξει ναυτιλία και να προσελκύσει καταθέσεις και ναυτιλιακές εταιρείες, πολλές γερμανικές.
Η προσεκτική της εξωτερική πολιτική, πολυδιάστατη και αξιοποιώντας τις αντιθέσεις των διαφόρων δυνάμεων σε έναν πολυπολικό κόσμο, μπόρεσε να ελιχθεί προς όφελος του Κυπριακού Ελληνισμού, κυριολεκτικά βαδίζοντας σε τεντωμένο σχοινί. Οι υδρογονάνθρακες προσέφεραν ελπίδα κι αναβάθμισαν το γεωπολιτικό της ρόλο, όμως αύξησαν κι αυτούς που την εποφθαλμιούν.
Έτσι, η καταστροφική πολιτική Χριστόφια, του πρώτου παγκοσμίως αριστερού ηγέτη που στήριξαν ασμένως η Βρετανία και οι ΗΠΑ, δημιούργησε δημοσιονομικό παθητικό που έπρεπε να καλυφθεί. Από την άλλη, η έκθεση των Κυπριακών Τραπεζών στα Ελλαδικά ομόλογα, συσσώρευσε τεράστιες ζημιές σ’ αυτά μετά το κούρεμα, κι αυτό οδήγησε σε καταστροφή το τραπεζικό σύστημα στην Κύπρο, στέλνοντάς την από ακόμα πιο δύσκολη θέση να διαπραγματευτεί με την Τρόικα.
Η μεγάλη έκπληξη βέβαια ήταν η απαίτηση των δανειστών να επιβληθεί κούρεμα στις καταθέσεις. Αυτό έσπασε ένα ταμπού παγκόσμιο, ότι οι καταθέσεις δεν πειράζονται, αφού έχουν φορολογηθεί ως εισόδημα, ενώ μπορεί να αντιστοιχούν σε άλλα κονδύλια, όπως δαπάνες κτλ. Μέχρι τώρα οι τόκοι επ’ αυτών φορολογούνταν, αλλά όχι οι ίδιες. Ήδη, ο κόσμος νοιώθει ανασφαλής. Ήδη η τάση είναι να αποσυρθούν οι καταθέσεις από την Κύπρο και να πάνε πού; Η δήλωση ότι το συγκεκριμένο μέτρο αφορά μόνο την Κύπρο δεν είναι πιστευτή. Ανοίγει το θέμα και σε άλλες χώρες που δυσκολεύονται, όπως η Ισπανία. Και στο βάθος, απειλητική και κουνώντας το δάκτυλο, η Γερμανία υπαινίσσεται ότι οι συνθήκες είναι βολικές μόνο για να μεταφέρομε τις καταθέσεις μας εκεί, μόνο εκεί δε θα κινδυνεύουν από την ίδια. Εκτός από δυνάστης μας, θα πρέπει να γίνει και το καταφύγιο των αποταμιεύσεών μας.
Το ΟΧΙ λοιπόν της Κυπριακής Βουλής, σε πλήρη αντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα, έδωσε χαστούκι στις πολιτικές του μνημονίου και διεκδίκησε το δικαίωμα του λαού μας στην Κύπρο να έχει την αξιοπρέπειά του.
Εξέθεσε επίσης τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Αναστασιάδη, υπέρμαχο του σχεδίου Ανάν και πειθήνιο όργανο αυτών που θέλουν τον εξανδραποδισμό της Κύπρου. Εξέθεσε βέβαια και τους Ελλαδίτες πολιτικούς, που εφαρμόζουν τις πολιτικές της Τρόϊκας αν κυβερνούν, ενώ ζητούν ακρόαση από τον Σόιμπλε και χαμηλόβαθμους αξιωματούχους των ΗΠΑ αν αντιπολιτεύονται. Ακόμα κι αν στην πορεία το ΟΧΙ αυτό παρακαμφθεί, θα έχουμε κερδίσει πολλά: Χρόνο για εναλλακτικές λύσεις, όσο μπορούν να υπάρξουν, όπως το ταμείο Αλληλεγγύης, προστασία των αποταμιεύσεων των μικροκαταθετών, και το κύμα αντίστασης στο Γερμανικό Βορρά να απλώνεται στη Μεσόγειο, αφού όλοι τώρα ξέρουμε τι μας περιμένει.
Η εξέλιξη στην Κύπρο θα είναι δύσκολη, η Κύπρος θα οδηγηθεί με την πλάτη στον τοίχο σε πολύ άσχημες καταστάσεις, με στόχο να εκχωρήσει και τα κοιτάσματα στους δανειστές της. Ο λαός μας στην Ελλάδα και Κύπρο και οι λαοί των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, θα πρέπει να αντισταθούν επιτέλους, είναι ο μόνος δρόμος να αντιμετωπίσουμε αυτούς που επιβουλεύονται τις ζωές μας και μας θέλουνε ξανά ραγιάδες.

Απρίλιος 1, 2013 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε