Με το τουφέκι και τη λύρα

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 1 σχόλιο

ΑΡΚΑΔΙ ΤΟΤΕ…ΣΗΜΕΡΑ;

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Τα 150 χρόνια από την ανατίναξη στο Αρκάδι τιμήθηκαν δεόντως, και σωστά. Μετά επιστρέψαμε στους συνήθεις ρυθμούς της μιζέριας, της κατάθλιψης, της παραίτησής μας.
Είδαμε να καταθέτουν στεφάνια κάποιοι που εκπροσωπούν πολιτικές και πρακτικές τις οποίες οι αγωνιστές του Αρκαδίου θα περιφρονούσαν. Πολιτικές αποδόμησης της ταυτότητάς μας, για την οποία τόσοι αγώνες έγιναν και τόσοι άνθρωποι χάθηκαν.
Πολιτικές υποταγής και συμβιβασμού απέναντι σε εχθρούς που οι Κρητικοί επαναστάτες πολέμησαν λυσσαλέα, για να καταλήξουν να ακυρώνονται σήμερα οι δικές τους θυσίες.
Γιατί οι αγώνες για την ελευθερία αρχικά και την Ένωση αργότερα, ήταν αγώνες που έρχονταν από πολύ παλιά, που είχαν ιστορικό βάθος αιώνων, από την Ενετική κατάκτηση της Κρήτης, και συνεχίζονταν ασταμάτητα με διάφορες μορφές μέχρι την Ένωση.
Ήταν αντίσταση καθολική, ένοπλη όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες, πνευματική σε χαλεπότερους καιρούς, με κύριο χαρακτηριστικό την πεισματώδη προσκόλληση στην ταυτότητα που όλοι οι κατακτητές θέλησαν να αλλάξουν. Και το αποπειράθηκαν χτυπώντας την πίστη του λαού, κι ο λαός εκεί αντιστάθηκε. Η προσκόλλησή του στην Ορθοδοξία ήταν από μόνη της ύψιστη πράξη αντίστασης και τον αγώνα αυτό τον κέρδισε. Πολλοί δεν άντεξαν και γύρισαν στον Καθολικισμό ή το Ισλάμ, αποκοπτόμενοι από το λαϊκό σώμα. Ο δυναμισμός όμως του πληθυσμού, το υψηλό του φρόνημα και η πίστη στα δίκαια του τον κράτησαν ζωντανό, η επινοητικότητά του και η δημογραφική του δύναμη επέτρεψαν τη συνέχειά του, μέσα από απίστευτες δυσκολίες και προκλήσεις.
Και καταφέραμε σήμερα εμείς οι απόγονοι αυτών που δεν υπέκυψαν σε συνθήκες εξαθλίωσης, να έχομε χάσει το αντιστασιακό μας φρόνημα παγιδευμένοι σε μια καταναλωτική μανία, αποδεχόμενοι συνεχείς αποδομήσεις της ιστορίας και της ταυτότητάς μας, αμφισβητώντας αξίες που μας στήριξαν επί αιώνες, καθιστάμενοι τελικά είτε εξαγορασμένοι γιάπηδες των ΜΚΟ της Νέας Τάξης είτε χρήσιμοι ηλίθιοι αυτών.

antistasis
Επιτρέπουμε να κατεβαίνει στον Άδη η πατρίδα μας και ‘μεις ακούμε ένα ψευδοριζοσπαστικό λόγο που τελικά υπογράφει μνημόνια.
Αφήνουμε να διαλυθεί η κοινωνία μας, αυτολογοκρινόμαστε στα έθιμά μας στο όνομα μιας δήθεν ανθρωπιστικής προσέγγισης ψυχών των οποίων οι σύγχρονοι αποικιοκράτες διέλυσαν τις ζωές και τις κοινωνίες, και τους χρησιμοποιούν για δικές τους γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
Και το Αρκάδι προσπαθεί να μας θυμίσει την παρουσία του, το πνεύμα που γέννησε ανθρώπους ελεύθερους μέχρι τέλους.
Που είναι αυτοί σήμερα; Είμαστε εμείς, οι αποικιοκρατούμενοι των Δυτικών, οι ξανά υπόδουλοι των Νεοθωμανών, που δε μπορούμε να ασκήσουμε καν εθνική κυριαρχία, οι σκλάβοι της κατανάλωσης, οι βολεμένοι του καναπέ μέσα στην παρακμή μας, άξιοι να συγκριθούμε με Εκείνους;
Αντί να καταθέτουμε λοιπόν στεφάνια κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας, ας αντισταθούμε σε ό,τι μας πνίγει. Ας τιμήσουμε το Αρκάδι και το κάθε παράδειγμα αντίστασης του λαού μας με ανάλογες πράξεις, ας έρθουμε σε ρήξη με τον υποταγμένο εαυτό μας, ας αντισταθούμε! Τι άλλο περιμένουμε;

Νοέμβριος 16, 2016 Posted by | Κείμενα για την Κρήτη, Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

images

Ένα επιχείρημα πολλών φίλων που ψήφισαν την παρούσα κυβέρνηση στις δυο τελευταίες εκλογές, ήταν ‘’τι χειρότερο πια θα μας συμβεί;’’. Απογοητευμένοι, (απολύτως δικαιολογημένα) από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, ψήφισαν αυτούς που υπόσχονταν την ελπίδα στην αρχή, μια καλή συμφωνία στη συνέχεια.
Την εξέλιξη τη γνωρίζουμε. Εκτός από τη συνεχιζόμενη κατρακύλα στο οικονομικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το μεταναστευτικό με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και τη διαχείρισή του από μια σειρά ΜΚΟ αμφιβόλων προθέσεων. Οι ΜΚΟ υποκατέστησαν το κράτος, το πρόβλημα κατέστη μη διαχειρίσιμο και η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα από τα ροζ συννεφάκια των θεωριών, και του φαντασιακού κόσμου όπου προτιμούσε να ζει, στη σκληρή πραγματικότητα της γεωπολιτικής, του πολέμου στη Συρία, και τελικά του ακήρυχτου πολέμου στο Αιγαίο.
Με ανευθυνότητα πρωτοφανή μετέτρεψε το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη. Οι Τούρκοι στρέφουν τα όπλα σε σκάφη μας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο πρωθυπουργός με τον κυβερνητικό του εταίρο εμφανίζονται με παραλλαγές!
Και την ώρα που ο Μουζάλας αποκαλεί τα Σκόπια ΄΄Μακεδονία΄΄, οι Σκοπιανοί αστυνομικοί κυνηγούν πρόσφυγες στη δική μας επικράτεια. Η εικόνα που δίνουμε είναι αυτή ενός διαλυμένου κράτους.
Το πρόβλημα, πέραν του οικονομικού, έχει πάρει και γεωπολιτικές διαστάσεις. Τα χειρότερα που δεν περίμεναν οι ψηφοφόροι του Σύριζα είναι εδώ. Είμαστε πια χώρος και όχι χώρα, ‘’ένα πεδίο βολής φτηνό’’, έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία.
Αλλά υπάρχουν κι άλλα χειρότερα, που δεν έχουν έρθει ακόμα, και που πια τα φοβόμαστε και τα περιμένουμε.
Την κατηφόρα αυτή, δε θα τη σταματήσουμε με παράπονα και μουρμούρες από τον καναπέ μας. Θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να επιδιώξουμε την αντιστροφή της πορείας προς την καταστροφή. Με την πλάτη στον τοίχο, με ελάχιστες προϋποθέσεις, πρέπει να ξαναφτιάξουμε την παραγωγή μας, να επαναπροσδιορίσουμε την εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική μας. Αλλά αυτά, απαιτούν σχέδιο κι ένα λαό στους δρόμους, όχι φοβισμένους κρυμμένους στο σαλόνι τους.

Απρίλιος 25, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

images

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χειροτερεύει συνεχώς, δίχως όμως να μπορούμε να πούμε ότι πιάσαμε πάτο, αν και κάθε φορά νομίζουμε ότι δεν έχει παρακάτω.
Ήδη, ο κόσμος στρέφεται στον επόμενο σωτήρα του. Μετά τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης και την υιοθέτηση μέτρων που κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάρει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να βγούμε από την κατάσταση αυτή.
Όμως, επειδή μας βολεύει, επειδή τα αντιστασιακά αντανακλαστικά μας έχουν υποχωρήσει μετά από χρόνια μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας, αρνούμαστε να δούμε αυτή την αλήθεια. Και τρέχουμε σ’ όποιον μας υπόσχεται αναίμακτη αποκατάσταση. Έτσι τρέξαμε στο Σύριζα την πρώτη φορά περιμένοντας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι τρέξαμε και τη δεύτερη φορά, μετά το ηχηρό ‘’όχι’’, περιμένοντας ‘’καλύτερη’’ συμφωνία. Έτσι είχαμε τρέξει πιο παλιά στον ‘’αντιμνημονιακό’’ Σαμαρά.
Και τώρα, που όλα προέκυψαν διαφορετικά απ’ ό,τι περιμέναμε, ακόμα και τώρα δεν είναι σίγουρο ότι συνειδητοποιούμε τι γίνεται. Ότι πια είμαστε μια αποικία χρέους, όπου οι ξένοι κάνουν κουμάντο, ότι τον αντιμνημονιακό πόλεμο τον χάσαμε. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Κι επειδή πάντα ήμασταν λίγοι, στις κατοχές απαντούσαμε με αντάρτικο. Πολεμούσαμε όμως, δεν εμπιστευόμασταν εμπόρους ελπίδας που τάχα θα μας έσωναν δίχως κόπους και θυσίες.
Και σήμερα, αφού το εγχείρημα Σύριζα διαψεύστηκε, συνεχίζουνε κάποιοι να αλληθωρίζουνε προς νέους σωτήρες, κάθε φορά πιο γραφικούς. Και κάποιοι κοιτάνε ξανά πίσω στο παρελθόν, μέσα στην απελπισία τους.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ‘’όχι’’ σε όλους αυτούς. Ο μόνος δρόμος είναι να αναλάβουμε οι ίδιοι τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, με μόνη προσδοκία μας θυσίες και πόνο, χτίζοντας λιθαράκι λιθαράκι την αντίστασή μας.
Ένα αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό, όπως κάθε αποικιοκρατούμενος λαός οφείλει να κάνει, αμεσοδημοκρατικό, όπως ταιριάζει στην κοινοτική μας παράδοση.
Το μπορούμε να ζήσουμε στα βουνά με γένια, μακριά από τον καναπέ που μας διασφαλίζουν οι κάθε λογής σωτήρες μας;

Μαρτίου 29, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.

Aλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Aηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

Κ. Καβάφης

για την αντιγραφή και την αφιέρωση στην κυβέρνηση και με ευχαριστίες στον Αλέκο που μου το θύμισε
Φουρόκατος

 

Φεβρουαρίου 12, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο της Εναλλακτικής Κοινοτικής πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης:

pic_10

Η πατρίδα μας βρίσκεται σε βαθιά κρίση, κρίση αξιών που τελικά οδήγησε και σε κρίση οικονομική, την οποία βιώνουν όλοι οι Έλληνες με δραματικό τρόπο. Η κρίση αυτή δεν έχει αποτιμηθεί από την κοινωνία σε όλες της τις διαστάσεις, καθώς περιοριζόμαστε συνήθως μόνο στο οικονομικό της σκέλος, υποτιμώντας ή και αγνοώντας σημαντικές παραμέτρους, όπως το ότι πρόκειται για την κρίση του παρασιτικού μοντέλου της χώρας, όπως αυτό γιγαντώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, ο λαός μας περιορίζεται σε μιαν αντιπαράθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», η οποία, μετά τη μνημονιακή στροφή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης έχει χάσει οποιαδήποτε έννοια μπορούσε να έχει. Η μετάπτωση όμως της κυβέρνησης σε μνημονιακή δύναμη, όπως πριν από αυτήν και της κυβέρνησης Σαμαρά, επέτρεψε να φανεί το πραγματικό πρόβλημα: Ότι η χώρα μας δεν έχει πια παραγωγή. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζομε, απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας σα λαό.
Γιατί η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά ζητήματα, όπως την κρίση αξιών, την ανύπαρκτη παραγωγικότητα, τη δημογραφική κατάρρευση, την κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά και τα άλλα μέτωπα στην εξωτερική μας πολιτική, το μεταναστευτικό κλπ. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα που μόνο κακά μαντάτα προαναγγέλλει, ενώ η αντίσταση στους μνημονιακούς χειρισμούς των κυβερνήσεων από το 2010 και μετά απλά δεν υπάρχει, καθώς ο λαός μας βρίσκεται σε θέση άμυνας, σύγχυσης και διαρκούς υποχώρησης. Σ’ αυτά τα πλαίσια είχε, με εξαίρεση την αναλαμπή των πλατειών, παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα από τον καναπέ, ενώ και το Σύριζα τον έφερε στην εξουσία όχι ένα λαϊκό κίνημα που θα συνέτριβε τα μνημόνια, αλλά η διαδικαστική συγκυρία της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η χρησιμοποίησή της από την νυν κυβέρνηση ώστε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ο λαός περιορίστηκε σε ρόλο θεατή που απλά ανέθεσε στο Σύριζα να κυβερνήσει, έχοντας ξεμάθει για πολλά χρόνια να αγωνίζεται για τα δίκαιά του. Τα αποτελέσματα είναι πια φανερά ακόμα και στον καθένα που νόμιζε ότι τα χειρότερα τα είχαμε ήδη δει.
Απέναντι στη επέλαση του τρίτου μνημονίου, στην αναβάθμιση της Τουρκίας και την κλιμάκωση των προκλήσεών της, τη χρήση των προσφύγων και των μεταναστών από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις ως γεωπολιτικό εργαλείο άσκησης πίεσης στην πατρίδα μας και τη μετατροπή της σε φυλακή ψυχών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού ιστού, την καταστροφή της παραγωγής, την αρπαγή της γης μας, εμείς πρέπει να αντιδράσουμε. Κι αυτό θα το κάνουμε ευρισκόμενοι μεν σε θέση άμυνας, αλλά ξεκολλώντας από τον καναπέ κι αντιστεκόμενοι. Αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι πολλά, τόσα που μπορεί να φαντάζουν αδύνατα, όμως δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Πρέπει λοιπόν να οικοδομήσουμε ένα κίνημα με στέρεα αντιστασιακά χαρακτηριστικά, ανταποκρινόμενοι σε μια παράδοση αιώνων και στηριζόμενοι στις αξίες που σφυρηλατήσαμε αγωνιζόμενοι τόσο απέναντι στους Τούρκους, όσο και τους Δυτικούς, δηλαδή αυτούς που και σήμερα μας απειλούν με εδαφικές διεκδικήσεις και αποικιακού χαρακτήρα μνημόνια.

Πρέπει να αντισταθούμε στη βάση αρχών, που περιλαμβάνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική ανεξαρτησία, την άμεση δημοκρατία και την οικολογία, επεξεργαζόμενοι ένα νέο όραμα, πατώντας πάνω στην πνευματική και πρακτική μας παράδοση, όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν, αλλά για να τις εφαρμόσουμε και προσαρμόσουμε σε μια νέα πραγματικότητα, να εκσυγχρονίσουμε δηλαδή την παράδοσή μας ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις του σήμερα. Αξίες όπως η αντίσταση, η αγάπη στην ελευθερία και την πατρίδα, η εργατικότητα, η εντιμότητα, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα κι ο κοινοτισμός, αποτελούν οδηγούς που μπορούν να μας βοηθήσουν στον αγώνα μας, εφόσον αποφασίσουμε να δράσουμε.

Να ξαναβρούμε τις αξίες της εργατικότητας, της αλληλεγγύης, της πρεπιάς, της συλλογικότητας, που η λαίλαπα του εύκολου χρήματος (το λογαριασμό για το οποίο πληρώνομε τώρα) μας είχε κάνει να ξεχάσομε. Δηλαδή να αντιμετωπίσομε την ηθική μας υποχώρηση, καθώς από αυτήν αρχίζει ο δρόμος που μας έχει φέρει στα πρόθυρα της συνολικής (κι όχι μόνο οικονομικής) καταστροφής. Αλλά συγχρόνως πρέπει να μη μείνουμε εκεί, καθώς ο χρόνος δεν περισσεύει. Πρέπει να αναλάβουμε άμεσα δράση αμφισβήτησης στην πράξη της αποικιοποίησης της πατρίδας μας και της μετατροπής του λαού μας σε κατακτημένο πληθυσμό.

image003
Γιαυτό και εμείς, πολίτες από τους νομούς Χανίων και Ρεθύμνου, προχωρήσαμε στη συγκρότηση της Εναλλακτικής Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης.
Εναλλακτικής, γιατί φιλοδοξούμε να προσφέρουμε μια νέα ματιά στις καταστάσεις που ζούμε, τώρα που η αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς δεν υπάρχει ουσιαστικά πια (αλλά χρησιμοποιείται από τις παλιές πολιτικές δυνάμεις για να διχάζει το λαό, όπως είδαμε και στο δημοψήφισμα που όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε) και όπου η Αριστερά χρησιμοποιείται ως μοχλός εμπέδωσης της αποικιοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης, όπως είδαμε να συμβαίνει σε πολλές χώρες και πλέον και στην πατρίδα μας.
Κοινοτικής, γιατί η κοινοτική μας παράδοση έχει διαχρονικά προσφέρει απαντήσεις στην κοινωνική μας οργάνωση και την αμεσοδημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας μας.
Στόχος μας είναι η παρέμβαση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και η ανατροπή των μνημονιακών σχεδιασμών της κυβέρνησης, σε ρήξη με τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις και το φασιστικό φαινόμενο που αυτές επέτρεψαν να γιγαντωθεί, τόσο μέσα από την επίθεση στο εισόδημα και την εργασία των λαϊκών στρωμάτων, όσο και μέσα από την απαξίωση της έννοιας της πατρίδας και της επιβολής μιας εθνομηδενιστικής πολιτικής. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, εμείς επαναλαμβάνομε το «Ελευθερία ή θάνατος» των παλιών μας και το «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα.
Καλούμε το λαό, τώρα που οι ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν, να στρατευτεί μαζί μας στον αγώνα για να σταματήσει η αποικιοκρατία και να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας. Μας περιμένει Γολγοθάς, αλλά οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δίνονται.
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
https://ekpdk.wordpress.com
Facebook: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Φεβρουαρίου 1, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

MOYTZEΣ

Το 1946, το ΚΚΕ, το οποίο μέσα από την εθνική αντίσταση είχε γιγαντώσει την επιρροή του στον ελληνικό λαό, αντί να επιδιώξει την κατάληψη της εξουσίας μέσα από εκλογές, προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτό να απόσχουν της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγαλοπρεπής αποχή του 40%, μέρος της οποίας σίγουρα οφειλόταν στην προτροπή του ΚΚΕ.

Το Σεπτέμβρη του 2015, η αποχή ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ποσοστό του 1946, φτάνοντας το 44%, ερχόμενη πρώτη στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος. Θα πρέπει να δούμε προσεκτικά τι σημαίνει αυτό και πώς οδηγηθήκαμε σε τέτοια υψηλά ποσοστά.

Κατ’ αρχάς δε θα πρέπει να εμπλακούμε σε ρητορείες του στυλ «η συμμετοχή στις εκλογές είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας» και λοιπά εύηχα πλην όμως κενά περιεχομένου. Εδώ θα πρέπει να δούμε τι ώθησε τους συμπολίτες μας να απόσχουν.

Ο προβληματισμός είναι διάχυτος στο λαό, ό,τι στάση κι αν τήρησε: Αν ψήφισε, ψήφισε με βαριά καρδιά, παρά την αναίρεση των προσδοκιών του και επιλέγοντας το μικρότερο κακό, την ψήφο διαμαρτυρίας ή και την υπερψήφιση γραφικών σχημάτων, δείχνοντας έμπρακτα την απαξίωση με την οποία περιβάλλει πια τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς. Κι η απαξίωση αναμένεται να ανέβει κι άλλο όσο θα ψηφίζονται και θα εφαρμόζονται οι μνημονιακές υποχρεώσεις.

ΣΗΜΑΙΕΣ

Ένα μεγάλο κομμάτι προτίμησε να πάει εκδρομή τη μέρα των εκλογών ή να μείνει μακρά από τα εκλογικά τμήματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν καλύπτεται από τις υπάρχουσες εναλλακτικές και δε μπαίνει καν στη λογική του μικρότερου κακού. Σημαίνει ότι απορρίπτει τόσο τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης όσο και τους παλιούς μνημονιακούς φορείς αλλά και τη δραχμική διέξοδο, κοινώς δε βλέπει φώς πουθενά. Σημαίνει ότι δεν έχει στο οπτικό του πεδίο μόνο το οικονομικό κομμάτι του παζλ που συνθέτουν τα ελληνικά προβλήματα, γιατί αλλιώς θα έβρισκε κάτι να ψηφίσει.

Σημαίνει ότι μπροστά του υπάρχει το θεμελιώδες ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, που δίχως τη λύση του δεν υπάρχει προοπτική για τη χώρα. Σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής και την Τουρκική επιθετικότητα, και δεν εμπιστεύεται κανένα για τα διαχειριστεί. Ότι έχει συνείδηση ότι υπάρχει το μεταναστευτικό και το δημογραφικό θέμα, που καθένα μόνο του απειλεί να διαλύσει την κοινωνική συνοχή. Βλέπει την πατρίδα μας να μεταβάλλεται από χώρα σε χώρο όπου ξένες δυνάμεις ασκούν πολιτική ερήμην του λαού της και δεν αναγνωρίζει σε κανένα κόμμα μια προοπτική διεξόδου από το εκρηκτικό μείγμα που αποτελεί η ταυτόχρονη σώρευση τόσων προβλημάτων, η επίλυση των οποίων ισοδυναμεί με τετραγωνισμό του κύκλου.

Η αποχή λοιπόν δεν είναι παραίτηση. Παραίτηση ήταν τόσα χρόνια που ψηφίζαμε από ανάγκη και δια της εις άτοπο απαγωγής. Η αποχή των τελευταίων εκλογών μπορεί να είναι το προανάκρουσμα μιας μεγάλης ανατροπής, μιας συνειδητοποίησης ότι αυτό που μέχρι τώρα υπάρχει δε μας καλύπτει, οπότε το αρνούμαστε. Και ποιο είναι το επόμενο βήμα; Η σταδιακή συγκρότηση ενός καινούργιου προτάγματος που θα μπορεί να αγκαλιάσει όλο το λαό και που θα ενώνει τις πατριωτικές, δημοκρατικές και παραγωγικές δυνάμεις, που θα σηκώσει τους Έλληνες από τον καναπέ τους και που θα κερδίσει ξανά τις αξίες που είχαμε και ξεχάσαμε κατά τη μεταπολίτευση, μέσα από τον παρασιτισμό και το εύκολο –όπως νομίζαμε- χρήμα. Αυτό το λογαριασμό πληρώνουμε σήμερα και από κει πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα έρθει νομοτελειακά το καινούργιο: Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Και το προηγούμενο των πλατειών και των αγανακτισμένων που τελικά δε μπόρεσαν να διαμορφώσουν και να εξελιχθούν σε πολιτικό πόλο δείχνει ότι από την υγιή άρνηση μέχρι τη διατύπωση προτάγματος υπάρχει πολύς δρόμος που πρέπει να διανυθεί, κι αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα το πετύχομε. Οφείλομε όμως να το δοκιμάσομε, το χρωστούμε τα παιδιά μας και στους εαυτούς μας.

Οκτώβριος 5, 2015 Posted by | Uncategorized | , , , | Σχολιάστε

NEO MNHMONIO: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Έπρεπε να το βιώσουμε κι αυτό: Ο αντιμνημονιακός κυβερνητικός συνασπισμός, σύρθηκε από τη μύτη σε μια ταπεινωτική συμφωνία. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, υπάρχει απλά η ευαρέσκεια της τρόικας (δε θα μπούμε στο παιχνίδι του στρουθοκαμηλισμού και της μετονομασίας της σε «θεσμούς») στις εξοντωτικές προτάσεις που υπέβαλε η πλευρά μας. Ήδη στο εσωτερικό της κυβέρνησης ακούγονται τριγμοί, οι οποίοι δε θα μπορέσουν να εμποδίσουν την υπογραφή. Αν μπορούσαν, η κυβέρνηση θα έκανε ξανά εκλογές με λίστα και θα τοποθετούσε σε εκλόγιμες θέσεις τους συμφωνούντες. Έχει ακόμα την αποδοχή του λαού, καθώς κανείς δε θέλει να γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Το πρόβλημα είναι ότι και η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση απέτυχε πιο σύντομα από όσο περιμέναμε, εξαντλώντας τον κύκλο της μεταπολίτευσης με τη μνημονιακή στροφή της και την απαξίωση πλέον ολόκληρου του πολιτικού φάσματος που κυριάρχησε στην πατρίδα μας για σαράντα χρόνια. Εδώ υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό: Το κακό είναι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι να τους διώξουμε εμείς νωρίτερα, κι έπρεπε να πέσουν μέσα από την καταστροφή που βιώνουμε εδώ και χρόνια και την ανεπάρκειά τους να προτάξουν ένα άλλο όραμα. Το καλό είναι ότι αναγκαστικά τώρα θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, αφού το παλιό κατεστημένο έχει πια καταρρεύσει, με τον τελευταίο εκπρόσωπό του να παραπαίει και να γελοιοποιείται σκύβοντας το κεφάλι σ’ αυτούς που θα χορεύανε πεντοζάλη στο σκοπό της λύρας που θα τους έπαιζε και ομολογώντας ότι τα μέτρα «δεν ήταν στο πρόγραμμά του».

0264564001424609186
Η χρεωκοπία της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης τελειώνει και την αντιπαράθεση «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Όλοι είναι πια μνημονιακοί. Οπότε θα πρέπει να κοιτάξουμε τοαληθινό πρόβλημα, την παραγωγή μας. Γιατί πώς θα είσαι αντιμνημονιακός δίχως να έχεις παραγωγή; Την παραγωγική ανασυγκρότηση όμως της χώρας, αυτή δηλαδή που θα επιτρέψει την άσκηση μιας πολιτικής που θα υπερβαίνει την κρίση, δεν την προτείνει κανείς, κι αν την προτείνει δεν την υλοποιεί. Πρέπει λοιπόν από κει να ξεκινήσουμε στις καινούργιες προσπάθειες που θα γίνουν από τον κόσμο που απελευθερώνεται από τη μεταπολίτευση και τον παρασιτισμό που αυτή εκπροσωπεί. Οι δικές μας ευθύνες παραμένουν: Έπρεπε να αντιδράσουμε πιο νωρίς, πράγμα που δεν κάναμε αποπροσανατολισμένοι από την ψεύτικη ευημερία των δανεικών, της τεμπελιάς και των επιδοτήσεων.
Πρώτο μας μέλημα λοιπόν να ξαναστήσουμε την παραγωγή μας. Να δημιουργήσουμε αξία και να σηκώσουμε το κεφάλι, να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους άλλους λαούς κι όχι σα διακονιάρηδες. Αυτό όμως, δεν είναι απλό: προϋποθέτει βούληση ρήξης με το παρασιτικό μοντέλο που έχει εμπεδωθεί στη χώρα, ρήξης με όλους τους βολεμένους, και μ’ αυτούς που νομίζουν ότι τα παλιά κόμματα μπορούν να μας ξαναγυρίσουν στις εποχές της ψεύτικης ευημερίας. Σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσουμε στις αξίες που μας χαρακτήριζαν, μια από τις οποίες είναι η εργατικότητα.

images[4]
Η παραγωγή μας πρέπει να ξαναστηθεί σε όλους τους τομείς:
Στον πρωτογενή, θα πρέπει να στοχεύσουμε στη διατροφική μας αυτάρκεια, με έμφαση στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, κατά προτίμηση βιολογικών, που θα έχουν και το συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα σε ξένες αγορές, αυξάνοντας τις εξαγωγές μας. Εννοείται ότι τίποτα δε θα πρέπει να εξάγεται ασυσκεύαστο, καθώς η μεταποίηση προσθέτει τεράστια αξία που τώρα την καρπώνονται άλλοι κι όχι οι Έλληνες παραγωγοί. Η αυτάρκεια στη διατροφή για να κατακτηθεί, σημαίνει και αλλαγή του διατροφικού μας μοντέλου, δηλαδή στο καινούργιο μας ξεκίνημα θα πρέπει να στοχεύσουμε και σε ισορροπία στην προσωπική μας διατροφή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος.
Στο δευτερογενή τομέα, η μαστορική τέχνη και η επινοητικότητα των Ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί να αποδώσει σήμερα, όπου χάρη στην τεχνολογία δεν απαιτούνται πια μεγάλες εργοστασιακές μονάδες ώστε να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος. Το πρόβλημα είναι ότι η τέχνη αυτή πάει να χαθεί, ή πιο σωστά να μεταλαμπαδευτεί σε ξένες χώρες, αφού σε μας δεν υπάρχει δραστηριότητα. Το πάντρεμα της τέχνης αυτής με την επιστημονική κατάρτιση των νέων μας μπορεί να δώσει θαύματα. Εδώ πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην αμυντική βιομηχανία, επίκαιρη έτσι κι αλλιώς και γιατί η τρόικα μας επιβάλλει μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και γιατί ο κίνδυνος της Τουρκίας είναι πάντα παρών.
Στις υπηρεσίες, η επαγγελματική (μερακλίδικη) προσέγγιση κάθε κλάδου, είτε αυτός είναι ο τουρισμός είτε άλλες υπηρεσίες, θα πρέπει να αντικαταστήσει τη λογική της αρπαχτής. Ειδικά ο τουρισμός θα πρέπει να έχει στόχο τη γνωριμία του επισκέπτη με την τοπική κουλτούρα, τη χρήση τοπικών προϊόντων στην εστίαση, τη συμμετοχή του επισκέπτη στον κύκλο της ζωής και των δραστηριοτήτων του λαού μας.
Στη ενέργεια, πρέπει να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την αυτάρκεια και με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όχι στις φαραωνικές κλίμακες που επιβάλλουν οι ανεμογεννήτριες πχ, οι οποίες περισσότερη ζημιά προκαλούν στο περιβάλλον παρά ωφέλεια, αλλά σε επίπεδο νοικοκυριού. Κάθε νοικοκυριό μπορεί να παράγει μέρος ή όλη την ενέργειά του με φωτοβολταικά που θα μπαίνουν στην ταράτσα του και με μια μικρή ανεμογεννήτρια που θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Η οικονομία που πετυχαίνεται έτσι, θα μεταφράζεται σε τεράστια μείωση χρήσης συμβατικών ρυπογόνων πηγών ενέργειας σε εθνικό επίπεδο.

συριζα μνημονιο2
Αυτά βέβαια, σημαίνουν ένα άλλο κράτος, ένα κράτος με ελάχιστη γραφειοκρατία, που θα διευκολύνει τη δραστηριότητα των πολιτών και δε θα την πνίγει, που δε θα λειτουργεί σα φοροεισπρακτικός μηχανισμός, που θα λειτουργεί ανταποδοτικά και που θα φορολογεί λογικά όλους, ώστε να μην υπάρχει η αίσθηση της αδικίας και να νοιώσει ο πολίτης το κράτος σα δικό του κι όχι σαν εχθρό.
Η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά προβλήματα, όπως η παραγωγικότητα, η δημογραφική κατάρρευση, η κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό κλπ. Δε θα μπορέσει να επιβιώσει αν δεν τα αντιμετωπίσει όλα μαζί, κι αυτό σημαίνει συγκροτημένη πολιτική και σχέδιο. Κάτι που δεν έχουν οι κυβερνώντες ούτε οι νυν ούτε οι πρώην, και που πρέπει εμείς, ο λαός, να επεξεργαστούμε σε στενά χρονικά περιθώρια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ιουνίου 25, 2015 Posted by | Γενικά, Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΝΙΚΗ Η ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Η νέα μας κυβέρνηση δημιούργησε πολλές ελπίδες και, με τις πρώτες της ενέργειες, έφερε ψυχική ανάταση και περηφάνια σ’ ένα λαό που είχε μάθει να ζει στην ανασφάλεια και στο φόβο, να σκύβει το κεφάλι βομβαρδιζόμενος από τη μνημονιακή προπαγάνδα. Ακόμα κι όσοι είχαν κάποιες επιφυλάξεις έβλεπαν θετικά τις θαρραλέες τοποθετήσεις των διαπραγματευτών μας απέναντι στην τρόικα, ενώ μέχρι και ο Αμβρόσιος Καλαβρύτων επαίνεσε τον πρωθυπουργό για τη στάση του. Η χώρα, ο λαός, είχε ανάγκη να ξεφύγει από την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει εδώ και τόσα χρόνια, κι η κυβέρνηση άναψε τη φλόγα της ελπίδας συσπειρώνοντας τον κόσμο και πετυχαίνοντας αποδοχή τεράστια.

ΔΝΤ
Η συνέχεια είναι πια γνωστή: Μετά από διαρκείς διαπραγματεύσεις, η Ελλάδα περπάτησε, καταπώς λέει κι ο υπουργός οικονομικών, το μεγαλύτερο κομμάτι της απόστασης που τη χώριζε από τους εταίρους της, και ζητούσε από αυτούς να προχωρήσουν μια πολύ μικρή απόσταση για να ‘ρθουν κοντά της. Με άλλα λόγια υποκύψαμε στους εκβιασμούς των δανειστών και παραπέμψαμε στις καλένδες το πρόγραμμα που ψήφισε ο λαός και που ευαγγελιζόταν ο πρωθυπουργός.
Συνοπτικά, δε θα ζητήσουμε διαγραφή του χρέους, ο ΦΠΑ μένει ανοιχτό αν θα αυξηθεί και μάλιστα όχι μόνο στον τουρισμό, ο κατώτατος μισθός δε θα αυξηθεί τώρα αλλά σε απροσδιόριστο μέλλον και αν το εγκρίνουν ο δανειστές, το ΤΑΙΠΕΔ (εγκληματικό όργανο εκποίησης της κρατικής περιουσίας κατά το Λαφαζάνη) δεν καταργείται, οι ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν ή έχουν ξεκινήσει θεωρούνται ισχυρές ενώ για τις άλλες θα υπάρξει αξιολόγηση, η απαγόρευση πλειστηριασμών έγινε απλά συνεννόηση με τις τράπεζες ώστε να αποφευχθούν αυτοί.
Τα θετικά (και αυτονόητα) είναι η αποδέσμευση από πρωτογενές πλεόνασμα 3% (που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν εφικτό), δέσμευση για πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, απομένει βέβαια να δούμε πώς θα υλοποιηθεί. Σημειώνεται ότι αυτά πρέπει να γίνουν χωρίς δημοσιονομικό κόστος, άρα πρέπει να βρεθούν κάπου πόροι που θα τα στηρίξουν. Κι ακόμα περιμένουμε τι θα γίνει με τον ΕΝΦΙΑ, τα κόκκινα δάνεια, τις 100 δόσεις και τις επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο.

ΣΥΡΙΖΑ
Το μνημόνιο παρατείνεται τέσσερεις μήνες, ενώ θα υπάρχει διαρκής αξιολόγηση, που σημαίνει ότι οι δανειστές θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι για να εκταμιευτεί δάνειο. Και στο τετράμηνο θα υπάρχουν άμεσες μεγάλες ανάγκες του δημοσίου που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, οπότε η θέση μας θα είναι πολύ δύσκολη. Τότε θα φανεί αν θα τελειώσει το μνημόνιο, όπως εκτιμά η κυβέρνηση, ή αν θα υπογράψουμε και τρίτο, όπως φοβούνται πολλοί.
Η τρόικα παραμένει ως «θεσμοί», κι αυτό δε μπορεί να εμφανιστεί ως επιτυχία. Μάλλον μειώνει την αξιοπιστία της κυβέρνησης η θριαμβολογία σε αυτό το σημείο.
Κι ακόμα, με αυτή τη διαπραγμάτευση και την επιβολή των θέσεων της Γερμανίας, θα είναι πολύ δύσκολο να θέσουμε το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου σ’ αυτήν, όταν θα μας εκβιάζει συνεχώς με την αξιολόγηση και την έγκριση εκταμιεύσεων.
Εδώ ξεκινάει όμως μια άλλη συζήτηση, που κανείς δεν την κάνει. Ο δρόμος για να βγούμε από την παρακμή, ηθική και οικονομική, στην οποία βρισκόμαστε, είναι η απόρριψη του παρασιτικού μοντέλου και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι η πολιτιστική ανάταση και η αυτάρκεια, διατροφική και ενεργειακή, είναι η τόνωση της μαστορικής και της καινοτομίας, η δημιουργία πλούτου μέσα από εργασία και εξαγωγές και όχι από παρασιτισμό και αντιπροσωπείες ξένων οίκων, αυτή που θα επιτρέψει να ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο στον οποίο βρισκόμαστε. Κι ενώ ο στόχος για πάταξη της φοροδιαφυγής είναι σωστός, αυτή πρέπει να συνοδεύεται με ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα φορολογεί παραγωγή κι όχι αέρα. Τη παραγωγή όμως δεν την αναφέρει κανείς πέρα από ευχολόγια και αοριστολογίες.

ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟς
Εδώ μπαίνει κι ένα άλλο ζήτημα, που εν πολλοίς εξηγεί και την υποχώρηση της κυβέρνησης μπροστά στην πίεση της Γερμανίας: Η εκλογική νίκη δεν ήρθε σαν επιστέγασμα ενός αντιμνημονιακού λαϊκού κινήματος, αφού τέτοιο δεν υπάρχει μετά τους αγανακτισμένους. Ήρθε επειδή έτυχε να πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας εκείνη τη στιγμή, κι επειδή η νυν κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία, καθώς ο λαός δεν άντεχε προφανώς άλλο μνημόνιο (το οποίο βρίσκει τελικά ξανά μπροστά του).
Όμως η συγκυρία δεν ήταν η καλύτερη: Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη δεν υπάρχουν συμμαχίες στις οποίες θα μπορέσει να στηριχτεί η χώρα μας, ενώ το μέγεθος και η διαπραγματευτική μας δύναμη (με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ βεβαίως), είναι πολύ αδύνατη. Δε μπορούμε δηλαδή να διεξαγάγουμε τον αγώνα κατά της Γερμανικής πολιτικής ούτε μόνοι μας ούτε ως ηγέτες ενός μπλοκ αντιγερμανικού, μπορούμε όμως να είμαστε μέρος μιας αντιγερμανικής συνεννόησης, η οποία πλησιάζει. Στο τέλος του 2015 θα έχουμε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη όπου οι αντιγερμανικές δυνάμεις αναμένεται να επικρατήσουν, οπότε θα μπορούσαμε κι εμείς να συμπαραταχθούμε με μια σειρά χωρών όπου διαμορφώνονται αντίστοιχοι προβληματισμοί (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία κλπ). Εκεί θα είμαστε μια συνιστώσα σε ένα ευρύτερο σχηματισμό, και οι πιθανότητες επιτυχίας μιας συνολικής αντιπαράθεσης με τη γερμανική Ευρώπη θα ήταν μεγιστοποιημένες. Τώρα όμως δε μπορούμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας μια τέτοια πορεία, καθώς η διαπραγματευτική μας δύναμη είναι μηδαμινή, κι αυτό φάνηκε και στο Γιούρογκρουπ. Αντίστροφα, η μοναχική μας πορεία επέτρεψε στη Γερμανία να υιοθετήσει σκληρή στάση γιατί καταλάβαινε και ότι ήταν ευκαιρία να πατάξει μιαν αδύναμη αντίσταση που εμφανιζόταν και για να στείλει ένα μήνυμα στις άλλες δυνάμεις με την άτακτη υποχώρηση της δικής μας πλευράς. Έτσι, η επιλογή του Σύριζα να γίνει κυβέρνηση τώρα, υπονόμευσε το πρόγραμμά του και τον υποχρέωσε σε οδυνηρές υποχωρήσεις.
Υπονόμευσε όμως και την όλη αντιστασιακή προοπτική της Ευρώπης. Και υπάρχει βέβαια η ελπίδα ότι σιγά σιγά ο χάρτης θ’ αλλάξει, αλλά τότε ενδέχεται τις όποιες νίκες να μη μπορούμε να τις χαρούμε μαζί με τους άλλους λαούς. Η δικές μας βεβιασμένες ενέργειες μπορεί να μας καταστήσουν Ιφιγένεια, που θα έχει ανοίξει το δρόμο αλλά θα έχει θυσιαστεί πριν την τελική νίκη.

Φεβρουαρίου 27, 2015 Posted by | Uncategorized | , , | Σχολιάστε

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

ΡΙΖΙΤΕΣ

Παιδιά κι ήντα γινήκανε του κόσμου οι αντρειωμένοι
Μουδέ στσι μέσες φαίνουνται μουδέ στσ’ αναμεσάδες
Κάτω στην άκρη τ’ ουρανού στην τέλειωση του κόσμου
Σιντεροπύργο χτίζουνε

Ο κάθε τόπος είναι οι αθρώποι του. Που διαμορφώνονται απ’ αυτόν και το διαμορφώνουν κι εκείνοι με τη σειρά τους. Κι εμείς σήμερο για έναν τόπο θέλομε να μιλήσομε, για τους αντρειωμένους που αναθράφηκαν στα χαράκια και τις λέσκες του, που συνήθισαν να κοιτούνε το Χάρο κατάματα. Γιατί στη Δυτική Κρήτη, με επίκεντρο την επαρχία Σφακίων, το αφιλόξενο ανάγλυφο του εδάφους εξελίχθηκε σε μήτρα της ελευθερίας και καταφύγιο όσων βίωναν την καταπίεση στις άλλες περιοχές του νησιού.
Εδώ, όπως και σ’ όλη την Ελλάδα, μέσα από το διαρκή αγώνα του λαού μας ενάντια σε Δυτικούς και Τουρκους δυναστες, διαμορφώθηκαν οι διαχρονικές αξίες μας, ελευθερία, εργατικότητα, πρεπιά, αντίσταση, τιμιότητα, σεβασμός, σεμνότητα. Και εδώ, οι αξίες και τα αξιομνημόνευτα γεγονότα, οι περιπέτειες του τοπικού πληθυσμού αλλά και τα ευρύτερα βάσανα του Ελληνισμού, καταγράφηκαν και παραδόθηκαν στις επόμενες γενιές με το τραγούδι. Κι όπως σε κάθε περιοχή της πατρίδας μας, έτσι και στη Δυτική Κρήτη το τραγούδι έχει τις ιδιαιτερότητές του.
Εδώ όμως, μιλούμε για ιδιαιτερότητες που ξεφεύγουν από το πώς εκφέρεται η μελωδία και ποιος είναι ο ρυθμός. Μιλούμε για έναν τρόπο ζωής, μιλούμε για τις παρέες που γίνονται μέσα από το τραγούδι, μιλούμε για το Τραγούδι με ταυ κεφαλαίο, αυτό που οι επιστήμονες ονόμασαν κάποια στιγμή ριζίτικο.
Η ζωή στη μαδάρα είναι δεμένη με το Τραγούδι κι αυτό πάλι μόνο σ’ αυτήν μπόρεσε ν’ αναπτυχθεί. Η στιβαρή μελωδία, ο σκοπός, παραδομένος από γενιά σε γενιά σε βάθος χρόνου απροσδιόριστο, απηχεί κοινωνίες πολεμικές και ολιγαρκείς, γι’ αυτό ελεύθερες. Απηχεί ακόμα μιαν εποχή κι ένα στάδιο της μουσικής όπου δε γινόταν ακόμα μελοποίηση του στίχου, αλλά τα λόγια εντασσόταν σε ήδη δεδομένες μελωδικές φόρμες, όπως παρατηρεί ο Καβρουλάκης στην κλασική μελέτη του «Οι ρίζες των Ριζίτικων τραγουδιών». Κι εδώ, έχομε μελωδίες των οποίων το ύφος προδιαθέτει για έναν ηρωικό, σοβαρό χαρακτήρα και στις οποίες προσαρμόζεται στίχος με αντίστοιχο περιεχόμενο.

Άντρες γιάντα με διώχνετε, γιάντα μ’ απολαλείτε
Όξω γιατ’ είμαι μοναχός κι είμαι ξαρματωμένος;
Μ’ αφήστε με ν’ αρματωθώ να βάλω τ’ άρματά μου
Να ιδείτε τότες πόλεμο
Έτσι, ο αντιστασιακός χαρακτήρας του λαού μας στα Σφακιά και τη ρίζα, εκφράστηκε με συγκεκριμένο τρόπο τραγουδιστικά. Αλλά εδώ το τραγούδι πήγε ένα βήμα παραπέρα: Αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία γίνονται οι παρέες, με τον τρόπο που τραγουδιέται και τη συλλογικότητα που προϋποθέτει. Γιατί στην τάβλα, το φαγητό είναι η πρόφαση και οι συζητήσεις το προοίμιο αυτού που θα ακολουθήσει. Κι όταν έχει προχωρήσει το φαγοπότι κι η κουβέντα, βάζει κάποιος την αρχή. Όχι τυχαία. Πρέπει να είναι σεβαστό πρόσωπο ή ο οικοδεσπότης. Οι γύρω του θα τον συνδράμουν στο τραγούδι που θ’ αρχίσει, και θα συνεχίσουν μέχρι τον ενάμιση πρώτο στίχο, οπότε θα το «πάρουν» οι υπόλοιποι του τραπεζιού και θα το επαναλάβουν. Μόλις τελειώσουν, θα συνεχίσει η πρώτη πατούλια στο δεύτερο ενάμιση στίχο, που συνήθως ξεκινά με τον τελευταίο μισό της προηγούμενης κοντυλιάς, θα το ξαναπάρουν οι άλλοι, κι αυτό θα γίνει ακόμα μια φορά. Σύνολο τρεισήμισι στίχοι, τραγουδισμένοι τελικά από όλους, και το τραγούδι σταματά άσχετα αν ολοκληρώνεται το νόημα εκεί ή όχι.

ΧΑΙΝΗΔΕΣ

Γη πέτε το γή να το πώ τση τάβλας το τραγούδι
γιατί κι η τάβλα θέλει το κι η συντροφιά καλεί το
κι ο νοικοκύρης του σπιθιού χαρά μεγάλη το ‘χει,
να πουν τραγούδι του σκαμνιού.
Δε χρειάζεται να ολοκληρώνεται το νόημα γιατί αφενός όλοι γνωρίζουν τα λόγια, αφετέρου πρέπει να προλάβουν όλοι να ξεκινήσουν τραγούδι, και βέβαια, να πουν όσο περισσότερα γίνεται. Αυτό επιβεβαιώνει όμως και κάτι άλλο που είπαμε, ότι ο σκοπός από μόνος του υποβάλλει το ύφος, το νόημα, την ψυχική ανάταση στους συνδαιτυμόνες, έτσι ώστε τα λόγια να έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Αλλά κι όταν η παρέα εκτραχύνεται, πάλι το τραγούδι που θα πιάσει κάποιος θα φέρει την τάξη, προσοχή όμως, όχι την τάξη της καταστολής αλλά αυτή της οικειοθελούς προσχώρησης σε ένα κλίμα αμοιβαίου σεβασμού και φιλίας. Είναι αυτό που έχει γράψει ένας καλός φίλος που δεν είναι πια μαζί μας, ο Νίκος ο Ψαρός, πως ο άθρωπος της Μαδάρας αγάλλεται, δεν πλαντάσσει.
Το Τραγούδι συμπυκνώνει λοιπόν τη στάση ζωής του λαού μας.

Να ιδείτ’ ήντα παραγγενε μια φρόνιμη του γιου τζη
Φιε μου κι αν πας στο καπηλειό απου ‘ν’ οι χαροκόποι
Τήρα διαντήρα το σκαμνί τον τόπο να καθίζεις
Με τον καλλιά σου κάθιζε και νηστικός σηκώνου

Κι ακόμα, καταγράφει έμμετρα τα γεγονότα και τις ιστορικές στιγμές, διατηρώντας τες ζωντανές στη μνήμη των επόμενων γενεών, σε περιόδους που δεν υπήρχε ο καταιγισμός πληροφόρησης και η πληθώρα ερμηνειών που βιώνομε σήμερο, σε περιόδους που τα αυτονόητα ήταν όντως αυτονόητα και οι αφηγήσεις δεν εξυπηρετούσαν σκοπιμότητες.
Απέστειλέ μ’ ο βασιλιάς τσι βίγλες να μπαστίσω
κι ούλες τσι βίγλες μπάστισα κι ούλες λαγώνεψά τζι
κι ούλες τσ’ ηύρηκα ξυπνητές κι ούλες τσι παραβλέπα
τη βίγλα τω Σαρακηνώ ηύρηκα κι εκοιμάτο

Η Δυτική Κρήτη, με επίκεντρο την επαρχία Σφακίων, κατέχει ξεχωριστή θέση στο κρητικό αλλά και ευρύτερα ελληνικό γίγνεσθαι. Από δω ξεκινούν οι επαναστάσεις, εδώ καταφεύγουν οι ανυπότακτες ψυχές όλου του νησιού, για να πετάξουν όλοι μαζί σαν ελευθερωτές κι εκδικητές στο κατωμέρι. Από δω, απομονωμένοι από την υπόλοιπη Κρήτη αλλά ανοιχτοί σ’ όλο τον κόσμο μέσω της θάλασσας και της ναυτιλίας, συμμετέχουν στις αναζητήσεις και αγωνίες του λαού μας. Θαυμάζουν το Διγενή. Προσβλέπουν στον αυτοκράτορα της Νίκαιας, μετά την πρώτη Άλωση, για να ελευθερώσει την Κρήτη από τους Ενετούς. Θρηνούν, πρώτοι απ’ όλους τους Έλληνες το κούρσος της Αντριανούπολης. Προστρέχουν για βοήθεια στην πολιορκία της Πόλης από το Μωάμεθ και τους Τούρκους, όντας οι ίδιοι υπόδουλοι των Ενετών. Συμμετέχουν στον πανελλήνιο Σηκωμό των Ορλωφικών το 1770, με το Δασκαλογιάννη και στη Φιλική Εταιρεία λίγο αργότερα. Αγωνίζονται για την Ένωση, όταν βρεθούν εκτός του νεοσύστατου ελλαδικού κρατίδιου. Ελευθερώνουν άλλες ελληνικές περιοχές πριν ακόμα ενωθούν οι ίδιοι με την Ελλάδα, ακριβώς 100 χρόνια πριν. Και κάθε επεισόδιο γίνεται Τραγούδι.

ΒΡΑΚΟΦΟΡΟΙ

Ποιος είν’ αψύς κι ογλήγορος περίσσια προκομένος
Να πάει στη Χώρα τω Σφακιών απού ν οι καπετάνιοι
Κι οι Τούρκοι ξεπροβάλλανε εις το σελί τση Κράπης
Να παν να κλείσουν τον Κατρέ
Τα τραγούδια αυτά δεν είναι μουσειακά είδη επειδή είναι παλιά. Άλλωστε στη Δυτική Κρήτη η έννοια του χρόνου είναι εντελώς σχετική, ο Δασκαλογιάννης του 1770 κι ο Καντανολέος του 1527 είναι πρόσωπα οικεία, προσιτά, κοντινοί πρόγονοι κι όχι μορφές ιστορικές των βιβλίων.
Οι αθρώποι της Μαδάρας και σήμερο με τον ίδιο τρόπο γλεντίζουν όπως και τότε, τους ίδιους σκοπούς λένε, τα λόγια μόνο εμπλουτίζονται καθώς καινούργια επεισόδια της ιστορίας μας παίρνουν κι αυτά τη θέση τους μέσα στους δεδομένους σκοπούς. Αυτοί που σήμερο τραγουδούν τα ριζίτικα στη Δυτική Κρήτη, είναι αυτοί που συνεχίζουν την παράδοση και την πάνε παραπέρα. Όχι γιατί τραγουδούν, αλλά γιατί έχουν το ήθος της τάβλας και της συντροφιάς, αυτό είναι που μετρά κι όχι το είναι κάποιος τεχνικά καλός τραγουδιστής.
Μάνα μου φίλους μπιστικούς θα τραπεζοκυκλώσω
Βάλε κεντίδια στα σκαμνιά και ρόδα στα τραπέζια
Βάλε κανάτες πλουμιστές και κούπες ασημένιες
Χρουσά μαχαιροπήρουνα
Το ριζίτικο, για όποιον δεν το γνωρίζει, μπορεί να φαίνεται βαρετό, άρρυθμο, κουραστικό. Δεν είναι για όλους, είναι γι αυτούς που προσχωρούν στους κώδικες και τις συμπεριφορές κοινωνιών απομονωμένων και αυτεξούσιων, που δεν ανέχτηκαν κατακτητή και που έπρεπε να διασφαλίσουν την κοινοτική τους οργάνωση και ισορροπία μέσα από δικούς τους κανόνες.
Ούτε άρρυθμο είναι το Τραγούδι. Αυτό που λογιέται από όσους δεν το γνωρίζουν σαν έλλειψη ρυθμού, οφείλεται στο ότι μουσικολογικά ανήκει στον ελεύθερο ρυθμικό τύπο και όχι στον περιοδικό, όπου ανήκουν πχ οι χοροί, όπως γράφει κι ο Καβρουλάκης.
Το ριζίτικο λοιπόν είναι παρόν, ζώσα παράδοση και εμπλουτιζόμενη μέχρι χτες σε συλλογικό επίπεδο (γιατί και σήμερα μερικοί μεμονωμένοι μερακλήδες μπορούν και βγάζουν τραγούδια που τ’ αγκαλιάζουν οι παρέες), με πιο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα τον Ενωτικό αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου τη δεκαετία του 50. Μπορεί άραγε και σήμερα να προσφέρει κάτι, σε μια Ελλάδα που υποτάσσεται στο δυτικό πρότυπο, που χάνει την ιδιοπροσωπία της, που ζει πια σαν αποικία χρέους; Ποια είναι η θέση του Τραγουδιού και γενικότερα της παράδοσής μας στη σημερινή εποχή;

sfakia_liviko

Την απάντηση σ’ αυτό θα τη δώσομε εμείς οι ίδιοι, είναι στο χέρι μας. Το ριζίτικο έχει να προσφέρει δυο σημαντικά στοιχεία στον αγώνα επικαιροποίησης της παράδοσής μας, δηλαδή της προσπάθειας να κοιτάξομε το σημερινό κόσμο με τα κλειδιά που μας έχουν στείλει οι παλιοί μας, κι όχι με φυτευτή μεταφορά των προτύπων του «πολιτισμού» της παγκόσμιας αγοράς και της ατομικής κατανάλωσης στον τόπο μας, καθιστάμενοι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός μοντέλου χρεοκοπημένου.
Το πρώτο στοιχείο είναι η υπόμνηση της ιστορικής μας συνέχειας και των αξιών μας από τα Τραγούδια. Υπόμνηση που έρχεται να δώσει σε ανύποπτο χρόνο και δίχως σκοπιμότητες απάντηση στις θεωρίες νεοταξικών ιστορικών που προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς σα λαός έχομε ιστορία διακοσίων χρόνων, ότι το Βυζαντινό και αρχαίο μας παρελθόν είναι παρελθόν άλλου λαού κι όχι του δικού μας. Κι έρχεται το Ριζίτικο και τραγουδεί το Διγενή και τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μιλεί για τους κουρσάρους και τους Σαρακηνούς, και παραδίδεται από γενιά σε γενιά μέχρι εμάς, κάνοντας κουρελόχαρτο τις θεωρίες των υπαλλήλων του Τζωρτζ Σόρος.
Όντεν εδικονίζεντο ο Κωνσταντής στα ξένα
Τσι ρούγες ρούγες πορπατεί και τα στενά διαβαίνει
Κι είχε τα ράσα κούντουρα κι εφάνη τ’ άρματά ντου
Κι εφάνη τ’ αλαφρό σπαθί και τ’ αργυρό φουκάρι
Το δεύτερο στοιχείο είναι η αναβάπτιση στο ήθος και τις αξίες του λαού μας, που επιτυγχάνεται στις ριζίτικες παρέες στην Κρήτη. Απ’ αυτές παίρνομε κι εμείς κουράγιο και θάρρος, αυτές μας δίδουν τη δύναμη να συνεχίσομε. Εκεί, όποιος αποτελεί παραφωνία, όποιος έρχεται για τον τύπο κι όχι για την ουσία, απομονώνεται μέσα από τη σιωπηλή αποδοκιμασία των υπόλοιπων. Και είτε αποβάλλεται είτε επανέρχεται στο ήθος της τάβλας, βελτιώνεται κι ο ίδιος δηλαδή. Στην Αττική, οι ριζίτικες παρέες έχουν πιο δύσκολο έργο. Έχουν να αντιμετωπίσουν νοοτροπίες αθηναϊκές, ανθρώπων που δε σέβονται αυτό που σηματοδοτεί το ριζίτικο, τραγουδιστών του γιουτιουμπ και της κασέτας, που έρχονται στην παρέα για τη φιγούρα, δίχως σεβασμό στο Τραγούδι και τη συντροφιά. Κι όσο η Κρήτη γίνεται μόδα, ξεπέφτουν και μερικοί τέτοιοι στο Ριζίτικο, τενεκέδες άδειοι που κάνουν θόρυβο αντίστροφα ανάλογο αυτού που έχουν να προσφέρουν. Αυτοί, στην Αθήνα δεν αντιμετωπίζονται με τη σιωπηρή απόρριψη και τη μεγαλοθυμία των αθρώπων της Μαδάρας, γιατί είναι, εχτός από άσχετοι, αναλογικά πολλοί. Αυτοί πρέπει να εκδιωχθούν από τη ριζίτικη συντροφιά άμεσα, η κρητική ανωτερότητα εδώ δε μπορεί να εκτιμηθεί απ’ αυτούς και μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης που θα επιτρέψει την είσοδό τους και τελικά την αλλοίωση της ριζίτικης παρέας. Αντίθετα, αθρώποι άσχετοι μεν με το Τραγούδι και την παράδοσή μας, που όμως θα πλησιάσουν με σεβασμό και σεμνότητα την παρέα, είναι καλοδεχούμενοι και κέρδος για όλους.
Όταν λοιπόν λέμε αν θα μπορέσει το Τραγούδι να προσφέρει κάτι σήμερο, η απάντηση είμαστε εμείς κι όχι αυτό. Αυτό και η παράδοσή μας, μας δείχνουν το δρόμο. Είμαστε εμείς άξιοι να τον ακολουθήσομε; Μπορούμε με τις αξίες των παλιών μας να βγούμε στο σημερινό κόσμο και να προτείνομε απαντήσεις μέσα από την ιδιοπροσωπία μας; Μπορούμε, στην εποχή του μνημονίου και της νέας τάξης, να παραγάγομε ιστορία, πράξεις άξιες να γίνουν κι αυτές τραγούδι όπως κάποτε; Εδώ είναι λοιπόν το στοίχημά μας, θα μείνομε μόνο να καμαρώνομε για τις πράξεις των παλιών μας, ή θα σταθούμε αντάξιοι αυτών;
Ομιλία που εκφωνήθηκε στις 14.9.13 στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στα πλαίσια της εκδήλωσης «ΦΕΣΤΙΒΑΛΑΚΙ»

Σεπτεμβρίου 27, 2013 Posted by | Κείμενα για την Κρήτη, Πολιτική και πολιτισμός, ΣΦΑΚΙΑ | , , , , , | Σχολιάστε