Με το τουφέκι και τη λύρα

Ο ΚΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Είναι γνωστή η ενέργεια των υπευθύνων των πανελλαδικών εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν κείμενο του Θεοτόκη, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο, που ανέφερε, δίχως να συσχετίζει με πρόσωπα της εποχής του η γενικότερα, ‘’κουφό πρύτανη και κακό πρωθυπουργό’’. Το κείμενο πριν αλλάξει έγραφε: «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».
Το «έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» μεταβλήθηκε σε «έναν κακό επιστήμονα». Γιατί άραγε;
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πρόκειται για υπό του νόμου επιτρεπόμενη διασκευή για τις ανάγκες της εξέτασης. Αλλά εδώ υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις:
Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Και η επίγνωση του ότι έχουμε ανίκανη κυβέρνηση οδήγησε στην αλλαγή αυτή. Μάλλον γιατί συνειδητοποιούν στο Υπουργείο ότι η έκφραση ‘’κακός πρωθυπουργός’’ θα δημιουργήσει αυτόματα συνειρμούς και θα παραπέμψει στο νυν πρωθυπουργό μας. Γιατί κι οι ίδιοι γνωρίζουν αυτό που η κοινωνία καταλαβαίνει, ότι έχουμε πρωθυπουργό που στη συνείδηση του λαού είναι εντελώς απαξιωμένος, κι αυτός κι η κυβέρνησή του. Έτσι, το κακός, με την έννοια του ανεπαρκούς, θα ταίριαζε γάντι στις σημερινές καταστάσεις.


Αν είναι έτσι όμως, το θέμα δε μπορεί να περιοριστεί εδώ.
Αντίθετα, έχει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις.
Έτσι, υπάρχει το θέμα αρχής: Η κάποτε έχουσα το ηθικό πλεονέκτημα Αριστερά, η εμφανιζόμενη ως κληρονόμος μιας παράδοσης αντίστασης και αγώνων, μιας παράδοσης κυνηγημένου και λογοκρινόμενου πολιτικού στίγματος, έφτασε η ίδια να αλλάζει κείμενα!
Είχε προηγηθεί βέβαια το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η λογοκρισία κι ο κατά παραγγελία λόγος ήταν στην ημερήσια διάταξη. Αυτή όμως την προσέγγιση υποτίθεται ότι απορρίπτει ο πολιτικός χώρος που μας κυβερνά.
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αλλαγή του κειμένου είναι απλά μια ένδειξη της κατάπτωσης μιας κυβέρνησης που παραμένει στην εξουσία επειδή κάνει τα χατίρια των δανειστών, και σε αντάλλαγμα αυτοί τη στηρίζουν. Μιας κυβέρνησης που παραποιεί την πραγματικότητα και παρουσιάζει σαν επιτυχία κάθε εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, κάθε μέτρο που στραγγαλίζει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που εξαθλιώνει κι άλλο τους εργαζόμενους, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και στέλνει στο εξωτερικό τους νέους.
Όταν, λοιπόν, μπορεί να τα κάνει αυτά, τότε το να αλλάζει ένα κείμενο στις Πανελλαδικές είναι απλό.
Ήδη είναι έτοιμη η επίθεση στην ταυτότητά μας, η λοβοτομή της ιδιοπροσωπίας μας μέσω της αντίστοιχης επίθεσης στην Ιστορία μας, που εισηγείται το Ίδρυμα Εκπαιδευτικός Πολιτικής. Κι εκεί αλλάζουν, όχι κείμενα, αλλά την αφήγηση του λαϊκού σώματος για την πορεία του στο χρόνο!
Πιο οργανωμένα από το αλήστου μνήμης βιβλίο της Ρεπούση, με προγραμματισμό για κάθε τάξη, το Ίδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που δε θα έχουν συναίσθηση των ριζών τους, του παρελθόντος τους σα λαός, και που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν, να υποταχτούν στους νέους δυνάστες της Δύσης και της Ανατολής που ήδη βρίσκονται στην αυλή μας.
Η αλλαγή του κειμένου του Θεοτοκά είναι απλώς ένα δείγμα της συνείδησης που έχουν της περιφρόνησης με την οποία τους περιβάλλει η κοινωνία. Πότε όμως, αυτή η περιφρόνηση θα γίνει οργή κι εξέγερση, που θα ξαναδώσει την πατρίδα στα χέρια του λαού και θα διώξει τους δυνάστες, ξένους και ντόπιους;

Ιουνίου 15, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΑΝΑΘΕΣΗ Ή ΔΡΑΣΗ;

images

H κρίση και οι διαρκείς απογοητεύσεις έχουν δημιουργήσει μιαν επικίνδυνη απάθεια στο λαϊκό σώμα. Ο κόσμος δεν αντιδρά, παρ’ όλο που βλέπει κάθε μέρα να χειροτερεύει η κατάσταση.

Η μη αντίδραση δε σημαίνει αποδοχή των τεκταινόμενων. Σημαίνει απελπισία, ανημποριά και αίσθηση αδυναμίας. Κι αυτό εξυπηρετεί τους δανειστές και την κυβέρνηση, που βλέπουν ότι μπορούν ανενόχλητοι να παίρνουν όλο και πιο καταστροφικά μέτρα.

Ο λαός δεν αντιδρά. Αρκείται να εναποθέτει τις ελπίδες του σε διάφορους αυτόκλητους σωτήρες, που υπόσχονται λύσεις δίχως κόπο. Κι ενώ νιώθει ότι δεν ισχύουν αυτά, καταφεύγει σ’ αυτούς για να μην ξεβολεύεται, γιατί ξεσυνήθισε να παλεύει.

Τα κόμμα της δραχμής, ο Συριζανέλ, ο Σώρρας, αποτελούν παραδείγματα βιομηχανίας υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. Έπρεπε να διαγνωστεί η ποινική διάσταση του φαινόμενου Σώρρας για να αρχίσει να ανακόπτεται η ξέφρενη πορεία του προς την επόμενη Βουλή.

Όμως, κι αυτοί που δεν πείθονται από το εμπόριο ελπίδας, κι αυτοί που δεν έχουν καμίαν αυταπάτη, πολλές φορές πέφτουν στην παγίδα της ανάθεσης σε άλλους αυτού που πρέπει να γίνει, της αντίστασης που πρέπει να προβάλουμε.

Συμφωνούν και καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα θα αλλάξουνε μόνο με κόπο, θυσίες, αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας, αλλαγή του τρόπου ζωής του καθενός μας, σπάσιμο της καταναλωτικής μανίας, επανανακάλυψη της συλλογικότητας και του κοινοτικού πνεύματος.

3-1b

Αλλά και πάλι, είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση, που τη διέξοδο θα πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Δε μιλούμε για φως στο τούνελ, αλλά ότι πρέπει να φτιάξουμε το τούνελ το ίδιο! Κι εκεί αρχίζουν πάλι οι ενστάσεις, οι απογοητεύσεις, ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραίτησης: Άμα δεν έχουμε μία λύση έτοιμη, τι κάνουμε; Γιατί δε μας λέτε (ποιοι;) τι να κάνουμε;

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή πρέπει να δημιουργήσουμε την υποδομή για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Για παράδειγμα, η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ζητούμενο που θα πρέπει να το δουλέψουμε για καιρό πριν δούμε καρπούς. Οι υποδομές που θα υποκαθιστούν το κράτος στο βαθμό του δυνατού και θα προτείνουν μίαν εναλλακτική διέξοδο δεν έχουν ακόμα την κρίσιμη μάζα εκείνη που θα τους δώσει τη δυνατότητα παραγωγής αποτελεσμάτων, πρέπει να στηθούν από λίγους και σε διάσπαρτους τομείς, και ακολούθως να μπορέσουν να διασυνδεθούν και μαζικοποιηθούν.

Οπότε το αποτέλεσμα φαίνεται φτωχό, κι η –ανθρώπινη- επιθυμία για αποτελέσματα δημιουργεί απογοήτευση κι αίσθηση ματαιότητας. Εδώ βρίσκεται κι άλλος κίνδυνος: Να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια και από τους συνειδητοποιημένους! Αν αυτό γίνει, θα χαθεί η μοναδική ελπίδα.

Θα πρέπει ο καθένας μας, αντί να παραπονιέται γιατί δεν προχωρούν οι λύσεις, να γίνει κομμάτι του κινήματος που τις επεξεργάζεται. Όχι να κάθεται απ’ έξω, συμπαραστεκόμενος φραστικά, αλλά μη ενεργώντας, να πράττει ο ίδιος και να μην απαιτεί από τους άλλους να πράξουν.

Το σημείο αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Σε ένα στάδιο που οι ψεύτικες ελπίδες ξεφτίζουν, μπορεί να καταστρέψει τις ουσιαστικές. Και θέλει, κι εδώ πάλι, μια προσωπική αλλαγή τάσης: Η απραξία στην οποία έχουμε μάθει επηρεάζει και τους συνειδητοποιημένους, κι αυτοί πρέπει να αντισταθούν και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Φεβρουαρίου 20, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

images

Ένα επιχείρημα πολλών φίλων που ψήφισαν την παρούσα κυβέρνηση στις δυο τελευταίες εκλογές, ήταν ‘’τι χειρότερο πια θα μας συμβεί;’’. Απογοητευμένοι, (απολύτως δικαιολογημένα) από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, ψήφισαν αυτούς που υπόσχονταν την ελπίδα στην αρχή, μια καλή συμφωνία στη συνέχεια.
Την εξέλιξη τη γνωρίζουμε. Εκτός από τη συνεχιζόμενη κατρακύλα στο οικονομικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το μεταναστευτικό με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και τη διαχείρισή του από μια σειρά ΜΚΟ αμφιβόλων προθέσεων. Οι ΜΚΟ υποκατέστησαν το κράτος, το πρόβλημα κατέστη μη διαχειρίσιμο και η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα από τα ροζ συννεφάκια των θεωριών, και του φαντασιακού κόσμου όπου προτιμούσε να ζει, στη σκληρή πραγματικότητα της γεωπολιτικής, του πολέμου στη Συρία, και τελικά του ακήρυχτου πολέμου στο Αιγαίο.
Με ανευθυνότητα πρωτοφανή μετέτρεψε το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη. Οι Τούρκοι στρέφουν τα όπλα σε σκάφη μας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο πρωθυπουργός με τον κυβερνητικό του εταίρο εμφανίζονται με παραλλαγές!
Και την ώρα που ο Μουζάλας αποκαλεί τα Σκόπια ΄΄Μακεδονία΄΄, οι Σκοπιανοί αστυνομικοί κυνηγούν πρόσφυγες στη δική μας επικράτεια. Η εικόνα που δίνουμε είναι αυτή ενός διαλυμένου κράτους.
Το πρόβλημα, πέραν του οικονομικού, έχει πάρει και γεωπολιτικές διαστάσεις. Τα χειρότερα που δεν περίμεναν οι ψηφοφόροι του Σύριζα είναι εδώ. Είμαστε πια χώρος και όχι χώρα, ‘’ένα πεδίο βολής φτηνό’’, έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία.
Αλλά υπάρχουν κι άλλα χειρότερα, που δεν έχουν έρθει ακόμα, και που πια τα φοβόμαστε και τα περιμένουμε.
Την κατηφόρα αυτή, δε θα τη σταματήσουμε με παράπονα και μουρμούρες από τον καναπέ μας. Θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να επιδιώξουμε την αντιστροφή της πορείας προς την καταστροφή. Με την πλάτη στον τοίχο, με ελάχιστες προϋποθέσεις, πρέπει να ξαναφτιάξουμε την παραγωγή μας, να επαναπροσδιορίσουμε την εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική μας. Αλλά αυτά, απαιτούν σχέδιο κι ένα λαό στους δρόμους, όχι φοβισμένους κρυμμένους στο σαλόνι τους.

Απρίλιος 25, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

images

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χειροτερεύει συνεχώς, δίχως όμως να μπορούμε να πούμε ότι πιάσαμε πάτο, αν και κάθε φορά νομίζουμε ότι δεν έχει παρακάτω.
Ήδη, ο κόσμος στρέφεται στον επόμενο σωτήρα του. Μετά τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης και την υιοθέτηση μέτρων που κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάρει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να βγούμε από την κατάσταση αυτή.
Όμως, επειδή μας βολεύει, επειδή τα αντιστασιακά αντανακλαστικά μας έχουν υποχωρήσει μετά από χρόνια μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας, αρνούμαστε να δούμε αυτή την αλήθεια. Και τρέχουμε σ’ όποιον μας υπόσχεται αναίμακτη αποκατάσταση. Έτσι τρέξαμε στο Σύριζα την πρώτη φορά περιμένοντας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι τρέξαμε και τη δεύτερη φορά, μετά το ηχηρό ‘’όχι’’, περιμένοντας ‘’καλύτερη’’ συμφωνία. Έτσι είχαμε τρέξει πιο παλιά στον ‘’αντιμνημονιακό’’ Σαμαρά.
Και τώρα, που όλα προέκυψαν διαφορετικά απ’ ό,τι περιμέναμε, ακόμα και τώρα δεν είναι σίγουρο ότι συνειδητοποιούμε τι γίνεται. Ότι πια είμαστε μια αποικία χρέους, όπου οι ξένοι κάνουν κουμάντο, ότι τον αντιμνημονιακό πόλεμο τον χάσαμε. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Κι επειδή πάντα ήμασταν λίγοι, στις κατοχές απαντούσαμε με αντάρτικο. Πολεμούσαμε όμως, δεν εμπιστευόμασταν εμπόρους ελπίδας που τάχα θα μας έσωναν δίχως κόπους και θυσίες.
Και σήμερα, αφού το εγχείρημα Σύριζα διαψεύστηκε, συνεχίζουνε κάποιοι να αλληθωρίζουνε προς νέους σωτήρες, κάθε φορά πιο γραφικούς. Και κάποιοι κοιτάνε ξανά πίσω στο παρελθόν, μέσα στην απελπισία τους.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ‘’όχι’’ σε όλους αυτούς. Ο μόνος δρόμος είναι να αναλάβουμε οι ίδιοι τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, με μόνη προσδοκία μας θυσίες και πόνο, χτίζοντας λιθαράκι λιθαράκι την αντίστασή μας.
Ένα αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό, όπως κάθε αποικιοκρατούμενος λαός οφείλει να κάνει, αμεσοδημοκρατικό, όπως ταιριάζει στην κοινοτική μας παράδοση.
Το μπορούμε να ζήσουμε στα βουνά με γένια, μακριά από τον καναπέ που μας διασφαλίζουν οι κάθε λογής σωτήρες μας;

Μαρτίου 29, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.

Aλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Aηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

Κ. Καβάφης

για την αντιγραφή και την αφιέρωση στην κυβέρνηση και με ευχαριστίες στον Αλέκο που μου το θύμισε
Φουρόκατος

 

Φεβρουαρίου 12, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο της Εναλλακτικής Κοινοτικής πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης:

pic_10

Η πατρίδα μας βρίσκεται σε βαθιά κρίση, κρίση αξιών που τελικά οδήγησε και σε κρίση οικονομική, την οποία βιώνουν όλοι οι Έλληνες με δραματικό τρόπο. Η κρίση αυτή δεν έχει αποτιμηθεί από την κοινωνία σε όλες της τις διαστάσεις, καθώς περιοριζόμαστε συνήθως μόνο στο οικονομικό της σκέλος, υποτιμώντας ή και αγνοώντας σημαντικές παραμέτρους, όπως το ότι πρόκειται για την κρίση του παρασιτικού μοντέλου της χώρας, όπως αυτό γιγαντώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, ο λαός μας περιορίζεται σε μιαν αντιπαράθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», η οποία, μετά τη μνημονιακή στροφή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης έχει χάσει οποιαδήποτε έννοια μπορούσε να έχει. Η μετάπτωση όμως της κυβέρνησης σε μνημονιακή δύναμη, όπως πριν από αυτήν και της κυβέρνησης Σαμαρά, επέτρεψε να φανεί το πραγματικό πρόβλημα: Ότι η χώρα μας δεν έχει πια παραγωγή. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζομε, απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας σα λαό.
Γιατί η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά ζητήματα, όπως την κρίση αξιών, την ανύπαρκτη παραγωγικότητα, τη δημογραφική κατάρρευση, την κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά και τα άλλα μέτωπα στην εξωτερική μας πολιτική, το μεταναστευτικό κλπ. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα που μόνο κακά μαντάτα προαναγγέλλει, ενώ η αντίσταση στους μνημονιακούς χειρισμούς των κυβερνήσεων από το 2010 και μετά απλά δεν υπάρχει, καθώς ο λαός μας βρίσκεται σε θέση άμυνας, σύγχυσης και διαρκούς υποχώρησης. Σ’ αυτά τα πλαίσια είχε, με εξαίρεση την αναλαμπή των πλατειών, παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα από τον καναπέ, ενώ και το Σύριζα τον έφερε στην εξουσία όχι ένα λαϊκό κίνημα που θα συνέτριβε τα μνημόνια, αλλά η διαδικαστική συγκυρία της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η χρησιμοποίησή της από την νυν κυβέρνηση ώστε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ο λαός περιορίστηκε σε ρόλο θεατή που απλά ανέθεσε στο Σύριζα να κυβερνήσει, έχοντας ξεμάθει για πολλά χρόνια να αγωνίζεται για τα δίκαιά του. Τα αποτελέσματα είναι πια φανερά ακόμα και στον καθένα που νόμιζε ότι τα χειρότερα τα είχαμε ήδη δει.
Απέναντι στη επέλαση του τρίτου μνημονίου, στην αναβάθμιση της Τουρκίας και την κλιμάκωση των προκλήσεών της, τη χρήση των προσφύγων και των μεταναστών από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις ως γεωπολιτικό εργαλείο άσκησης πίεσης στην πατρίδα μας και τη μετατροπή της σε φυλακή ψυχών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού ιστού, την καταστροφή της παραγωγής, την αρπαγή της γης μας, εμείς πρέπει να αντιδράσουμε. Κι αυτό θα το κάνουμε ευρισκόμενοι μεν σε θέση άμυνας, αλλά ξεκολλώντας από τον καναπέ κι αντιστεκόμενοι. Αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι πολλά, τόσα που μπορεί να φαντάζουν αδύνατα, όμως δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Πρέπει λοιπόν να οικοδομήσουμε ένα κίνημα με στέρεα αντιστασιακά χαρακτηριστικά, ανταποκρινόμενοι σε μια παράδοση αιώνων και στηριζόμενοι στις αξίες που σφυρηλατήσαμε αγωνιζόμενοι τόσο απέναντι στους Τούρκους, όσο και τους Δυτικούς, δηλαδή αυτούς που και σήμερα μας απειλούν με εδαφικές διεκδικήσεις και αποικιακού χαρακτήρα μνημόνια.

Πρέπει να αντισταθούμε στη βάση αρχών, που περιλαμβάνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική ανεξαρτησία, την άμεση δημοκρατία και την οικολογία, επεξεργαζόμενοι ένα νέο όραμα, πατώντας πάνω στην πνευματική και πρακτική μας παράδοση, όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν, αλλά για να τις εφαρμόσουμε και προσαρμόσουμε σε μια νέα πραγματικότητα, να εκσυγχρονίσουμε δηλαδή την παράδοσή μας ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις του σήμερα. Αξίες όπως η αντίσταση, η αγάπη στην ελευθερία και την πατρίδα, η εργατικότητα, η εντιμότητα, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα κι ο κοινοτισμός, αποτελούν οδηγούς που μπορούν να μας βοηθήσουν στον αγώνα μας, εφόσον αποφασίσουμε να δράσουμε.

Να ξαναβρούμε τις αξίες της εργατικότητας, της αλληλεγγύης, της πρεπιάς, της συλλογικότητας, που η λαίλαπα του εύκολου χρήματος (το λογαριασμό για το οποίο πληρώνομε τώρα) μας είχε κάνει να ξεχάσομε. Δηλαδή να αντιμετωπίσομε την ηθική μας υποχώρηση, καθώς από αυτήν αρχίζει ο δρόμος που μας έχει φέρει στα πρόθυρα της συνολικής (κι όχι μόνο οικονομικής) καταστροφής. Αλλά συγχρόνως πρέπει να μη μείνουμε εκεί, καθώς ο χρόνος δεν περισσεύει. Πρέπει να αναλάβουμε άμεσα δράση αμφισβήτησης στην πράξη της αποικιοποίησης της πατρίδας μας και της μετατροπής του λαού μας σε κατακτημένο πληθυσμό.

image003
Γιαυτό και εμείς, πολίτες από τους νομούς Χανίων και Ρεθύμνου, προχωρήσαμε στη συγκρότηση της Εναλλακτικής Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης.
Εναλλακτικής, γιατί φιλοδοξούμε να προσφέρουμε μια νέα ματιά στις καταστάσεις που ζούμε, τώρα που η αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς δεν υπάρχει ουσιαστικά πια (αλλά χρησιμοποιείται από τις παλιές πολιτικές δυνάμεις για να διχάζει το λαό, όπως είδαμε και στο δημοψήφισμα που όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε) και όπου η Αριστερά χρησιμοποιείται ως μοχλός εμπέδωσης της αποικιοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης, όπως είδαμε να συμβαίνει σε πολλές χώρες και πλέον και στην πατρίδα μας.
Κοινοτικής, γιατί η κοινοτική μας παράδοση έχει διαχρονικά προσφέρει απαντήσεις στην κοινωνική μας οργάνωση και την αμεσοδημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας μας.
Στόχος μας είναι η παρέμβαση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και η ανατροπή των μνημονιακών σχεδιασμών της κυβέρνησης, σε ρήξη με τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις και το φασιστικό φαινόμενο που αυτές επέτρεψαν να γιγαντωθεί, τόσο μέσα από την επίθεση στο εισόδημα και την εργασία των λαϊκών στρωμάτων, όσο και μέσα από την απαξίωση της έννοιας της πατρίδας και της επιβολής μιας εθνομηδενιστικής πολιτικής. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, εμείς επαναλαμβάνομε το «Ελευθερία ή θάνατος» των παλιών μας και το «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα.
Καλούμε το λαό, τώρα που οι ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν, να στρατευτεί μαζί μας στον αγώνα για να σταματήσει η αποικιοκρατία και να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας. Μας περιμένει Γολγοθάς, αλλά οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δίνονται.
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
https://ekpdk.wordpress.com
Facebook: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Φεβρουαρίου 1, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

MOYTZEΣ

Το 1946, το ΚΚΕ, το οποίο μέσα από την εθνική αντίσταση είχε γιγαντώσει την επιρροή του στον ελληνικό λαό, αντί να επιδιώξει την κατάληψη της εξουσίας μέσα από εκλογές, προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτό να απόσχουν της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγαλοπρεπής αποχή του 40%, μέρος της οποίας σίγουρα οφειλόταν στην προτροπή του ΚΚΕ.

Το Σεπτέμβρη του 2015, η αποχή ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ποσοστό του 1946, φτάνοντας το 44%, ερχόμενη πρώτη στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος. Θα πρέπει να δούμε προσεκτικά τι σημαίνει αυτό και πώς οδηγηθήκαμε σε τέτοια υψηλά ποσοστά.

Κατ’ αρχάς δε θα πρέπει να εμπλακούμε σε ρητορείες του στυλ «η συμμετοχή στις εκλογές είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας» και λοιπά εύηχα πλην όμως κενά περιεχομένου. Εδώ θα πρέπει να δούμε τι ώθησε τους συμπολίτες μας να απόσχουν.

Ο προβληματισμός είναι διάχυτος στο λαό, ό,τι στάση κι αν τήρησε: Αν ψήφισε, ψήφισε με βαριά καρδιά, παρά την αναίρεση των προσδοκιών του και επιλέγοντας το μικρότερο κακό, την ψήφο διαμαρτυρίας ή και την υπερψήφιση γραφικών σχημάτων, δείχνοντας έμπρακτα την απαξίωση με την οποία περιβάλλει πια τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς. Κι η απαξίωση αναμένεται να ανέβει κι άλλο όσο θα ψηφίζονται και θα εφαρμόζονται οι μνημονιακές υποχρεώσεις.

ΣΗΜΑΙΕΣ

Ένα μεγάλο κομμάτι προτίμησε να πάει εκδρομή τη μέρα των εκλογών ή να μείνει μακρά από τα εκλογικά τμήματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν καλύπτεται από τις υπάρχουσες εναλλακτικές και δε μπαίνει καν στη λογική του μικρότερου κακού. Σημαίνει ότι απορρίπτει τόσο τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης όσο και τους παλιούς μνημονιακούς φορείς αλλά και τη δραχμική διέξοδο, κοινώς δε βλέπει φώς πουθενά. Σημαίνει ότι δεν έχει στο οπτικό του πεδίο μόνο το οικονομικό κομμάτι του παζλ που συνθέτουν τα ελληνικά προβλήματα, γιατί αλλιώς θα έβρισκε κάτι να ψηφίσει.

Σημαίνει ότι μπροστά του υπάρχει το θεμελιώδες ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, που δίχως τη λύση του δεν υπάρχει προοπτική για τη χώρα. Σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής και την Τουρκική επιθετικότητα, και δεν εμπιστεύεται κανένα για τα διαχειριστεί. Ότι έχει συνείδηση ότι υπάρχει το μεταναστευτικό και το δημογραφικό θέμα, που καθένα μόνο του απειλεί να διαλύσει την κοινωνική συνοχή. Βλέπει την πατρίδα μας να μεταβάλλεται από χώρα σε χώρο όπου ξένες δυνάμεις ασκούν πολιτική ερήμην του λαού της και δεν αναγνωρίζει σε κανένα κόμμα μια προοπτική διεξόδου από το εκρηκτικό μείγμα που αποτελεί η ταυτόχρονη σώρευση τόσων προβλημάτων, η επίλυση των οποίων ισοδυναμεί με τετραγωνισμό του κύκλου.

Η αποχή λοιπόν δεν είναι παραίτηση. Παραίτηση ήταν τόσα χρόνια που ψηφίζαμε από ανάγκη και δια της εις άτοπο απαγωγής. Η αποχή των τελευταίων εκλογών μπορεί να είναι το προανάκρουσμα μιας μεγάλης ανατροπής, μιας συνειδητοποίησης ότι αυτό που μέχρι τώρα υπάρχει δε μας καλύπτει, οπότε το αρνούμαστε. Και ποιο είναι το επόμενο βήμα; Η σταδιακή συγκρότηση ενός καινούργιου προτάγματος που θα μπορεί να αγκαλιάσει όλο το λαό και που θα ενώνει τις πατριωτικές, δημοκρατικές και παραγωγικές δυνάμεις, που θα σηκώσει τους Έλληνες από τον καναπέ τους και που θα κερδίσει ξανά τις αξίες που είχαμε και ξεχάσαμε κατά τη μεταπολίτευση, μέσα από τον παρασιτισμό και το εύκολο –όπως νομίζαμε- χρήμα. Αυτό το λογαριασμό πληρώνουμε σήμερα και από κει πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα έρθει νομοτελειακά το καινούργιο: Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Και το προηγούμενο των πλατειών και των αγανακτισμένων που τελικά δε μπόρεσαν να διαμορφώσουν και να εξελιχθούν σε πολιτικό πόλο δείχνει ότι από την υγιή άρνηση μέχρι τη διατύπωση προτάγματος υπάρχει πολύς δρόμος που πρέπει να διανυθεί, κι αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα το πετύχομε. Οφείλομε όμως να το δοκιμάσομε, το χρωστούμε τα παιδιά μας και στους εαυτούς μας.

Οκτώβριος 5, 2015 Posted by | Uncategorized | , , , | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΜΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΘΕΤΕΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΑΣ

imagesFQHHGR3G

Πριν τις εκλογές, μια πλειοψηφία άνω του 60% του λαού εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις να μην επιθυμεί τη διενέργεια εκλογών. Προφανώς γιατί καταλάβαινε ότι, παρ’ όλη την τραγικότητα της τότε κατάστασης, οι εκλογές θα έπρεπε να γίνουν αργότερα, όταν στην Ευρώπη θα επικρατούσαν αντιγερμανικές δυνάμεις με τις οποίες θα μπορούσαμε να συμμαχήσουμε ενάντια στο μνημόνιο, ώστε να μη βρεθούμε στη θέση να αντιμετωπίσουμε μόνοι και αδύναμοι την τρόικα, αλλά μέσα από ένα συνασπισμό κρατών. Αλλά ας το κρατήσουμε αυτό για τη συνέχεια του κειμένου. Στις ίδιες δημοσκοπήσεις, φαινόταν καθαρά ότι αν γίνονταν εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε πανηγυρικά.
Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έλαβε υπόψη του την επιθυμία του κόσμου να μη γίνουν εκλογές. Δεν πάτησε πάνω σε ένα λαικό κίνημα (που δεν υπήρχε) που θα ζητούσε την ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης αλλά στη διαδικαστική δυνατότητα που δόθηκε με την αδυναμία της Βουλής να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και πήρε την εξουσία στη βάση πλειοδοσίας αντιμνημονιακών διακηρύξεων. Ποιος θα ξεχάσει τις δηλώσεις Τσίπρα ότι το Μνημόνιο θα αποτελέσει παρελθόν με βάση ένα άρθρο νόμου, ποιος θα ξεχάσει την Παπανδρεικού τύπου αποστροφή του στη συγκέντρωση στο Ηράκλειο ότι εμείς θα παίζουμε λύρα και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη;
Πέρασαν πολλοί μήνες από τις εκλογές. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού αρχικά τσαμπουκαλευόταν κάνοντάς μας να νομίζουμε ότι είχε σχέδιο και να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια, άρχισε τις κωλοτούμπες τη μια μετά την άλλη, μέχρι που παρουσίασε μέτρα 8 δις (!), συνομολογώντας ότι δεν ήταν αυτά στο πρόγραμμά της! Και μερικές μέρες πριν την προκήρυξη δημοψηφίσματος, ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι η διαπραγμάτευση τώρα αρχίζει! Δηλαδή ομολογούσε ότι τόσον καιρό κάτι άλλο έκανε, πάντως όχι διαπραγμάτευση! Εν ολίγοις, ακολουθώντας την πορεία του Σαμαρά, και ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχθηκε σε μνημονιακή δύναμη, εξαφανίζοντας πια από το χάρτη τον αντιμνημονιακό χώρο.
Αφού είδε ότι η τρόικα (δε θα ακολουθήσουμε τη στρουθοκαμηλική τακτική της μετονομασίας της σε «θεσμούς») συμπεριφέρεται στην πατρίδα σαν πραγματική αποικία, απορρίπτοντας ακόμα και τα μέτρα που πρότεινε και που δε θα τολμούσε να προτείνει καμιά δεξιοπασοκική κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκε το λαό. Αυτόν του οποίου την επιθυμία να μη γίνουν εκλογές δεν είχε λάβει υπ’ όψη, πάνω στην πρεμούρα του για εξουσία. Και στρέφεται στο λαό για δημοψήφισμα περί αποδοχής της πρότασης της τρόικας ή όχι. Μπράβο, θα μπορούσε να πει κανείς, ο λαός καλείται να αποφασίσει ο ίδιος, πρόκειται για αμεσοδημοκρατική πρακτική που αξίζει συγχαρητηρίων! Δυστυχώς δεν είναι ακριβώς έτσι.
Το βασικό σε ένα δημοψήφισμα είναι το ερώτημα που καλείται ο λαός να απαντήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει σε δημοψήφισμα την πρόταση της τρόικας, η οποία όμως ήδη έχει αποσυρθεί από την ίδια. Ανεξαρτήτως αυτού, παρατηρούμε μιαν ανακολουθία: Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση διοργάνωνε συγκεντρώσεις υπέρ της, για να δείξει στην τρόικα στήριξη του λαού και να αντλήσει δύναμη από αυτές για να τη χρησιμοποιήσει στη διαπραγμάτευση. Εδώ όμως δε φέρνει στην κρίση του λαού τη δική της μνημονιακή και υφεσιακή πρόταση των 8 δις, που θα έπρεπε σύμφωνα με τη λογική να κάνει για να αντλήσει εκ νέου δύναμη από το λαό, και να δει στο κάτω κάτω κατά πόσον ο λαός έχει καταπιεί το κουτόχορτο που νομίζει ότι τον ταίζει τόσους μήνες. Φέρνει μια πρόταση που έχει ήδη αποσυρθεί, που στα σημεία διαφέρει μόνο από τη δική της, και με ένα δεκάρικο διάγγελμα που ωθεί στο «όχι» προσπαθεί να πλασάρει αντίσταση και αντιμνημονιακή πολιτική, αυτός που τα μέτρα που πρότεινε κάνουν το μέιλ Χαρδούβελη να μοιάζει παιδικός περίπατος. Ακόμα χειρότερα, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αρνούνται να διευκρινίσουν τι σημαίνει «Όχι», αναφέροντας αόριστα ότι υπάρχει σχέδιο και ότι θα υλοποιηθεί αυτό σε περίπτωση απόρριψης του αποικιακού σχεδίου της τρόικας. Πώς θα γίνει αυτό; Τι σχέδιο υπάρχει; Δε μας λένε οι σωτήρες μας, οι οποίοι ήδη μια φορά μας έκαναν να πιστεύουμε ότι έχουν σχέδιο και διαψευστήκαμε οικτρά. Γιατί να τους πιστέψουμε τώρα;

γελοιογραφια
Εδώ που ήρθαν τα πράγματα, η κυβέρνηση που δεν αφουγκράστηκε την επιθυμία του λαού να μη γίνουν εκλογές το Γενάρη, έρχεται τώρα και του ζητάει να απαντήσει σε ένα ερώτημα που έχει προδιαγεγραμμένη απάντηση και που απλά αποσκοπεί να μεταθέσει τις ευθύνες για το ό,τι γίνει στον ίδιο το λαό. Όμως ο τελευταίος ψήφισε ένα πρόγραμμα που δεν υλοποιείται, και καλείται τώρα να δώσει άφεση αμαρτιών σ’ αυτούς που τον κορόιδεψαν με το να γίνει συνένοχος στη καταστροφή που φέρνουν. Κι αυτό θα πρέπει να το έχουμε υπ’ όψη μας αργότερα, όταν θα κληθούν οι καινούργιες δυνάμεις που θα ξεπηδήσουν μέσα από τα ερείπια του παλιού πολιτικού κατεστημένου, του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την τελευταία έκφραση, να αποδώσουν ευθύνες και να σώσουν ό,τι θα μπορεί να περισωθεί.
Εν τω μεταξύ, για να καταλαβαίνουμε και τι γίνεται, το δημοψήφισμα το επικρότησε ο Γκάμπριελ, ενώ το Ρώυτερς κοινοποίησε κείμενο που περιγράφει πόσο ωραία θα είναι με τη δραχμή: Η τάση στην Ευρώπη που θέλει να μας διώξει από το ευρώ είναι πολύ ισχυρή πια. Κι όταν οι αντίπαλοί μας θέλουν να μας διώξουν από το ευρώ και ας πουλάνε ωραίες εικόνες δραχμής για να πάμε προς τα κει απροετοίμαστοι, εμείς πρέπει να μην τους δώσουμε την ευκαιρία. Από το ευρώ θα πρέπει να φύγουμε όταν είμαστε έτοιμοι εμείς (και δίχως παραγωγή δεν είμαστε) και όχι όταν το θέλουν οι αντίπαλοί μας.
Προς το παρόν, δε θα πρέπει να επιτρέψουμε το δήθεν δημοψήφισμα να αποτελέσει άλλοθι της χρεωκοπίας της κυβέρνησης καθιστώντας μας συνυπεύθυνους. Ο Λαφαζάνης, σε μιαν έκρηξη ειλικρίνειας, είχε πει ότι αν δουν ότι δε μπορούν να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους, θα πρέπει να φύγουν. Ας το κάνουν αυτό κι ας μας αφήσουν να συνεχίσουμε τον αγώνα για την πατρίδα μέσα από νέους πολιτικούς φορείς και ιδέες, μακριά από Τσίπρες, Σαμαράδες και Βενιζέλους.

Ιουνίου 28, 2015 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

NEO MNHMONIO: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Έπρεπε να το βιώσουμε κι αυτό: Ο αντιμνημονιακός κυβερνητικός συνασπισμός, σύρθηκε από τη μύτη σε μια ταπεινωτική συμφωνία. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, υπάρχει απλά η ευαρέσκεια της τρόικας (δε θα μπούμε στο παιχνίδι του στρουθοκαμηλισμού και της μετονομασίας της σε «θεσμούς») στις εξοντωτικές προτάσεις που υπέβαλε η πλευρά μας. Ήδη στο εσωτερικό της κυβέρνησης ακούγονται τριγμοί, οι οποίοι δε θα μπορέσουν να εμποδίσουν την υπογραφή. Αν μπορούσαν, η κυβέρνηση θα έκανε ξανά εκλογές με λίστα και θα τοποθετούσε σε εκλόγιμες θέσεις τους συμφωνούντες. Έχει ακόμα την αποδοχή του λαού, καθώς κανείς δε θέλει να γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Το πρόβλημα είναι ότι και η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση απέτυχε πιο σύντομα από όσο περιμέναμε, εξαντλώντας τον κύκλο της μεταπολίτευσης με τη μνημονιακή στροφή της και την απαξίωση πλέον ολόκληρου του πολιτικού φάσματος που κυριάρχησε στην πατρίδα μας για σαράντα χρόνια. Εδώ υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό: Το κακό είναι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι να τους διώξουμε εμείς νωρίτερα, κι έπρεπε να πέσουν μέσα από την καταστροφή που βιώνουμε εδώ και χρόνια και την ανεπάρκειά τους να προτάξουν ένα άλλο όραμα. Το καλό είναι ότι αναγκαστικά τώρα θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, αφού το παλιό κατεστημένο έχει πια καταρρεύσει, με τον τελευταίο εκπρόσωπό του να παραπαίει και να γελοιοποιείται σκύβοντας το κεφάλι σ’ αυτούς που θα χορεύανε πεντοζάλη στο σκοπό της λύρας που θα τους έπαιζε και ομολογώντας ότι τα μέτρα «δεν ήταν στο πρόγραμμά του».

0264564001424609186
Η χρεωκοπία της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης τελειώνει και την αντιπαράθεση «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Όλοι είναι πια μνημονιακοί. Οπότε θα πρέπει να κοιτάξουμε τοαληθινό πρόβλημα, την παραγωγή μας. Γιατί πώς θα είσαι αντιμνημονιακός δίχως να έχεις παραγωγή; Την παραγωγική ανασυγκρότηση όμως της χώρας, αυτή δηλαδή που θα επιτρέψει την άσκηση μιας πολιτικής που θα υπερβαίνει την κρίση, δεν την προτείνει κανείς, κι αν την προτείνει δεν την υλοποιεί. Πρέπει λοιπόν από κει να ξεκινήσουμε στις καινούργιες προσπάθειες που θα γίνουν από τον κόσμο που απελευθερώνεται από τη μεταπολίτευση και τον παρασιτισμό που αυτή εκπροσωπεί. Οι δικές μας ευθύνες παραμένουν: Έπρεπε να αντιδράσουμε πιο νωρίς, πράγμα που δεν κάναμε αποπροσανατολισμένοι από την ψεύτικη ευημερία των δανεικών, της τεμπελιάς και των επιδοτήσεων.
Πρώτο μας μέλημα λοιπόν να ξαναστήσουμε την παραγωγή μας. Να δημιουργήσουμε αξία και να σηκώσουμε το κεφάλι, να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους άλλους λαούς κι όχι σα διακονιάρηδες. Αυτό όμως, δεν είναι απλό: προϋποθέτει βούληση ρήξης με το παρασιτικό μοντέλο που έχει εμπεδωθεί στη χώρα, ρήξης με όλους τους βολεμένους, και μ’ αυτούς που νομίζουν ότι τα παλιά κόμματα μπορούν να μας ξαναγυρίσουν στις εποχές της ψεύτικης ευημερίας. Σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσουμε στις αξίες που μας χαρακτήριζαν, μια από τις οποίες είναι η εργατικότητα.

images[4]
Η παραγωγή μας πρέπει να ξαναστηθεί σε όλους τους τομείς:
Στον πρωτογενή, θα πρέπει να στοχεύσουμε στη διατροφική μας αυτάρκεια, με έμφαση στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, κατά προτίμηση βιολογικών, που θα έχουν και το συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα σε ξένες αγορές, αυξάνοντας τις εξαγωγές μας. Εννοείται ότι τίποτα δε θα πρέπει να εξάγεται ασυσκεύαστο, καθώς η μεταποίηση προσθέτει τεράστια αξία που τώρα την καρπώνονται άλλοι κι όχι οι Έλληνες παραγωγοί. Η αυτάρκεια στη διατροφή για να κατακτηθεί, σημαίνει και αλλαγή του διατροφικού μας μοντέλου, δηλαδή στο καινούργιο μας ξεκίνημα θα πρέπει να στοχεύσουμε και σε ισορροπία στην προσωπική μας διατροφή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος.
Στο δευτερογενή τομέα, η μαστορική τέχνη και η επινοητικότητα των Ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί να αποδώσει σήμερα, όπου χάρη στην τεχνολογία δεν απαιτούνται πια μεγάλες εργοστασιακές μονάδες ώστε να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος. Το πρόβλημα είναι ότι η τέχνη αυτή πάει να χαθεί, ή πιο σωστά να μεταλαμπαδευτεί σε ξένες χώρες, αφού σε μας δεν υπάρχει δραστηριότητα. Το πάντρεμα της τέχνης αυτής με την επιστημονική κατάρτιση των νέων μας μπορεί να δώσει θαύματα. Εδώ πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην αμυντική βιομηχανία, επίκαιρη έτσι κι αλλιώς και γιατί η τρόικα μας επιβάλλει μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και γιατί ο κίνδυνος της Τουρκίας είναι πάντα παρών.
Στις υπηρεσίες, η επαγγελματική (μερακλίδικη) προσέγγιση κάθε κλάδου, είτε αυτός είναι ο τουρισμός είτε άλλες υπηρεσίες, θα πρέπει να αντικαταστήσει τη λογική της αρπαχτής. Ειδικά ο τουρισμός θα πρέπει να έχει στόχο τη γνωριμία του επισκέπτη με την τοπική κουλτούρα, τη χρήση τοπικών προϊόντων στην εστίαση, τη συμμετοχή του επισκέπτη στον κύκλο της ζωής και των δραστηριοτήτων του λαού μας.
Στη ενέργεια, πρέπει να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την αυτάρκεια και με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όχι στις φαραωνικές κλίμακες που επιβάλλουν οι ανεμογεννήτριες πχ, οι οποίες περισσότερη ζημιά προκαλούν στο περιβάλλον παρά ωφέλεια, αλλά σε επίπεδο νοικοκυριού. Κάθε νοικοκυριό μπορεί να παράγει μέρος ή όλη την ενέργειά του με φωτοβολταικά που θα μπαίνουν στην ταράτσα του και με μια μικρή ανεμογεννήτρια που θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Η οικονομία που πετυχαίνεται έτσι, θα μεταφράζεται σε τεράστια μείωση χρήσης συμβατικών ρυπογόνων πηγών ενέργειας σε εθνικό επίπεδο.

συριζα μνημονιο2
Αυτά βέβαια, σημαίνουν ένα άλλο κράτος, ένα κράτος με ελάχιστη γραφειοκρατία, που θα διευκολύνει τη δραστηριότητα των πολιτών και δε θα την πνίγει, που δε θα λειτουργεί σα φοροεισπρακτικός μηχανισμός, που θα λειτουργεί ανταποδοτικά και που θα φορολογεί λογικά όλους, ώστε να μην υπάρχει η αίσθηση της αδικίας και να νοιώσει ο πολίτης το κράτος σα δικό του κι όχι σαν εχθρό.
Η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά προβλήματα, όπως η παραγωγικότητα, η δημογραφική κατάρρευση, η κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό κλπ. Δε θα μπορέσει να επιβιώσει αν δεν τα αντιμετωπίσει όλα μαζί, κι αυτό σημαίνει συγκροτημένη πολιτική και σχέδιο. Κάτι που δεν έχουν οι κυβερνώντες ούτε οι νυν ούτε οι πρώην, και που πρέπει εμείς, ο λαός, να επεξεργαστούμε σε στενά χρονικά περιθώρια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ιουνίου 25, 2015 Posted by | Γενικά, Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε