Με το τουφέκι και τη λύρα

H συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Γ’ μέρος

Οι υπόλοιπες παράγραφοι του πρώτου άρθρου αφορούν στο πώς θα εμπεδωθεί μέσα στα Σκόπια η χρήση των ονομάτων που τους χαρίσαμε, δηλαδή η Βόρεια Μακεδονία (που θα τους θυμίζει ότι υπάρχει και Νότια που περιμένει), ο Μακεδόνας και η Μακεδονική γλώσσα (που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούν και δε θα αλλάξουν κάτι σ’ αυτό)… Προβλέπονται μάλιστα και μέτρα τί θα γίνει με έντυπα που αναγράφουν ΠΓΔΜ και που θα τους μείνουν!

Προβλέπεται ακόμα η τροποποίηση του Συντάγματος σε τρία σημεία μετά το δημοψήφισμα που αυτοί τουλάχιστο μπορούν να κάνουν, και η δυνατότητα να ζητούμε να διορθωθεί η ονομασία τους όταν δε γράφεται ορθά η νέα στα διεθνή φόρα! Δηλαδή άμα κάποιο κράτος ξεχαστεί και τους αναγράψει ΠΓΔΜ, έχομε το δικαίωμα να ζητήσομε να διορθωθεί στην ονομασία που τους χαρίσαμε!

Άρθρο 2

Εδώ ρυθμίζονται τα της εισδοχής των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς. Συμφωνούμε να μην αντιταχθούμε στην είσοδό τους με την ονομασία που τους χαρίσαμε σε όσους οργανισμούς είμαστε ήδη μέλος.
Αλλά ειδικά ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Συμφωνία δεν απαιτεί την κύρωσή της κι από μας! Μόλις κυρώσει τη Συμφωνία η Βουλή των Σκοπίων, εμείς δίχως καθυστέρηση, δηλαδή δίχως να έχει προηγηθεί ούτε η όποια τροποποίηση του Συντάγματός τους, ούτε το Σκοπιανό δημοψήφισμα ούτε πολύ περισσότερο η εκ μέρους μας κύρωση της Συμφωνίας, θα γνωστοποιήσομε στην ΕΕ ότι υποστηρίζομε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, θα άρομε δηλαδή το βέτο δίχως ούτε τη δήθεν εξασφάλιση που προβλέπει η Συμφωνία! Η ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων θα αρχίσει ακόμα κι αν το δημοψήφισμά τους δεν κυρώσει τη Συμφωνία (λέμε τώρα!), ακόμα κι αν η Βουλή η δική μας σταθεί στο ύψος που πρέπει και αρνηθεί να την υπερψηφίσει. Θα έχει ανοίξει όμως η πόρτα της ΕΕ γι’ αυτούς, οπότε τυχόν άρνησή μας να κυρώσομε τη συμφωνία δε θα τους ενδιαφέρει κι ιδιαίτερα. Κι αν τελικά δεν την κυρώσομε, θα έχομε πιέσεις από όλα τα κράτη της ΕΕ που θα μας κουνάνε το κείμενο της Συμφωνίας που εμείς έχομε υπογράψει και θα το θεωρούν δεσμευτικό νομικό κείμενο.
Αντίστοιχα, ως προς το ΝΑΤΟ, πάλι θα δηλώσομε ότι στηρίζομε την ένταξή των Σκοπίων δίχως να έχομε κυρώσει τη Συμφωνία, αλλά εκεί μπορούμε όχι να το καθυστερήσομε, αλλά να γίνει αυτό αφού οι Σκοπιανοί κάμουν δημοψήφισμα κι αφού τροποποιήσουν τρία σημεία του Συντάγματός τους! Όταν γίνουν κι αυτά, θα κυρώσομε το Πρωτόκολλο ένταξής τους στο ΝΑΤΟ! Δηλαδή κι εδώ έχει ξεκινήσει μια διαδικασία που δεν έχει επιστροφή, ενώ η κύρωση εκ μέρους μας δεν απαιτείται, αρκεί η υπογραφή του Τσίπρα και του Κοτζιά…
Σημειώνομε ότι για τους άλλους οργανισμούς, προβλέπεται στο 2.3 η προηγούμενη κύρωση και από μας της Συμφωνίας για να ενταχθούν τα Σκόπια σ’ αυτούς. Για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ όμως όχι, όπως σημειώσαμε κι όπως προβλέπει με ειδική παράγραφο το 2.4. Λογικό, εδώ πρέπει να υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ και της Γερμανίας και δε μπορούν ούτε τα προσχήματα να τηρηθούν. Ντροπή…

Άρθρο 3
Το άρθρο αυτό αποτελεί ένα ευχολόγιο άνευ ουσίας όπου τα δυο κράτη υπόσχονται αμοιβαία να σέβονται τα σύνορα και να μην προβαίνουν σε εχθρικές ενέργειες το ένα κατά του άλλου. Ευχολόγιο αντάξιο των πασιφιστικών ονειρώξεων του ΣΥΡΙΖΑ που δήλωνε ότι θα έπαιρνε το ρίσκο να τείνει χείρα φιλίας με την Τουρκία και κατάντησε να διακονεύεται φρεγάτες από τη Γαλλία για να την αντιμετωπίσει, και να μην τις παίρνει ούτε αυτές! Εννοείται ότι ούτε ο Τσίπρας δε θα τολμούσε (θα μπορούσε πάντως) να υπογράψει Συμφωνία όπου καταγράφουν αναθεωρητικές τάσεις σε βάρος μας τα Σκόπια. Το μυστικό βρίσκεται στο άρθρο 20.9 πιο κάτω. Εκεί προβλέπεται το ατροποποίητο μόνο των διατάξεων του άρθρου 1.3 και 1.4, δηλαδή των διατάξεων για τα ονόματα. Άρα, το άρθρο 3 μπορεί να τροποποιηθεί, κι αυτό σημαίνει ότι σε δεύτερο χρόνο, με κατοχυρωμένο το όνομα, θα υπάρξει επιτρεπτά αναθεωρητική προσέγγιση από τα Σκόπια, κι όταν εμείς επικαλεστούμε το άρθρο 3, αυτοί θα απαντήσουν ότι αυτό μπορεί να τροποποιηθεί. Κι αν εμείς τότε πούμε ότι αυτό καταργεί τη Συμφωνία, θα μας παραπέμψουν στο 20.9 που προβλέπει την κατοχύρωση των ονομάτων που τους χαρίσαμε εις το διηνεκές…

Άρθρα 4-5
Τα ευχολόγια συνεχίζονται κι εδώ, όπου υποτίθεται πως γίνεται πρόβλεψη κατά των αλυτρωτικών προσεγγίσεων και δηλώσεων. Εδώ μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι Ελλάδα και Σκόπια, ενώ είναι γνωστό ότι εμείς δεν έχομε αλυτρωτικές τάσεις. Πέραν όσων σημειώσαμε πιο πάνω περί μελλοντικού παραθύρου στην αναίρεση του άρθρου αυτού, ήδη πριν στεγνώσει το μελάνι της Συμφωνίας εμφανίστηκαν Έλληνες πολίτες που δηλώνουν «Μακεδόνες» και ζητούν τη δημιουργία συλλόγων αυτοκαθοριζομένων ως Μακεδονικών. Αυτό δείχνει πώς στην πράξη θα εφαρμοστεί αυτό το άρθρο, πίσω από το προκάλυμμα της πολιτιστικής έκφρασης μιας διακριτής ταυτότητας, δηλαδή της έκφρασης αλυτρωτισμού μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με τα Σκόπια να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και να λένε πως αυτοί που τον εκφράζουν δεν είναι Σκοπιανοί πολίτες, άρα δεν έχουν αρμοδιότητα σε αυτούς!
Γίνεται και μια πομπώδης αναφορά σε διεθνείς συμβάσεις που καταλήγει στο σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, που έχει ήδη αναλυθεί πόση αξία έχει και πώς μπορεί να τροποποιηθεί στο μέλλον.

Άρθρο 6
Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνο άρθρο, το οποίο ποινικοποιεί κάθε αντίδραση στη Συμφωνία και το ξεπούλημα της Μακεδονίας, επιβάλλοντας στα κράτη να λαμβάνουν αποτελεσματικά μέτρα κατά δραστηριοτήτων που προάγουν την εχθρότητα, το σωβινισμό κλπ. Τα μέτρα τα βλέπομε σε κάθε συγκέντρωση κατά της Συμφωνίας, από το Πισοδέρι μέχρι το Σύνταγμα, απλά δε συνειδητοποιούσαμε ότι δεν είναι απλά μέτρα καταστολής, αλλά αποτελούν εφαρμογή της Συμφωνίας. Με βάση το άρθρο αυτό, η Ελλάδα πρέπει να λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει πράξεις ιδιωτικών φορέων (πχ συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων των παμμακεδονικών οργανώσεων, των φορέων που οργανώνουν συλλαλητήρια απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας κλπ). Μάλιστα αν το Ελληνικό κράτος δεν αντιληφθεί τέτοιες ενέργειες, μπορούν οι Σκοπιανοί να του υποδείξουν πχ ότι λαμβάνει χώρα ένα συλλαλητήριο σε μια πλατεία της χώρας, και η Ελλάδα θα υποχρεούται να αναλάβει κατασταλτική δράση! Απαγορεύονται δηλαδή οι συγκεντρώσεις κι η έκφραση αντίρρησης στη Συμφωνία, γιατί δήθεν υποδαυλίζουν τη βία και το μίσος! Μας θυμίζει τίποτα αυτό;

Advertisements

Ιουλίου 3, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΗΤΤΑΣ

Η κρίση πλέον έφτασε το απώτατο στάδιό της, το γεωπολιτικό. Μια αδύναμη χώρα γίνεται ήδη βορά των εξ ανατολών, και όχι μόνο, γειτόνων, έχοντας χάσει πάνω απ’ όλα την πίστη στα δίκαιά της και τη βούληση να παλέψει γι’ αυτά.
Ο πόλεμος δεν έχει κηρυχτεί επίσημα αλλά υπάρχει. Και τον έχομε χάσει δίχως να πέσει μια τουφεκιά. Πόλεμος ψυχολογικός, επικοινωνιακός, και ένοπλος. Αυτό που λένε υβριδικός, μια λέξη που έβαλε στη ζωή μας η Τουρκία τώρα τελευταία. Βέβαια, της δώσαμε κάθε δυνατότητα να το κάνει, δίχως ανάλυση της συμπεριφοράς της, δίχως εθνική στρατηγική δική μας, αδιαφορώντας για την άμυνά μας και την αμυντική μας βιομηχανία προς δόξα της μίζας. Κάναμε το αντίθετο δηλαδή από αυτό που κάνουν χώρες όπως η Τουρκία, που έχουν μια πολιτική για τη πατρίδα κι όχι για τον εκάστοτε μιζαδόρο, και που έχει πια κερδίσει σημαντική γνώση στην εξοπλιστική βιομηχανία, την οποία εξελίσσει συνεχώς.
Και ποιους έχει απέναντί της από πλευράς μας; Μήπως κάποιους ρεαλιστές που κάνουν μιαν αποτίμηση της κατάστασης, βλέπουν τις δυνατότητες που υπάρχουν και αμύνονται με αποφασιστικότητα έτοιμοι για όλα, όπως στο Αφρίν; Κάποιους που πατούν σε μια μεγάλη αντιστασιακή παράδοση αιώνων και αντιστέκονται με κάθε θυσία, υπερασπιζόμενοι την Ελευθερία που κάποιοι άλλοι μας κληροδότησαν, προσπαθώντας να σταθούν αντάξιοι αυτών;
Άπέναντί της η Τουρκία έχει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις μη ρεαλιστικά σκεπτόμενες, με κοινό παρονομαστή το φόβο και τον κατευνασμό (εσχάτως δε και τον εθνομηδενισμό), την ερασιτεχνική άσκηση εξωτερικής πολιτικής, την απουσία ανάλυσης και σχεδίου, την υποταγή στις φιλελεύθερες επιταγές της Νέας Τάξης και στους σχεδιασμούς τους για την Ελλάδα. Και πλέον έχει απέναντί της μια κυβέρνηση που νομίζει ότι παίζει ΡΙΣΚ σε κάποιο παιδικό πάρτυ, που αγνοεί τις συνέπειες της αφασίας στην οποία βρίσκεται, που προβάλλει τις ειρηνιστικές της ονειρώξεις στην πραγματικότητα. Που προσγειώνεται ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι της μονομερούς αγάπης και φιλίας, του «θα πάρουμε το ρίσκο με την Τουρκία», σε μια πραγματικότητα που η ίδια συντελεί να είναι χειρότερη από κάθε άλλη στιγμή. Δεν υπάρχει καλύτερος αντίπαλος για την Τουρκία.


Όμως η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Γιατί είπαμε πως η γεωπολιτική καταστροφή αποτελεί την κορύφωση μιας κρίσης που ξεκίνησε από τον ηθικό εκμαυλισμό και την απεμπόληση των αξιών του λαού μας, αξιών σφυρηλατημένων δια πυρός και σιδήρου μέσα σε μιαν αντιστασιακή και κοινοτική παράδοση. Απλά η γεωπολιτική διάσταση αναδεικνύει παροξυστικά και τις υπόλοιπες παραμέτρους της κρίσης που ήδη υπάρχουν.
Η υποχώρηση των αξιών μας έχει διαμορφώσει άτομα καταναλωτές, που δεν έχουν μια συλλογική προοπτική και που προτιμούν το ατομικό βόλεμα από το κοινό καλό. Επίσης, η διαχρονικά φοβική πολιτική μας δημιουργεί μια λογική ηττοπάθειας στο λαό, «κατανόησης» του ότι η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, άρα πρέπει να υποχωρούμε σε ό,τι ζητά. Δημιουργείται αίσθηση ανασφάλειας στη μεθόριο και συνακόλουθα μια τάση φυγής προς ασφαλέστερες περιοχές. Ακόμα και με όρους αγοράς και επενδύσεων, που αρέσουν στους κρατούντες περισσότερο από τους ανθρώπους που εξαθλιώνουν καθημερινά, υποψήφιοι επενδυτές αποφεύγουν περιοχές που θεωρούνται υποψήφιες προς κατάληψη από τους Τούρκους, κάτοικοι των απειλούμενων περιοχών προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να χτίσουν σπίτι ή να καλλιεργήσουν με προοπτικές πολυετείς, όταν στο μυαλό τους καρφώνεται η ιδέα της απώλειας των περιουσιών τους. Η αυξανόμενη ένταση επηρεάζει και τον τουρισμό, που ξελάσπωσε την κυβέρνηση το περασμένο καλοκαίρι, δείχνοντας ότι άμα δεν έχεις αποτρεπτική ισχύ και στρατηγική, είσαι στο έλεος του αντιπάλου που μπορεί να σε χτυπάει όπου και όποτε και όπως θέλει. Το ηθικό λοιπόν είναι στο ναδίρ, κι ο πόλεμος δεν κερδίζεται με χαμηλό φρόνημα.
Αλλά και ηθικό να είχαμε, χρειαζόμαστε παραγωγή. Δηλαδή εθνικό πλούτο που να μπορεί να χρηματοδοτήσει την άμυνά μας. Κι εδώ μπαίνει ένα ακόμα στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας, που ανάγεται μάλιστα στα χρόνια πριν την κρίση. Η αγροτική μας παραγωγή είναι στο 3% του ΑΕΠ, και η δευτερογενής στο 16%. Κι όμως, έχομε κάθε δυνατότητα, παρά τις προσπάθειες του κράτους για το αντίθετο, να παράγομε υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα και εξαιρετικής επινοητικότητας τεχνικά έργα, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, ισοσκελίζοντας το εμπορικό ισοζύγιο και δημιουργώντας όνομα για τις ελληνικές δημιουργίες. Κι ακόμα παραπέρα, μπορούμε να έχομε μιαν ενδογενή παραγωγή στην αμυντική βιομηχανία, είτε με συμπαραγωγές ως αντιστάθμισμα εξοπλισμών είτε με εξέλιξη και δημιουργία δικών μας κατασκευών. Αυτό θα έδιδε μιαν αυτονομία στην άμυνά μας, αλλά θα δημιουργούσε παράπλευρα οφέλη και στην οικονομία, αφού εφαρμογές της αμυντικής βιομηχανίας επεκτείνονται σε άλλους κλάδους της παραγωγής. Aντί γι’ αυτό, έχομε αποθάρρυνση της παραγωγικότητας και συνολικά στη χώρα λόγω της φορολογικής πολιτικής, και λόγω μιας ματαιοπονίας που φαίνεται να υπάρχει στην προσπάθεια για παραγωγή σε περιοχές που αργά ή γρήγορα θα χαθούν.
Κι όταν μιλούμε για παραγωγή, μιλούμε για εργαζόμενους, που τώρα επιβιώνουν με 300 ευρώ όταν δουλεύουν οχτάωρο, που δε μπορούν να ζήσουν, που έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους μέσα στην αποικία χρέους που έχει καταντήσει η Ελλάδα ή που θα πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό. Η ανασυγκρότηση της παραγωγής μας θα αντιστρέψει και την κοινωνική αδικία, πατώντας πάνω στην τεχνογνωσία και δημιουργώντας εξειδικευμένες θέσεις εργασίας, αντίστοιχα αμοιβόμενες.


Την Τουρκία δε θα την αντιμετωπίσει ένα έθνος γερασμένο υπό εξαφάνιση. Κι η σημερινή κατάσταση, με τους ανθρώπους στην ανεργία, στην ξενιτειά ή στα μεροκάματα πείνας, εξυπηρετεί τον εξανδραποδισμό μας και τη δημογραφική μας κατάρρευση. Γιατί ποιος θα τολμήσει να κάμει οικογένεια με μισθούς πείνας, ποιο ζευγάρι θα γεννήσει παιδιά για να ανανεωθεί ο πληθυσμός αν δε νοιώθει σιγουριά και επαγγελματική προοπτική στην πατρίδα του; Η κρίση, που τώρα μας χτυπά την πόρτα και γεωπολιτικά, έχει ήδη ροκανίσει την καρέκλα μας και σε αυτό το σημείο.
Για την απόκρουση της Τουρκικής απειλής πρέπει να έχομε στέρεο δεσμό με τη γη μας, τα χωριά και τις γειτονιές μας. Όταν η παγκοσμιοποίηση μετατρέπει τους χώρους που ζούμε σε γκέτο, όταν αλλοιώνει τη σύνθεση του κοινωνικού σώματος, σπάει τους δεσμούς γνωριμίας και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους και δημιουργεί αντιπαλότητες, χάνεται το κίνητρο του αγώνα υπέρ βωμών και εστιών.
Κοντολογίς, η κρίση έχει πολύπλευρη διαλυτική δράση σε όλο το φάσμα της δραστηριότητας του λαού μας, κι αυτό αναδεικνύεται συνολικά στο ανώτατο (ή μάλλον κατώτατο) στάδιο της κρίσης, το γεωπολιτικό.
Η τραγική κυβέρνηση των γραικύλων δεν είναι σε θέση ούτε τους αιχμαλώτους να ελευθερώσει, ούτε τα Ίμια να ξαναπάρει, ούτε την Κύπρο να προστατέψει από την ασυδοσία του Τουρκικού επεκτατισμού, είτε στην Κεμαλική του εκδοχή είτε στην Ισλαμοφασιστική. Παρακαλάει σα διακονιάρης τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τον Ερντογάν, ο πρωθυπουργός λέει ότι θα του τηλεφωνήσει ζητώντας ρουσφέτι για τα φυλακισμένα παιδιά μας! Κι η οργή συσσωρεύεται, όμως όταν ξεσπάσει θα είναι μετά από μια καταστροφή. Γιατί η καταστροφή δεν απειλείται, είναι εδώ, στα χαμένα Ίμια και στο Αιγαίο που δεν ορίζομε, στους κρατούμενους στις φυλακές της Αδριανούπολης και στην ΑΟΖ της Κύπρου. Κι έρχεται κι άλλη. Η κυβέρνηση απλά προσπαθεί να τη διαχειριστεί επικοινωνιακά, αλλά η πραγματικότητα ούτε αυτό πια το επιτρέπει. Κι αυτά ενώ δίπλα μας, στο Αφρίν, παραδίδονται μαθήματα αξιοπρέπειας και θάρρους σε προσκυνημένους.
Η νέα πραγματικότητα που επιβάλλει η Τουρκία μας προετοιμάζει για το απρόβλεπτο χτύπημα κάθε μέρα, που μπορεί να εκδηλωθεί με κάθε τρόπο. Κι οι οργανισμοί στους οποίους συμμετέχομε δεν αντιδρούν. Και γιατί να το κάμουν όταν η στάση μας είναι ανάξια να εμπνεύσει σεβασμό, όταν δεν αναγκάζει τον άλλο να λάβει υπ’ όψη του την παρουσία μας, όπως έγραφε κι ο Κονδύλης; Γιατί οι διεθνείς σχέσεις δε διαμορφώνονται στη βάση του συναισθήματος αλλά στη βάση της ισχύος και της στρατηγικής. Κι εμείς ούτε το ένα έχομε ούτε το άλλο. Γι’ αυτό και το ΝΑΤΟ κι η Ευρώπη αδιαφορούν, γιατί δεν έχομε το ανάστημα να τους επιβάλομε το σεβασμό στα δίκαιά μας. Γι’ αυτό χαϊδεύουν την Τουρκία στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Αφρίν, κι ας την αντιπαθούν. Γιατί ξέρει να διεκδικεί ενώ εμείς όχι.
Υπάρχει, βέβαια ο αντίλογος: Πού πάμε με τους Τούρκους να έχουν τα πάνω χέρι; Πού πάμε με την εθνική περιουσία, δημόσια και τώρα και ιδιωτική, στα χέρια των ξένων; Μας παίρνει; Μήπως τελικά ο Κουβέλης είναι ο υφυπουργός που απαιτεί η συγκυρία; Μήπως οι στιγμές απαιτούν την «ψυχραιμία και σωφροσύνη» που δείχνει η κυβέρνηση;
Η αποτίμηση της κατάστασης είναι κάτι που χρειαζόμαστε. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσομε να την αντιμετωπίσομε. Δε θέλομε δηλαδή μια στάση στρουθοκαμηλισμού, ούτε να ζούμε στα όνειρά μας, όπως κάνει η κυβέρνηση στα πολλά ζητήματα που μας καίνε. Αλλά η γνώση της πραγματικότητας πρέπει να συνοδεύεται από την αποφασιστικότητα να την αλλάξομε, να της αντισταθούμε, να έχομε λόγο στη διαμόρφωσή της. Οδηγό δε μπορούμε να έχομε άλλο από τα παραδείγματα των παλιών μας, στις Θερμοπύλες και στο Μανιάκι, αυτών που δεν ήταν σώφρονες απέναντι σε μιαν «ανώτερη» δύναμη και που πρότασσαν την περηφάνια και τις αρχές τους απέναντι σε κάθε δυνάστη, που είχαν το θάνατο προτιμότερο από τη σκλαβιά. Αυτοί ήταν οι ρεαλιστές, όχι οι σημερινοί δωσίλογοι. Αυτή τη νοοτροπία θα πρέπει να ξαναβρούμε, αυτή τη στάση ζωής. Τη βλέπομε στο Αφρίν και το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν σήμερα, αλλά όχι στο Κολωνάκι, τη Μύκονο και τα Εξάρχεια.
Το ΄χομε ξαναπεί: Δεν υπάρχουν ‘’ανώτερες’’ δυνάμεις: Μόνο ραγιάδες υπάρχουν. Κι όσο αυτοί καταδέχονται να παραμείνουν ραγιάδες, θα είναι άξιοι κάθε χλεύης και κάθε ταπείνωσης. Ουαί τοις ηττημένοις!

Μαρτίου 15, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ

Το πρωτοχρονιάτικο δώρο της κυβέρνησης-ανδρείκελο στο νεοοθωμανό αφέντη ήταν η αίτηση ακύρωσης της απόφασης της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Προσφυγών, με την οποία εχορηγείτο άσυλο σ’ έναν από τους Τούρκους στρατιωτικούς που έχουν ζητήσει άσυλο. Η ιστορία τους είναι γνωστή, από την αρχή η Δικαιοσύνη στάθηκε εμπόδιο στην προσπάθεια της κυβέρνησης να τους χαρακτηρίσει πραξικοπηματίες, υιοθετώντας την άποψη της Τουρκικής κυβέρνησης, και να τους παραδώσει στους ισλαμοφασίστες της Άγκυρας.
Το τελευταίο επεισόδιο ήταν το πρωτοχρονιάτικο. Η κυβέρνηση των γραικύλων δεν έχει μόνο ένα αφεντικό. Η πολλαπλή υποτέλεια της χώρας, σημαίνει για το λαό μας ότι έχει πολλά μέτωπα να αντιμετωπίσει συγχρόνως, όπως κάνει εδώ κι αιώνες, και για την κυβέρνηση ότι πρέπει να εκτελεί εντολές προερχόμενες από πολλές πηγές εξουσίας τις οποίες καλείται να υπηρετήσει ταυτόχρονα. Μια άλλη κυβέρνηση που θα ταυτιζόταν με το λαό θα μπορούσε να ηγηθεί και να οργανώσει την αντίστασή του. Τα γιουσουφάκια όμως, ταυτισμένα με τα αφεντικά τους κι όχι με το λαό. απλά εκτελούν τις εντολές όσο πιο πειθήνια γίνεται.
Νομικά, η κυβέρνηση έχει πράγματι τη δυνατότητα να προσβάλει την απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Προσφυγών. Νομικά επίσης, η απόφαση είναι τεκμηριωμένη, καθώς δεν καλείται η Επιτροπή να αποφανθεί για το αν οι Τούρκοι ικέτες είναι πραξικοπηματίες (όπως έκαμε από την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση για να δώσει δημοκρατική αύρα σ’ αυτό που απλά είναι υπακοή στο νεοοθωμανικό αφεντικό). Καλείται να κρίνει αν θα έχουν μια δίκαιη δίκη κι αν θα υποστούν μεταχείριση που θα παραβιάζει τα δικαιώματά τους. Κι η Επιτροπή διαπίστωσε αυτό που όλος ο κόσμος γνωρίζει, που και η Δύση (ο έτερος δυνάστης μας) στηλιτεύει, ότι αν οι ικέτες, πραξικοπηματίες η μη, Κεμαλικοί που έχουν κι αυτοί βλέψεις κατά της Ελλάδας ή μη, εκδοθούν στην Τουρκία, θα υποστούν αυτά που κάθε πολίτης που διαφοροποιείται εκεί υφίσταται, πόσο μάλλον όταν όλοι γνωρίζουν τη μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στους χιλιάδες κατηγορούμενους για συμμετοχή στο πραξικόπημα.
Οπότε τα γιουσουφάκια της κυβέρνησης. τρομοκρατημένα από την οργή του Σουλτάνου, τις απειλές ότι δε θα υπάρχει χώρα να υπερασπιστούν (άρα γι’ αυτούς δε θα υπάρχει εξουσία να νέμονται), σπεύδουν να προσβάλουν την απόφαση της Επιτροπής. Αναμενόμενο είναι ότι δε θα μείνουν μόνο εκεί. Θα επιδιώξουν να χειραγωγήσουν τη Δικαιοσύνη, όπως ματαίως έχουν προσπαθήσει κι άλλες φορές, ώστε να ακυρώσει την απόφαση και να μπορέσουν έτσι να δείξουν στο Σουλτάνο ότι είναι καλοί ραγιάδες, ότι μπορούν να συνεχίσουν την υποτελή πορεία τους δίχως να τους ξηλώσουν από την εξουσία στην οποία είναι αγκιστρωμένοι.
Έτσι, οι γραικύλοι έχουν ήδη πετύχει να μην υπάρχει πια χώρα που θα υπερασπιστεί ο λαός (κι όχι αυτοί βέβαια). Η απειλή της Τουρκίας έχει πιάσει δίχως να χυθεί αίμα, δίχως να πέσει μια τουφεκιά, δίχως να χρησιμοποιηθεί ως στήριγμα ούτε η απαξιωτική στάση της Δύσης, των άλλων επικυρίαρχων, απέναντι στο βιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία του Ερντογάν. Ο δικαιωματισμός των γραικύλων περιορίζεται στις νεοταξικές προδιαγραφές που αυτοί πλήρως ενστερνίζονται και δεν έχει καμιάν εφαρμογή πέραν αυτών.
Κι εδώ φαίνεται, πριν στεγνώσει το μελάνι των διθυράμβων για τον αντιστασιακό πρωθυπουργό που αντιμετώπισε επιτυχώς τον Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην πατρίδα μας, ποιος αντιστέκεται και ποιος διατάζει, ποιος έδωσε εντολές και ποιος τις εκτελεί.


Μια κυβέρνηση που θα εξέφραζε τα συμφέροντα του λαού, ακόμα και πιεσμένη από τους Τούρκους, θα άφηνε τη Δικαιοσύνη απερίσπαστη. Θα εύρισκε συμμάχους στη στάση μιας πλειάδας κρατών που καταδικάζουν την Τουρκία και θεωρούν τον Ερντογάν δικτάτορα. Θα μπορούσε να συμπήξει συμμαχίες σ’ αυτή τη βάση, αλλά και στη βάση της Γενοκτονίας, να απομονώσει επικοινωνιακά την Τουρκία, να συναντηθεί με τους λαούς και τις δυνάμεις εκείνες της Τουρκικής κοινωνίας που αντιστέκονται και να δημιουργήσει άλλα δεδομένα.
Αντί γι’ αυτό, προσφέρει άλλοθι κι αναγνώριση στον Ερντογάν, δικαιώνει τον ισλαμοφασισμό του και μεταβάλλει τη χώρα σε εν τοις πράγμασι επαρχία της Τουρκίας. Οπότε Ελλάδα κυρίαρχη δεν υπάρχει πια, και μάλιστα πολλώ λογιώ, υποτελής στη Δύση και στην Τουρκία. Κι αυτό θα μπορούσε να συμβεί με δυο τρόπους: είτε μετά από αντίσταση, όπως πάντα γινόταν, είτε με προδοσία και παράδοση. Τώρα γίνεται το δεύτερο, μπροστά στα μάτια μας, διανθισμένο με προοδευτικές φανφάρες και με το λαό σε νάρκη.
Λέγαμε ότι αν δεν αντισταθούμε θα χάσομε την πατρίδα μας. Τώρα έχομε περάσει σε άλλο επίπεδο, την έχομε χάσει και πρέπει να την κερδίσομε ξανά, μόνο αν αντισταθούμε, έστω και τώρα, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες. Μπορούμε, ή θα γίνουμε κι εμείς γιουσουφάκια;

Ιανουαρίου 3, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Το πετρέλαιο του «Αγία Ζώνη» μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά και, κυριολεκτικά, τη μαύρισε. Πέρα από μια σειρά απίστευτους ισχυρισμούς και δικαιολογίες που ακούμε από κάθε εμπλεκόμενο, μπορούμε να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα και να συναγάγουμε κάποια συμπεράσματα, η μάλλον επιβεβαιώσεις:

Ένα ερώτημα είναι αν το πλοίο πληρούσε τις προϋποθέσεις για να παραταθούν τα πιστοποιητικά του. Η παράταση είναι κάτι που συμβαίνει στη ναυτιλία, αλλά κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Πρέπει να σημειωθεί ότι το πλοίο είχε διπλά τοιχώματα, πράγμα που δημιουργεί περαιτέρω ερωτήματα σε σχέση με το πώς προήλθε η ρύπανση και το πώς βυθίστηκε.

Άλλο ερώτημα είναι το πώς το τετραμελές πλήρωμα της βάρδιας (τα 11 άτομα πλήρωμα που ακούγεται αφορά τη σύνθεση σε ώρα πλου και όχι ακινησίας, εκεί υπάρχει σύνθεση βάρδιας) έμειναν δύο κατά τη βύθιση.

Η ποσότητα του πετρελαίου στο πλοίο αποτελεί επίσης ερώτημα: Είναι κοινό μυστικό στη ναυτιλιακή πιάτσα ότι η παράδοση μειωμένων ποσοτήτων κατά την πετρέλευση και η παρακράτησή τους προς περαιτέρω λαθραία διακίνηση με το αζημίωτο είναι συχνό φαινόμενο σε όλα τα λιμάνια του κόσμου, αν και ο έλεγχος είναι πλέον εφικτός με τα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν. Πόσο πετρέλαιο είχε το πλοίο; πόσο πήρε από τα ΕΛΛΠΕ; σε ποιόν παραλήπτη θα παραδινόταν;

Το πώς διέρρευσε το πετρέλαιο δεν έχει απαντηθεί πειστικά, δεδομένου ότι πρόκειται για πλοίο διπλού τοιχώματος. Οι δεξαμενές ήταν κλειστές ερμητικά η με πύρους που απλά τις κλείνουν πρόχειρα;

Οι πλοιοκτήτες δεν ένιωσαν τ’ αυτί τους να ιδρώνει. Εξέφρασαν τη λύπη τους σε όλους εμάς, προσπάθησαν να φορτώσουν τη ρύπανση σε άλλο πλοίο, και θα παραμείνουν στην πιάτσα του λιμανιού να συνεχίσουν τις δουλειές τους, αφήνοντάς μας να τρέχουμε όλοι πίσω από τις εξελίξεις.

Ή μάλλον όχι κι όλοι! Η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανεπαρκής και σε κάτι που θα μπορούσε να είναι θέμα ρουτίνας κάποιου θαλάμου επιχειρήσεων του Λιμενικού. Κι όμως, η ηγεσία του υπουργείου αδράνησε για δυο μέρες, ενώ στη συνέχεια ήλπιζε απλά να καταστρέψει η κηλίδα μόνο τη Σαλαμίνα! Ο τραγικός υπουργός παροτρύνει τον κόσμο να πάει για μπάνιο, ενώ η –Πασοκικού τύπου- ευθιξία του που ταιριάζει γάντι και στους σημερινούς, φτάνει μέχρι του να θέσει εαυτόν στη διάθεση του πρωθυπουργού, πετώντας το μπαλάκι στον πολιτικό του προϊστάμενο, αντί να οδηγήσει στην παραίτησή του και την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.

Η ανικανότητα δε φαίνεται μόνο από την ανύπαρκτη ετοιμότητα στην αντιμετώπιση του κινδύνου. Φαίνεται και από τον τρόπο που χειρίστηκαν το πρόβλημα. Κάθε λιμάνι υποτίθεται πως έχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης τέτοιων και άλλων περιστατικών. Αυτό, αν υπάρχει για τον Πειραιά, δε λειτούργησε.
Ακόμα χειρότερα, όταν ανέλαβαν δράση, έκαναν άλλα αντ’ άλλων. Γύρω από τη ρύπανση απαιτούνταν τρείς παράλληλες μπούμες (πλωτά φράγματα), που δεν τοποθετήθηκαν, με αποτέλεσμα ο κυματισμός να επιτρέπει στην κηλίδα να περνά πάνω από την, ακόμα και τώρα, μόνο μία μπούμα και να μην υπάρχει δεύτερο και τρίτο στρώμα παράλληλα να τη συγκρατεί και να τη μαζεύει από κει το απορρυπαντικό σκάφος. Επικαλέστηκαν ότι χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα μέσα για να δικαιολογήσουν την έλλειψη πλωτών φραγμάτων, πλην όμως την ίδια στιγμή δήμοι του Σαρωνικού εύρισκαν και νοίκιαζαν 3000 και 1000 μέτρα μπούμας για να προστατέψουν τις ακτές τους.
Τα σκάφη που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν σε θέση να συλλέξουν συμπυκνωμένο πετρέλαιο, οπότε με μανούβρες και δημιουργία κυματισμού το έσπαγαν για να το απορροφήσουν, με αποτέλεσμα μικρές κι ευέλικτες κηλίδες να διασκορπίζονται και να εισχωρούν παντού. Αν δε ψέκασαν με χημικά για τη διαλύσουν, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι της περιοχής που έτσουζαν τα μάτια τους απ’ αυτό, δημιούργησαν επιπρόσθετα προβλήματα στις ακτές και στο βυθό, όπου ένα παχύτατο στρώμα πετρελαίου με χημικό μαζί αναπαύεται στον πάτο της θάλασσας. Σημειώνουμε ότι το μαζούτ είναι η χειρότερη μορφή πετρελαίου όσο αφορά την ρύπανση γιατί είναι βαρύ και όταν ψύχεται γίνεται κομμάτια που βουλιάζουν στο νερό και κάθονται στο βυθό της θάλασσας και δεν διαλύονται, μολύνοντας έτσι για δεκαετίες το θαλάσσιο περιβάλλον.


Ο τρόπος λειτουργίας του κράτους είναι καταστροφικός ως προς την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και δεν αναφερόμαστε ακόμα στην τραγική ολιγωρία μόλις εκδηλώθηκε το συμβάν, αυτό είναι χαρακτηριστικό ασχετοσύνης και ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης. Αναφερόμαστε σε ένα πλέγμα σχέσεων στον κρατικό μηχανισμό, που ξεπερνά την εκάστοτε κυβέρνηση και που επιτρέπει, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές και περιβάλλον, να λειτουργούν παραθυράκια και να παρακάμπτονται οι κανονισμοί προς όφελος συμφερόντων.

Κι αυτά στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, που αναβαθμίζει συνεχώς τη θέση του. Όπου αυξάνονται συνεχώς τα εμπορικά πλοία που το προσεγγίζουν, άρα θα έπρεπε να έχει επεξεργασμένα και δουλεμένα σχέδια και μηχανισμούς απορρύπανσης. Αυτονόητα στοιχεία σε ένα λιμάνι με τόσο βαριά κυκλοφορία προς προστασία των παράκτιων περιοχών, αλλά και με όρους καπιταλιστικής οικονοομίας και προς διαφύλαξη ενός εμπορικού ονόματος που λόγω ΚΟΣΚΟ ανεβαίνει συνεχώς.

Η κηλίδα πράγματι κατέστρεψε το βυθό, τα νερά, τις ακτές, τη θαλάσσια ζωή στη Σαλαμίνα, την Πειραϊκή, τις υπόλοιπες ακτές του Σαρωνικού, φτάνοντας την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές ήδη στη Σαρωνίδα. Δε γνωρίζομε πού θα φτάσει και πότε θα καθαρίσει, πότε θα ξανάρθει η ζωή στη θάλασσα και την ακτή. Ούτε αποτιμάται ακόμα σε όλη της την έκταση η επιρροή που θα ασκήσει στις ζωές μας αυτή η καταστροφή, που έρχεται να συμπληρώσει την εκπτώχευση του λαού, την αποικιοποίηση της χώρας και την πνευματική μας παρακμή. Η ειρωνεία της ιστορίας ήθελε να μιλούμε εδώ και χρόνια για πολλά προβλήματα που έχει η Ελλάδα και μόνο του το καθένα θα μπορούσε να διαλύσει ισχυρότερες χώρες, όπως το δημογραφικό, η παραγωγικότητα, το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, η πνευματική παρακμή. Το μόνο που μας έλειπε, η περιβαλλοντική καταστροφή, εμφανίστηκε κι αυτό επηρεάζοντας άμεσα ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Έτσι, ένα κράτος που κρατά την κοινωνία σε ομηρεία και δεν την αφήνει να λειτουργήσει με κανόνες αλλά με παραθυράκια και κομπίνες, έρχεται να συναντήσει μιαν ανίκανη και αναίσθητη κυβέρνηση που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της όποιας κατάστασης καλείται να διαχειριστεί. Το μίγμα αυτό επιταχύνει την καταβαράθρωση του επιπέδου σε κάθε τομέα δραστηριότητας, κι αυτό το βλέπουμε είτε σε υπερθετικό βαθμό τώρα στη κηλίδα, είτε σταδιακά με την απώλεια της αξιοπρέπειάς μας, της περιουσίας μας, ατομικής και δημόσιας, της ζωής μας τελικά.

Στα βράχια της Πειραϊκής δε μπορεί να πάει πια ο Στέλιος ο μπεκρής να θρηνήσει το χαμένο του έρωτα. Μόνο εργάτες απορρύπανσης με ειδικές φόρμες εργασίας θα δει κανείς εκεί. Κι ευτυχώς που δε ζει ο Λάμπρος Πορφύρας να δει πώς έγινε το ευλογημένο μέρος που του ενέπνευσε τα ομορφότερα ποιήματά του. Στη Σαλαμίνα, στο Σαρωνικό, στην Ελλάδα, τη ζωή μας ελέγχουν υπάλληλοι ξένων, εμείς είμαστε οι ιθαγενείς κι αυτοί οι αποικιοκράτες. Κι αν υπάρξει κάποια ελπίδα, αυτή θα είναι από μια συλλογική τεράστια προσπάθεια ανάτασης κάποιων που συνεχίζουν να αγαπούν μια πατρίδα, που προσπαθούν να την απορρυπάνουν, σαν άλλη Σαλαμίνα, από ένα κράτος που τη δηλητηριάζει κάθε στιγμή και από μια κυβέρνηση που την ξεπουλάει μόνο και μόνο για να συνεχίσει να είναι κυβέρνηση.

Σεπτεμβρίου 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική, ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, για την οποία όλοι πρέπει να εργαζόμαστε και να έχουμε ένα όραμα, να είναι του Πατρίς θρησκεία οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

Η κυβέρνηση, με τα λόγια αυτά του Προέδρου της Βουλής, θέλει κι εδώ κάτι να μας πει: Πέρα από την οικονομική εκπτώχευση και το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, πρέπει να χάσομε και την ταυτότητά μας, αυτές είναι οι εντολές που έχουν και θα τις εκτελέσουν, τις πιστεύουν άλλωστε. Πώς όμως θα το κάμουν αυτό;

Το πρώτο είναι να ταυτίσουν ό,τι παραπέμπει στην ιδιοπροσωπία μας με κάτι εξ ορισμού κακό: Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανέσυρε τη Χούντα. Τον πατριωτισμό τον ταυτίζουν μονίμως με τη Χρυσή Αυγή. Έτσι, δαιμονοποιούν τις αξίες μας χρεώνοντάς τες σε φασιστικής ιδεολογίας ομάδες και περιόδους. Η Χούντα κι η Χρυσή Αυγή τους βολεύουν, γιατί μέσω αυτών δραπετεύουν από την ανάγκη να αντιπαρατεθούν με επιχειρήματα σε απόψεις αντίθετες από τις δικές τους.

Ας πιάσομε λίγο τα στοιχεία της επίθεσης του Βούτση: Χρησιμοποιεί έναν αντιχουντικό λόγο σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και υπό άλλες συνθήκες. Γιατί τότε το ατυχές αυτό σύνθημα στόχευε στο να μονοπωλήσει η Δεξιά τα εύσημα του πατριωτισμού που η Αριστερά κατείχε μέσα από την Εθνική Αντίσταση και το Κυπριακό στη συνέχεια. Το ότι η Χούντα επικαλέστηκε την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια δεν καθιστά τις έννοιες αυτές εξοβελιστέες, δημιουργεί όμως το καθήκον να τις αποκαθάρουμε από τη χρησιμοποίησή τους από τη Χούντα και να τις αποκαταστήσομε. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σήμερα ο αντίπαλος του λαού δεν είναι η Χούντα, αλλά η μνημονιακή κυβέρνηση του Βούτση και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός τον οποίο υπηρετεί. Και γι’ αυτούς οι έννοιες της πατρίδας, της ταυτότητας, της ιδιοπροσωπίας, είναι κόκκινο πανί. Ο κόσμος που οραματίζονται είναι αυτός της κυριαρχίας του κεφαλαίου, ο παράδεισος των ατομικών δικαιωμάτων (και κανενός συλλογικού) σε ισοπεδωτικό βαθμό, της αποθέωσης του εμπορεύματος. Κι οι ταυτότητες των λαών στέκονται εμπόδιο στην επέλασή τους, πρέπει λοιπόν να κατασυκοφαντηθούν, να ταυτιστούν με το αποτρόπαιο και να εγκαταλειφθούν.

Βέβαια, ο πολιτικός πρόγονος της κυβέρνησης, είχε βρεθεί στην αντίστοιχη θέση τον καιρό του υπαρκτού σοσιαλισμού: Το ΚΚΕ Εσωτερικού, πάντα προσπαθούσε να εξηγήσει ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που εφαρμόζεται στη Σοβιετική Ένωση αλλά κάτι άλλο, δηλαδή δεν εκχωρούσε στο ΚΚΕ την έννοια του σοσιαλισμού αλλά προσπαθούσε να την κρατήσει ανεπηρέαστη από τα όργια που γίνονταν στο όνομά της. Θα μπορούσε λοιπόν να αποκαθάρει την Πατρίδα από την πατριδοκάπηλη χρήση της Χούντας αντί να την ταυτίζει μαζί της. Σήμερα αυτά ξεχαστήκανε και η Πατρίδα τους βολεύει να αποτελεί ορολογία της Χούντας, οπότε πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Δηλαδή η κυβέρνηση συμπλέει με τη Χούντα, συμπληρώνοντάς την και ολοκληρώνοντας τη δουλειά της.

Ας δούμε τώρα μία μία τις έννοιες που συκοφαντεί η κυβέρνηση, διαχρονικά κι όχι μόνο τώρα με το Βούτση:

Η Πατρίδα είναι ο συνεκτικός κρίκος του λαού μας, χώματα που ελευθερώθηκαν με απίστευτες θυσίες και βαρύ φόρο αίματος, για να ζούμε ελεύθεροι και να ορίζουμε εμείς την τύχη μας. Είναι η έννοια που κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του έχει στις πρώτες του προτεραιότητες, η έννοια που κάθε δυνάστης, ιμπεριαλιστής και αποικιοκράτης προσπαθεί να εξαλείψει. Γι αυτήν γίνονται αγώνες και θυσίες σ’ όλο τον κόσμο. Η Νέα Τάξη, οι δανειστές μας και οι ντόπιοι υπηρέτες τους θέλουν να σπάσει ο δεσμός του λαού με την πατρίδα του. Οφείλομε να αντισταθούμε σ’ αυτό και να προτάξομε κι εμείς το πάντα επίκαιρο σύνθημα του Τσε Γκεβάρα: Πατρίδα ή Θάνατος!

Η Θρησκεία είναι πολλά πράγματα. Για να την προσεγγίσει κανείς χρειάζεται να έχει πίστη και να συνδιαλεχθεί στη βάση αυτής. Πέρα απ’ αυτό όμως, είναι και η αποτύπωση της κοσμοθεωρίας και στάσης ζωής κάθε λαού, περιβεβλημένη με την αυθεντία του Θείου, οπότε σ’ αυτή τη διάσταση ξεφεύγει από τη συζήτηση περί ύπαρξης του Θεού και αφορά όλους τους συμμετέχοντες σε μια συλλογικότητα, εθνική συχνά, που την επεξεργάστηκε. Τα κείμενα και οι αξίες της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης αποτελούν κληρονομιά πολιτιστική για όλους τους Έλληνες, ακόμα και τους αγνωστικιστές. Τα Πατερικά κείμενα εμφορούνται από πνευματικότητα και διατυπώνουν βαθείς προβληματισμούς που ενδιαφέρουν τους πάντες, κι ας μην πιστεύουν κάποιοι, όπως αντίστοιχα όποιος μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία δε σημαίνει ότι είναι δωδεκαθειστής. Η ανέξοδη προοδευτικότητα που εκφράζεται μέσω της επίθεσης σε οτιδήποτε αφορά την Ορθοδοξία έχει χάσει το μπούσουλα και σε αυτό το σημείο, αλλά αυτό δε μας αφορά σ’ αυτό το πλαίσιο. Η Θρησκεία μας, έτσι, αποτελεί έκφραση των αξιών του λαού μας, κι αυτό δεν το συγχωρεί η παγκοσμιοποίηση (ούτε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που την υπηρετούν). Πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί, συκοφαντούμενη μέσω της προοδευτικίζουσας οδού, του ασφαλούς δρόμου που επιλέγει η Νέα Τάξη για να επιβληθεί.

Πιθανό να μη χρειαζόταν να γράψομε κάτι για την Οικογένεια. Η ανάγκη για αυτό το κύτταρο της κοινωνίας, τον πρώτο πυρήνα στοργής και επαφής των παιδιών με τον έξω κόσμο, το «λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο» κατά την προσφυή έκφραση του Κρίστοφερ Λας, ενός από τους πρωτοπόρους αντινεοταξικούς συγγραφείς σε ανύποπτο για μας χρόνο, είναι φανερή σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση και την απομόνωση, η οικογένεια, χώρος διαπαιδαγώγησης και αγάπης, μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει.
Επομένως, η επίθεση της κυβέρνησης στην Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια, δεν έγινε από δημοκρατική αντιχουντική ευαισθησία. Αν υπήρχε ο δημοκρατικός προβληματισμός, θα αναγνώριζε σαν αντίπαλο αυτούς που τώρα υπηρετεί.

Ακόμα, με τη μόνιμη ανάδειξη του διπόλου Δεξιάς Αριστεράς και την προβολή της δεύτερης σα διέξοδο στα προβλήματα του λαού με φρασεολογία που ίσχυε σαράντα χρόνια πριν, η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους: Να αποκρύψει ότι σήμερα αυτός ο διαχωρισμός δεν υφίσταται, κι ότι η Αριστερά λειτουργεί σαν το πολιτικά φιλελεύθερο συμπλήρωμα του οικονομικού φιλελευθερισμού της Δεξιάς (στην πατρίδα μας αυτό φάνηκε και με τη μνημονιακή διακυβέρνηση). Να διατηρήσει το λαϊκό σώμα διαιρεμένο σε παλιές αντιπαραθέσεις, μαντρώνοντας όσους έχουν προοδευτικό προσανατολισμό στο κομματικό της υπόστεγο. Να αποπροσανατολίσει το λαό από το χρέος του να αποτινάξει τα μνημόνια, κρατώντας τον δέσμιο μιας (προοδευτικής στα λόγια) παγκοσμιοποιητικής πολιτικής.

Σε πρώτη φάση αυτά τα κατάφερε η κυβέρνηση. Τώρα όμως όχι. Απλά, το λαϊκό σώμα παραμένει βουβό και ηττοπαθές, μέσα από διαρκείς απογοητεύσεις και καταστροφές, δίχως να μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί μιαν εναλλακτική πρόταση και να αναδείξει τις αντίστοιχες πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτό είναι και το μεγάλο μας στοίχημα: Να μπορέσομε, σε ανύπαρκτα πλέον χρονικά περιθώρια, να ανατρέψομε τη μνημονιακή πολιτική που υπηρέτησε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και σ’ αυτό θα στηριχτούμε και στην παράδοσή μας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του σήμερα. Δηλαδή στο Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια, αποκατεστημένο μετά τη διαστρέβλωσή του από τη Χούντα και την κυβέρνηση, και καρφί στο μάτι της Νέας Τάξης.

Αύγουστος 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο ΚΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Είναι γνωστή η ενέργεια των υπευθύνων των πανελλαδικών εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν κείμενο του Θεοτόκη, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο, που ανέφερε, δίχως να συσχετίζει με πρόσωπα της εποχής του η γενικότερα, ‘’κουφό πρύτανη και κακό πρωθυπουργό’’. Το κείμενο πριν αλλάξει έγραφε: «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».
Το «έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» μεταβλήθηκε σε «έναν κακό επιστήμονα». Γιατί άραγε;
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πρόκειται για υπό του νόμου επιτρεπόμενη διασκευή για τις ανάγκες της εξέτασης. Αλλά εδώ υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις:
Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Και η επίγνωση του ότι έχουμε ανίκανη κυβέρνηση οδήγησε στην αλλαγή αυτή. Μάλλον γιατί συνειδητοποιούν στο Υπουργείο ότι η έκφραση ‘’κακός πρωθυπουργός’’ θα δημιουργήσει αυτόματα συνειρμούς και θα παραπέμψει στο νυν πρωθυπουργό μας. Γιατί κι οι ίδιοι γνωρίζουν αυτό που η κοινωνία καταλαβαίνει, ότι έχουμε πρωθυπουργό που στη συνείδηση του λαού είναι εντελώς απαξιωμένος, κι αυτός κι η κυβέρνησή του. Έτσι, το κακός, με την έννοια του ανεπαρκούς, θα ταίριαζε γάντι στις σημερινές καταστάσεις.


Αν είναι έτσι όμως, το θέμα δε μπορεί να περιοριστεί εδώ.
Αντίθετα, έχει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις.
Έτσι, υπάρχει το θέμα αρχής: Η κάποτε έχουσα το ηθικό πλεονέκτημα Αριστερά, η εμφανιζόμενη ως κληρονόμος μιας παράδοσης αντίστασης και αγώνων, μιας παράδοσης κυνηγημένου και λογοκρινόμενου πολιτικού στίγματος, έφτασε η ίδια να αλλάζει κείμενα!
Είχε προηγηθεί βέβαια το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η λογοκρισία κι ο κατά παραγγελία λόγος ήταν στην ημερήσια διάταξη. Αυτή όμως την προσέγγιση υποτίθεται ότι απορρίπτει ο πολιτικός χώρος που μας κυβερνά.
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αλλαγή του κειμένου είναι απλά μια ένδειξη της κατάπτωσης μιας κυβέρνησης που παραμένει στην εξουσία επειδή κάνει τα χατίρια των δανειστών, και σε αντάλλαγμα αυτοί τη στηρίζουν. Μιας κυβέρνησης που παραποιεί την πραγματικότητα και παρουσιάζει σαν επιτυχία κάθε εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, κάθε μέτρο που στραγγαλίζει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που εξαθλιώνει κι άλλο τους εργαζόμενους, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και στέλνει στο εξωτερικό τους νέους.
Όταν, λοιπόν, μπορεί να τα κάνει αυτά, τότε το να αλλάζει ένα κείμενο στις Πανελλαδικές είναι απλό.
Ήδη είναι έτοιμη η επίθεση στην ταυτότητά μας, η λοβοτομή της ιδιοπροσωπίας μας μέσω της αντίστοιχης επίθεσης στην Ιστορία μας, που εισηγείται το Ίδρυμα Εκπαιδευτικός Πολιτικής. Κι εκεί αλλάζουν, όχι κείμενα, αλλά την αφήγηση του λαϊκού σώματος για την πορεία του στο χρόνο!
Πιο οργανωμένα από το αλήστου μνήμης βιβλίο της Ρεπούση, με προγραμματισμό για κάθε τάξη, το Ίδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που δε θα έχουν συναίσθηση των ριζών τους, του παρελθόντος τους σα λαός, και που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν, να υποταχτούν στους νέους δυνάστες της Δύσης και της Ανατολής που ήδη βρίσκονται στην αυλή μας.
Η αλλαγή του κειμένου του Θεοτοκά είναι απλώς ένα δείγμα της συνείδησης που έχουν της περιφρόνησης με την οποία τους περιβάλλει η κοινωνία. Πότε όμως, αυτή η περιφρόνηση θα γίνει οργή κι εξέγερση, που θα ξαναδώσει την πατρίδα στα χέρια του λαού και θα διώξει τους δυνάστες, ξένους και ντόπιους;

Ιουνίου 15, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΑΝΑΘΕΣΗ Ή ΔΡΑΣΗ;

images

H κρίση και οι διαρκείς απογοητεύσεις έχουν δημιουργήσει μιαν επικίνδυνη απάθεια στο λαϊκό σώμα. Ο κόσμος δεν αντιδρά, παρ’ όλο που βλέπει κάθε μέρα να χειροτερεύει η κατάσταση.

Η μη αντίδραση δε σημαίνει αποδοχή των τεκταινόμενων. Σημαίνει απελπισία, ανημποριά και αίσθηση αδυναμίας. Κι αυτό εξυπηρετεί τους δανειστές και την κυβέρνηση, που βλέπουν ότι μπορούν ανενόχλητοι να παίρνουν όλο και πιο καταστροφικά μέτρα.

Ο λαός δεν αντιδρά. Αρκείται να εναποθέτει τις ελπίδες του σε διάφορους αυτόκλητους σωτήρες, που υπόσχονται λύσεις δίχως κόπο. Κι ενώ νιώθει ότι δεν ισχύουν αυτά, καταφεύγει σ’ αυτούς για να μην ξεβολεύεται, γιατί ξεσυνήθισε να παλεύει.

Τα κόμμα της δραχμής, ο Συριζανέλ, ο Σώρρας, αποτελούν παραδείγματα βιομηχανίας υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. Έπρεπε να διαγνωστεί η ποινική διάσταση του φαινόμενου Σώρρας για να αρχίσει να ανακόπτεται η ξέφρενη πορεία του προς την επόμενη Βουλή.

Όμως, κι αυτοί που δεν πείθονται από το εμπόριο ελπίδας, κι αυτοί που δεν έχουν καμίαν αυταπάτη, πολλές φορές πέφτουν στην παγίδα της ανάθεσης σε άλλους αυτού που πρέπει να γίνει, της αντίστασης που πρέπει να προβάλουμε.

Συμφωνούν και καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα θα αλλάξουνε μόνο με κόπο, θυσίες, αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας, αλλαγή του τρόπου ζωής του καθενός μας, σπάσιμο της καταναλωτικής μανίας, επανανακάλυψη της συλλογικότητας και του κοινοτικού πνεύματος.

3-1b

Αλλά και πάλι, είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση, που τη διέξοδο θα πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Δε μιλούμε για φως στο τούνελ, αλλά ότι πρέπει να φτιάξουμε το τούνελ το ίδιο! Κι εκεί αρχίζουν πάλι οι ενστάσεις, οι απογοητεύσεις, ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραίτησης: Άμα δεν έχουμε μία λύση έτοιμη, τι κάνουμε; Γιατί δε μας λέτε (ποιοι;) τι να κάνουμε;

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή πρέπει να δημιουργήσουμε την υποδομή για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Για παράδειγμα, η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ζητούμενο που θα πρέπει να το δουλέψουμε για καιρό πριν δούμε καρπούς. Οι υποδομές που θα υποκαθιστούν το κράτος στο βαθμό του δυνατού και θα προτείνουν μίαν εναλλακτική διέξοδο δεν έχουν ακόμα την κρίσιμη μάζα εκείνη που θα τους δώσει τη δυνατότητα παραγωγής αποτελεσμάτων, πρέπει να στηθούν από λίγους και σε διάσπαρτους τομείς, και ακολούθως να μπορέσουν να διασυνδεθούν και μαζικοποιηθούν.

Οπότε το αποτέλεσμα φαίνεται φτωχό, κι η –ανθρώπινη- επιθυμία για αποτελέσματα δημιουργεί απογοήτευση κι αίσθηση ματαιότητας. Εδώ βρίσκεται κι άλλος κίνδυνος: Να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια και από τους συνειδητοποιημένους! Αν αυτό γίνει, θα χαθεί η μοναδική ελπίδα.

Θα πρέπει ο καθένας μας, αντί να παραπονιέται γιατί δεν προχωρούν οι λύσεις, να γίνει κομμάτι του κινήματος που τις επεξεργάζεται. Όχι να κάθεται απ’ έξω, συμπαραστεκόμενος φραστικά, αλλά μη ενεργώντας, να πράττει ο ίδιος και να μην απαιτεί από τους άλλους να πράξουν.

Το σημείο αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Σε ένα στάδιο που οι ψεύτικες ελπίδες ξεφτίζουν, μπορεί να καταστρέψει τις ουσιαστικές. Και θέλει, κι εδώ πάλι, μια προσωπική αλλαγή τάσης: Η απραξία στην οποία έχουμε μάθει επηρεάζει και τους συνειδητοποιημένους, κι αυτοί πρέπει να αντισταθούν και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Φεβρουαρίου 20, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

images

Ένα επιχείρημα πολλών φίλων που ψήφισαν την παρούσα κυβέρνηση στις δυο τελευταίες εκλογές, ήταν ‘’τι χειρότερο πια θα μας συμβεί;’’. Απογοητευμένοι, (απολύτως δικαιολογημένα) από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, ψήφισαν αυτούς που υπόσχονταν την ελπίδα στην αρχή, μια καλή συμφωνία στη συνέχεια.
Την εξέλιξη τη γνωρίζουμε. Εκτός από τη συνεχιζόμενη κατρακύλα στο οικονομικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το μεταναστευτικό με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και τη διαχείρισή του από μια σειρά ΜΚΟ αμφιβόλων προθέσεων. Οι ΜΚΟ υποκατέστησαν το κράτος, το πρόβλημα κατέστη μη διαχειρίσιμο και η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα από τα ροζ συννεφάκια των θεωριών, και του φαντασιακού κόσμου όπου προτιμούσε να ζει, στη σκληρή πραγματικότητα της γεωπολιτικής, του πολέμου στη Συρία, και τελικά του ακήρυχτου πολέμου στο Αιγαίο.
Με ανευθυνότητα πρωτοφανή μετέτρεψε το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη. Οι Τούρκοι στρέφουν τα όπλα σε σκάφη μας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο πρωθυπουργός με τον κυβερνητικό του εταίρο εμφανίζονται με παραλλαγές!
Και την ώρα που ο Μουζάλας αποκαλεί τα Σκόπια ΄΄Μακεδονία΄΄, οι Σκοπιανοί αστυνομικοί κυνηγούν πρόσφυγες στη δική μας επικράτεια. Η εικόνα που δίνουμε είναι αυτή ενός διαλυμένου κράτους.
Το πρόβλημα, πέραν του οικονομικού, έχει πάρει και γεωπολιτικές διαστάσεις. Τα χειρότερα που δεν περίμεναν οι ψηφοφόροι του Σύριζα είναι εδώ. Είμαστε πια χώρος και όχι χώρα, ‘’ένα πεδίο βολής φτηνό’’, έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία.
Αλλά υπάρχουν κι άλλα χειρότερα, που δεν έχουν έρθει ακόμα, και που πια τα φοβόμαστε και τα περιμένουμε.
Την κατηφόρα αυτή, δε θα τη σταματήσουμε με παράπονα και μουρμούρες από τον καναπέ μας. Θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να επιδιώξουμε την αντιστροφή της πορείας προς την καταστροφή. Με την πλάτη στον τοίχο, με ελάχιστες προϋποθέσεις, πρέπει να ξαναφτιάξουμε την παραγωγή μας, να επαναπροσδιορίσουμε την εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική μας. Αλλά αυτά, απαιτούν σχέδιο κι ένα λαό στους δρόμους, όχι φοβισμένους κρυμμένους στο σαλόνι τους.

Απρίλιος 25, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

images

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χειροτερεύει συνεχώς, δίχως όμως να μπορούμε να πούμε ότι πιάσαμε πάτο, αν και κάθε φορά νομίζουμε ότι δεν έχει παρακάτω.
Ήδη, ο κόσμος στρέφεται στον επόμενο σωτήρα του. Μετά τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης και την υιοθέτηση μέτρων που κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάρει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να βγούμε από την κατάσταση αυτή.
Όμως, επειδή μας βολεύει, επειδή τα αντιστασιακά αντανακλαστικά μας έχουν υποχωρήσει μετά από χρόνια μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας, αρνούμαστε να δούμε αυτή την αλήθεια. Και τρέχουμε σ’ όποιον μας υπόσχεται αναίμακτη αποκατάσταση. Έτσι τρέξαμε στο Σύριζα την πρώτη φορά περιμένοντας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι τρέξαμε και τη δεύτερη φορά, μετά το ηχηρό ‘’όχι’’, περιμένοντας ‘’καλύτερη’’ συμφωνία. Έτσι είχαμε τρέξει πιο παλιά στον ‘’αντιμνημονιακό’’ Σαμαρά.
Και τώρα, που όλα προέκυψαν διαφορετικά απ’ ό,τι περιμέναμε, ακόμα και τώρα δεν είναι σίγουρο ότι συνειδητοποιούμε τι γίνεται. Ότι πια είμαστε μια αποικία χρέους, όπου οι ξένοι κάνουν κουμάντο, ότι τον αντιμνημονιακό πόλεμο τον χάσαμε. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Κι επειδή πάντα ήμασταν λίγοι, στις κατοχές απαντούσαμε με αντάρτικο. Πολεμούσαμε όμως, δεν εμπιστευόμασταν εμπόρους ελπίδας που τάχα θα μας έσωναν δίχως κόπους και θυσίες.
Και σήμερα, αφού το εγχείρημα Σύριζα διαψεύστηκε, συνεχίζουνε κάποιοι να αλληθωρίζουνε προς νέους σωτήρες, κάθε φορά πιο γραφικούς. Και κάποιοι κοιτάνε ξανά πίσω στο παρελθόν, μέσα στην απελπισία τους.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ‘’όχι’’ σε όλους αυτούς. Ο μόνος δρόμος είναι να αναλάβουμε οι ίδιοι τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, με μόνη προσδοκία μας θυσίες και πόνο, χτίζοντας λιθαράκι λιθαράκι την αντίστασή μας.
Ένα αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό, όπως κάθε αποικιοκρατούμενος λαός οφείλει να κάνει, αμεσοδημοκρατικό, όπως ταιριάζει στην κοινοτική μας παράδοση.
Το μπορούμε να ζήσουμε στα βουνά με γένια, μακριά από τον καναπέ που μας διασφαλίζουν οι κάθε λογής σωτήρες μας;

Μαρτίου 29, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε