Με το τουφέκι και τη λύρα

ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Το πετρέλαιο του «Αγία Ζώνη» μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά και, κυριολεκτικά, τη μαύρισε. Πέρα από μια σειρά απίστευτους ισχυρισμούς και δικαιολογίες που ακούμε από κάθε εμπλεκόμενο, μπορούμε να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα και να συναγάγουμε κάποια συμπεράσματα, η μάλλον επιβεβαιώσεις:

Ένα ερώτημα είναι αν το πλοίο πληρούσε τις προϋποθέσεις για να παραταθούν τα πιστοποιητικά του. Η παράταση είναι κάτι που συμβαίνει στη ναυτιλία, αλλά κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Πρέπει να σημειωθεί ότι το πλοίο είχε διπλά τοιχώματα, πράγμα που δημιουργεί περαιτέρω ερωτήματα σε σχέση με το πώς προήλθε η ρύπανση και το πώς βυθίστηκε.

Άλλο ερώτημα είναι το πώς το τετραμελές πλήρωμα της βάρδιας (τα 11 άτομα πλήρωμα που ακούγεται αφορά τη σύνθεση σε ώρα πλου και όχι ακινησίας, εκεί υπάρχει σύνθεση βάρδιας) έμειναν δύο κατά τη βύθιση.

Η ποσότητα του πετρελαίου στο πλοίο αποτελεί επίσης ερώτημα: Είναι κοινό μυστικό στη ναυτιλιακή πιάτσα ότι η παράδοση μειωμένων ποσοτήτων κατά την πετρέλευση και η παρακράτησή τους προς περαιτέρω λαθραία διακίνηση με το αζημίωτο είναι συχνό φαινόμενο σε όλα τα λιμάνια του κόσμου, αν και ο έλεγχος είναι πλέον εφικτός με τα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν. Πόσο πετρέλαιο είχε το πλοίο; πόσο πήρε από τα ΕΛΛΠΕ; σε ποιόν παραλήπτη θα παραδινόταν;

Το πώς διέρρευσε το πετρέλαιο δεν έχει απαντηθεί πειστικά, δεδομένου ότι πρόκειται για πλοίο διπλού τοιχώματος. Οι δεξαμενές ήταν κλειστές ερμητικά η με πύρους που απλά τις κλείνουν πρόχειρα;

Οι πλοιοκτήτες δεν ένιωσαν τ’ αυτί τους να ιδρώνει. Εξέφρασαν τη λύπη τους σε όλους εμάς, προσπάθησαν να φορτώσουν τη ρύπανση σε άλλο πλοίο, και θα παραμείνουν στην πιάτσα του λιμανιού να συνεχίσουν τις δουλειές τους, αφήνοντάς μας να τρέχουμε όλοι πίσω από τις εξελίξεις.

Ή μάλλον όχι κι όλοι! Η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανεπαρκής και σε κάτι που θα μπορούσε να είναι θέμα ρουτίνας κάποιου θαλάμου επιχειρήσεων του Λιμενικού. Κι όμως, η ηγεσία του υπουργείου αδράνησε για δυο μέρες, ενώ στη συνέχεια ήλπιζε απλά να καταστρέψει η κηλίδα μόνο τη Σαλαμίνα! Ο τραγικός υπουργός παροτρύνει τον κόσμο να πάει για μπάνιο, ενώ η –Πασοκικού τύπου- ευθιξία του που ταιριάζει γάντι και στους σημερινούς, φτάνει μέχρι του να θέσει εαυτόν στη διάθεση του πρωθυπουργού, πετώντας το μπαλάκι στον πολιτικό του προϊστάμενο, αντί να οδηγήσει στην παραίτησή του και την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.

Η ανικανότητα δε φαίνεται μόνο από την ανύπαρκτη ετοιμότητα στην αντιμετώπιση του κινδύνου. Φαίνεται και από τον τρόπο που χειρίστηκαν το πρόβλημα. Κάθε λιμάνι υποτίθεται πως έχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης τέτοιων και άλλων περιστατικών. Αυτό, αν υπάρχει για τον Πειραιά, δε λειτούργησε.
Ακόμα χειρότερα, όταν ανέλαβαν δράση, έκαναν άλλα αντ’ άλλων. Γύρω από τη ρύπανση απαιτούνταν τρείς παράλληλες μπούμες (πλωτά φράγματα), που δεν τοποθετήθηκαν, με αποτέλεσμα ο κυματισμός να επιτρέπει στην κηλίδα να περνά πάνω από την, ακόμα και τώρα, μόνο μία μπούμα και να μην υπάρχει δεύτερο και τρίτο στρώμα παράλληλα να τη συγκρατεί και να τη μαζεύει από κει το απορρυπαντικό σκάφος. Επικαλέστηκαν ότι χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα μέσα για να δικαιολογήσουν την έλλειψη πλωτών φραγμάτων, πλην όμως την ίδια στιγμή δήμοι του Σαρωνικού εύρισκαν και νοίκιαζαν 3000 και 1000 μέτρα μπούμας για να προστατέψουν τις ακτές τους.
Τα σκάφη που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν σε θέση να συλλέξουν συμπυκνωμένο πετρέλαιο, οπότε με μανούβρες και δημιουργία κυματισμού το έσπαγαν για να το απορροφήσουν, με αποτέλεσμα μικρές κι ευέλικτες κηλίδες να διασκορπίζονται και να εισχωρούν παντού. Αν δε ψέκασαν με χημικά για τη διαλύσουν, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι της περιοχής που έτσουζαν τα μάτια τους απ’ αυτό, δημιούργησαν επιπρόσθετα προβλήματα στις ακτές και στο βυθό, όπου ένα παχύτατο στρώμα πετρελαίου με χημικό μαζί αναπαύεται στον πάτο της θάλασσας. Σημειώνουμε ότι το μαζούτ είναι η χειρότερη μορφή πετρελαίου όσο αφορά την ρύπανση γιατί είναι βαρύ και όταν ψύχεται γίνεται κομμάτια που βουλιάζουν στο νερό και κάθονται στο βυθό της θάλασσας και δεν διαλύονται, μολύνοντας έτσι για δεκαετίες το θαλάσσιο περιβάλλον.


Ο τρόπος λειτουργίας του κράτους είναι καταστροφικός ως προς την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και δεν αναφερόμαστε ακόμα στην τραγική ολιγωρία μόλις εκδηλώθηκε το συμβάν, αυτό είναι χαρακτηριστικό ασχετοσύνης και ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης. Αναφερόμαστε σε ένα πλέγμα σχέσεων στον κρατικό μηχανισμό, που ξεπερνά την εκάστοτε κυβέρνηση και που επιτρέπει, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές και περιβάλλον, να λειτουργούν παραθυράκια και να παρακάμπτονται οι κανονισμοί προς όφελος συμφερόντων.

Κι αυτά στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, που αναβαθμίζει συνεχώς τη θέση του. Όπου αυξάνονται συνεχώς τα εμπορικά πλοία που το προσεγγίζουν, άρα θα έπρεπε να έχει επεξεργασμένα και δουλεμένα σχέδια και μηχανισμούς απορρύπανσης. Αυτονόητα στοιχεία σε ένα λιμάνι με τόσο βαριά κυκλοφορία προς προστασία των παράκτιων περιοχών, αλλά και με όρους καπιταλιστικής οικονοομίας και προς διαφύλαξη ενός εμπορικού ονόματος που λόγω ΚΟΣΚΟ ανεβαίνει συνεχώς.

Η κηλίδα πράγματι κατέστρεψε το βυθό, τα νερά, τις ακτές, τη θαλάσσια ζωή στη Σαλαμίνα, την Πειραϊκή, τις υπόλοιπες ακτές του Σαρωνικού, φτάνοντας την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές ήδη στη Σαρωνίδα. Δε γνωρίζομε πού θα φτάσει και πότε θα καθαρίσει, πότε θα ξανάρθει η ζωή στη θάλασσα και την ακτή. Ούτε αποτιμάται ακόμα σε όλη της την έκταση η επιρροή που θα ασκήσει στις ζωές μας αυτή η καταστροφή, που έρχεται να συμπληρώσει την εκπτώχευση του λαού, την αποικιοποίηση της χώρας και την πνευματική μας παρακμή. Η ειρωνεία της ιστορίας ήθελε να μιλούμε εδώ και χρόνια για πολλά προβλήματα που έχει η Ελλάδα και μόνο του το καθένα θα μπορούσε να διαλύσει ισχυρότερες χώρες, όπως το δημογραφικό, η παραγωγικότητα, το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, η πνευματική παρακμή. Το μόνο που μας έλειπε, η περιβαλλοντική καταστροφή, εμφανίστηκε κι αυτό επηρεάζοντας άμεσα ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Έτσι, ένα κράτος που κρατά την κοινωνία σε ομηρεία και δεν την αφήνει να λειτουργήσει με κανόνες αλλά με παραθυράκια και κομπίνες, έρχεται να συναντήσει μιαν ανίκανη και αναίσθητη κυβέρνηση που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της όποιας κατάστασης καλείται να διαχειριστεί. Το μίγμα αυτό επιταχύνει την καταβαράθρωση του επιπέδου σε κάθε τομέα δραστηριότητας, κι αυτό το βλέπουμε είτε σε υπερθετικό βαθμό τώρα στη κηλίδα, είτε σταδιακά με την απώλεια της αξιοπρέπειάς μας, της περιουσίας μας, ατομικής και δημόσιας, της ζωής μας τελικά.

Στα βράχια της Πειραϊκής δε μπορεί να πάει πια ο Στέλιος ο μπεκρής να θρηνήσει το χαμένο του έρωτα. Μόνο εργάτες απορρύπανσης με ειδικές φόρμες εργασίας θα δει κανείς εκεί. Κι ευτυχώς που δε ζει ο Λάμπρος Πορφύρας να δει πώς έγινε το ευλογημένο μέρος που του ενέπνευσε τα ομορφότερα ποιήματά του. Στη Σαλαμίνα, στο Σαρωνικό, στην Ελλάδα, τη ζωή μας ελέγχουν υπάλληλοι ξένων, εμείς είμαστε οι ιθαγενείς κι αυτοί οι αποικιοκράτες. Κι αν υπάρξει κάποια ελπίδα, αυτή θα είναι από μια συλλογική τεράστια προσπάθεια ανάτασης κάποιων που συνεχίζουν να αγαπούν μια πατρίδα, που προσπαθούν να την απορρυπάνουν, σαν άλλη Σαλαμίνα, από ένα κράτος που τη δηλητηριάζει κάθε στιγμή και από μια κυβέρνηση που την ξεπουλάει μόνο και μόνο για να συνεχίσει να είναι κυβέρνηση.

Advertisements

Σεπτεμβρίου 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική, ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, για την οποία όλοι πρέπει να εργαζόμαστε και να έχουμε ένα όραμα, να είναι του Πατρίς θρησκεία οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

Η κυβέρνηση, με τα λόγια αυτά του Προέδρου της Βουλής, θέλει κι εδώ κάτι να μας πει: Πέρα από την οικονομική εκπτώχευση και το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, πρέπει να χάσομε και την ταυτότητά μας, αυτές είναι οι εντολές που έχουν και θα τις εκτελέσουν, τις πιστεύουν άλλωστε. Πώς όμως θα το κάμουν αυτό;

Το πρώτο είναι να ταυτίσουν ό,τι παραπέμπει στην ιδιοπροσωπία μας με κάτι εξ ορισμού κακό: Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανέσυρε τη Χούντα. Τον πατριωτισμό τον ταυτίζουν μονίμως με τη Χρυσή Αυγή. Έτσι, δαιμονοποιούν τις αξίες μας χρεώνοντάς τες σε φασιστικής ιδεολογίας ομάδες και περιόδους. Η Χούντα κι η Χρυσή Αυγή τους βολεύουν, γιατί μέσω αυτών δραπετεύουν από την ανάγκη να αντιπαρατεθούν με επιχειρήματα σε απόψεις αντίθετες από τις δικές τους.

Ας πιάσομε λίγο τα στοιχεία της επίθεσης του Βούτση: Χρησιμοποιεί έναν αντιχουντικό λόγο σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και υπό άλλες συνθήκες. Γιατί τότε το ατυχές αυτό σύνθημα στόχευε στο να μονοπωλήσει η Δεξιά τα εύσημα του πατριωτισμού που η Αριστερά κατείχε μέσα από την Εθνική Αντίσταση και το Κυπριακό στη συνέχεια. Το ότι η Χούντα επικαλέστηκε την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια δεν καθιστά τις έννοιες αυτές εξοβελιστέες, δημιουργεί όμως το καθήκον να τις αποκαθάρουμε από τη χρησιμοποίησή τους από τη Χούντα και να τις αποκαταστήσομε. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σήμερα ο αντίπαλος του λαού δεν είναι η Χούντα, αλλά η μνημονιακή κυβέρνηση του Βούτση και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός τον οποίο υπηρετεί. Και γι’ αυτούς οι έννοιες της πατρίδας, της ταυτότητας, της ιδιοπροσωπίας, είναι κόκκινο πανί. Ο κόσμος που οραματίζονται είναι αυτός της κυριαρχίας του κεφαλαίου, ο παράδεισος των ατομικών δικαιωμάτων (και κανενός συλλογικού) σε ισοπεδωτικό βαθμό, της αποθέωσης του εμπορεύματος. Κι οι ταυτότητες των λαών στέκονται εμπόδιο στην επέλασή τους, πρέπει λοιπόν να κατασυκοφαντηθούν, να ταυτιστούν με το αποτρόπαιο και να εγκαταλειφθούν.

Βέβαια, ο πολιτικός πρόγονος της κυβέρνησης, είχε βρεθεί στην αντίστοιχη θέση τον καιρό του υπαρκτού σοσιαλισμού: Το ΚΚΕ Εσωτερικού, πάντα προσπαθούσε να εξηγήσει ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που εφαρμόζεται στη Σοβιετική Ένωση αλλά κάτι άλλο, δηλαδή δεν εκχωρούσε στο ΚΚΕ την έννοια του σοσιαλισμού αλλά προσπαθούσε να την κρατήσει ανεπηρέαστη από τα όργια που γίνονταν στο όνομά της. Θα μπορούσε λοιπόν να αποκαθάρει την Πατρίδα από την πατριδοκάπηλη χρήση της Χούντας αντί να την ταυτίζει μαζί της. Σήμερα αυτά ξεχαστήκανε και η Πατρίδα τους βολεύει να αποτελεί ορολογία της Χούντας, οπότε πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Δηλαδή η κυβέρνηση συμπλέει με τη Χούντα, συμπληρώνοντάς την και ολοκληρώνοντας τη δουλειά της.

Ας δούμε τώρα μία μία τις έννοιες που συκοφαντεί η κυβέρνηση, διαχρονικά κι όχι μόνο τώρα με το Βούτση:

Η Πατρίδα είναι ο συνεκτικός κρίκος του λαού μας, χώματα που ελευθερώθηκαν με απίστευτες θυσίες και βαρύ φόρο αίματος, για να ζούμε ελεύθεροι και να ορίζουμε εμείς την τύχη μας. Είναι η έννοια που κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του έχει στις πρώτες του προτεραιότητες, η έννοια που κάθε δυνάστης, ιμπεριαλιστής και αποικιοκράτης προσπαθεί να εξαλείψει. Γι αυτήν γίνονται αγώνες και θυσίες σ’ όλο τον κόσμο. Η Νέα Τάξη, οι δανειστές μας και οι ντόπιοι υπηρέτες τους θέλουν να σπάσει ο δεσμός του λαού με την πατρίδα του. Οφείλομε να αντισταθούμε σ’ αυτό και να προτάξομε κι εμείς το πάντα επίκαιρο σύνθημα του Τσε Γκεβάρα: Πατρίδα ή Θάνατος!

Η Θρησκεία είναι πολλά πράγματα. Για να την προσεγγίσει κανείς χρειάζεται να έχει πίστη και να συνδιαλεχθεί στη βάση αυτής. Πέρα απ’ αυτό όμως, είναι και η αποτύπωση της κοσμοθεωρίας και στάσης ζωής κάθε λαού, περιβεβλημένη με την αυθεντία του Θείου, οπότε σ’ αυτή τη διάσταση ξεφεύγει από τη συζήτηση περί ύπαρξης του Θεού και αφορά όλους τους συμμετέχοντες σε μια συλλογικότητα, εθνική συχνά, που την επεξεργάστηκε. Τα κείμενα και οι αξίες της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης αποτελούν κληρονομιά πολιτιστική για όλους τους Έλληνες, ακόμα και τους αγνωστικιστές. Τα Πατερικά κείμενα εμφορούνται από πνευματικότητα και διατυπώνουν βαθείς προβληματισμούς που ενδιαφέρουν τους πάντες, κι ας μην πιστεύουν κάποιοι, όπως αντίστοιχα όποιος μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία δε σημαίνει ότι είναι δωδεκαθειστής. Η ανέξοδη προοδευτικότητα που εκφράζεται μέσω της επίθεσης σε οτιδήποτε αφορά την Ορθοδοξία έχει χάσει το μπούσουλα και σε αυτό το σημείο, αλλά αυτό δε μας αφορά σ’ αυτό το πλαίσιο. Η Θρησκεία μας, έτσι, αποτελεί έκφραση των αξιών του λαού μας, κι αυτό δεν το συγχωρεί η παγκοσμιοποίηση (ούτε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που την υπηρετούν). Πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί, συκοφαντούμενη μέσω της προοδευτικίζουσας οδού, του ασφαλούς δρόμου που επιλέγει η Νέα Τάξη για να επιβληθεί.

Πιθανό να μη χρειαζόταν να γράψομε κάτι για την Οικογένεια. Η ανάγκη για αυτό το κύτταρο της κοινωνίας, τον πρώτο πυρήνα στοργής και επαφής των παιδιών με τον έξω κόσμο, το «λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο» κατά την προσφυή έκφραση του Κρίστοφερ Λας, ενός από τους πρωτοπόρους αντινεοταξικούς συγγραφείς σε ανύποπτο για μας χρόνο, είναι φανερή σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση και την απομόνωση, η οικογένεια, χώρος διαπαιδαγώγησης και αγάπης, μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει.
Επομένως, η επίθεση της κυβέρνησης στην Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια, δεν έγινε από δημοκρατική αντιχουντική ευαισθησία. Αν υπήρχε ο δημοκρατικός προβληματισμός, θα αναγνώριζε σαν αντίπαλο αυτούς που τώρα υπηρετεί.

Ακόμα, με τη μόνιμη ανάδειξη του διπόλου Δεξιάς Αριστεράς και την προβολή της δεύτερης σα διέξοδο στα προβλήματα του λαού με φρασεολογία που ίσχυε σαράντα χρόνια πριν, η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους: Να αποκρύψει ότι σήμερα αυτός ο διαχωρισμός δεν υφίσταται, κι ότι η Αριστερά λειτουργεί σαν το πολιτικά φιλελεύθερο συμπλήρωμα του οικονομικού φιλελευθερισμού της Δεξιάς (στην πατρίδα μας αυτό φάνηκε και με τη μνημονιακή διακυβέρνηση). Να διατηρήσει το λαϊκό σώμα διαιρεμένο σε παλιές αντιπαραθέσεις, μαντρώνοντας όσους έχουν προοδευτικό προσανατολισμό στο κομματικό της υπόστεγο. Να αποπροσανατολίσει το λαό από το χρέος του να αποτινάξει τα μνημόνια, κρατώντας τον δέσμιο μιας (προοδευτικής στα λόγια) παγκοσμιοποιητικής πολιτικής.

Σε πρώτη φάση αυτά τα κατάφερε η κυβέρνηση. Τώρα όμως όχι. Απλά, το λαϊκό σώμα παραμένει βουβό και ηττοπαθές, μέσα από διαρκείς απογοητεύσεις και καταστροφές, δίχως να μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί μιαν εναλλακτική πρόταση και να αναδείξει τις αντίστοιχες πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτό είναι και το μεγάλο μας στοίχημα: Να μπορέσομε, σε ανύπαρκτα πλέον χρονικά περιθώρια, να ανατρέψομε τη μνημονιακή πολιτική που υπηρέτησε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και σ’ αυτό θα στηριχτούμε και στην παράδοσή μας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του σήμερα. Δηλαδή στο Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια, αποκατεστημένο μετά τη διαστρέβλωσή του από τη Χούντα και την κυβέρνηση, και καρφί στο μάτι της Νέας Τάξης.

Αύγουστος 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο ΚΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Είναι γνωστή η ενέργεια των υπευθύνων των πανελλαδικών εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν κείμενο του Θεοτόκη, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο, που ανέφερε, δίχως να συσχετίζει με πρόσωπα της εποχής του η γενικότερα, ‘’κουφό πρύτανη και κακό πρωθυπουργό’’. Το κείμενο πριν αλλάξει έγραφε: «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».
Το «έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» μεταβλήθηκε σε «έναν κακό επιστήμονα». Γιατί άραγε;
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πρόκειται για υπό του νόμου επιτρεπόμενη διασκευή για τις ανάγκες της εξέτασης. Αλλά εδώ υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις:
Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Και η επίγνωση του ότι έχουμε ανίκανη κυβέρνηση οδήγησε στην αλλαγή αυτή. Μάλλον γιατί συνειδητοποιούν στο Υπουργείο ότι η έκφραση ‘’κακός πρωθυπουργός’’ θα δημιουργήσει αυτόματα συνειρμούς και θα παραπέμψει στο νυν πρωθυπουργό μας. Γιατί κι οι ίδιοι γνωρίζουν αυτό που η κοινωνία καταλαβαίνει, ότι έχουμε πρωθυπουργό που στη συνείδηση του λαού είναι εντελώς απαξιωμένος, κι αυτός κι η κυβέρνησή του. Έτσι, το κακός, με την έννοια του ανεπαρκούς, θα ταίριαζε γάντι στις σημερινές καταστάσεις.


Αν είναι έτσι όμως, το θέμα δε μπορεί να περιοριστεί εδώ.
Αντίθετα, έχει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις.
Έτσι, υπάρχει το θέμα αρχής: Η κάποτε έχουσα το ηθικό πλεονέκτημα Αριστερά, η εμφανιζόμενη ως κληρονόμος μιας παράδοσης αντίστασης και αγώνων, μιας παράδοσης κυνηγημένου και λογοκρινόμενου πολιτικού στίγματος, έφτασε η ίδια να αλλάζει κείμενα!
Είχε προηγηθεί βέβαια το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η λογοκρισία κι ο κατά παραγγελία λόγος ήταν στην ημερήσια διάταξη. Αυτή όμως την προσέγγιση υποτίθεται ότι απορρίπτει ο πολιτικός χώρος που μας κυβερνά.
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αλλαγή του κειμένου είναι απλά μια ένδειξη της κατάπτωσης μιας κυβέρνησης που παραμένει στην εξουσία επειδή κάνει τα χατίρια των δανειστών, και σε αντάλλαγμα αυτοί τη στηρίζουν. Μιας κυβέρνησης που παραποιεί την πραγματικότητα και παρουσιάζει σαν επιτυχία κάθε εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, κάθε μέτρο που στραγγαλίζει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που εξαθλιώνει κι άλλο τους εργαζόμενους, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και στέλνει στο εξωτερικό τους νέους.
Όταν, λοιπόν, μπορεί να τα κάνει αυτά, τότε το να αλλάζει ένα κείμενο στις Πανελλαδικές είναι απλό.
Ήδη είναι έτοιμη η επίθεση στην ταυτότητά μας, η λοβοτομή της ιδιοπροσωπίας μας μέσω της αντίστοιχης επίθεσης στην Ιστορία μας, που εισηγείται το Ίδρυμα Εκπαιδευτικός Πολιτικής. Κι εκεί αλλάζουν, όχι κείμενα, αλλά την αφήγηση του λαϊκού σώματος για την πορεία του στο χρόνο!
Πιο οργανωμένα από το αλήστου μνήμης βιβλίο της Ρεπούση, με προγραμματισμό για κάθε τάξη, το Ίδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που δε θα έχουν συναίσθηση των ριζών τους, του παρελθόντος τους σα λαός, και που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν, να υποταχτούν στους νέους δυνάστες της Δύσης και της Ανατολής που ήδη βρίσκονται στην αυλή μας.
Η αλλαγή του κειμένου του Θεοτοκά είναι απλώς ένα δείγμα της συνείδησης που έχουν της περιφρόνησης με την οποία τους περιβάλλει η κοινωνία. Πότε όμως, αυτή η περιφρόνηση θα γίνει οργή κι εξέγερση, που θα ξαναδώσει την πατρίδα στα χέρια του λαού και θα διώξει τους δυνάστες, ξένους και ντόπιους;

Ιουνίου 15, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΑΝΑΘΕΣΗ Ή ΔΡΑΣΗ;

images

H κρίση και οι διαρκείς απογοητεύσεις έχουν δημιουργήσει μιαν επικίνδυνη απάθεια στο λαϊκό σώμα. Ο κόσμος δεν αντιδρά, παρ’ όλο που βλέπει κάθε μέρα να χειροτερεύει η κατάσταση.

Η μη αντίδραση δε σημαίνει αποδοχή των τεκταινόμενων. Σημαίνει απελπισία, ανημποριά και αίσθηση αδυναμίας. Κι αυτό εξυπηρετεί τους δανειστές και την κυβέρνηση, που βλέπουν ότι μπορούν ανενόχλητοι να παίρνουν όλο και πιο καταστροφικά μέτρα.

Ο λαός δεν αντιδρά. Αρκείται να εναποθέτει τις ελπίδες του σε διάφορους αυτόκλητους σωτήρες, που υπόσχονται λύσεις δίχως κόπο. Κι ενώ νιώθει ότι δεν ισχύουν αυτά, καταφεύγει σ’ αυτούς για να μην ξεβολεύεται, γιατί ξεσυνήθισε να παλεύει.

Τα κόμμα της δραχμής, ο Συριζανέλ, ο Σώρρας, αποτελούν παραδείγματα βιομηχανίας υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα. Έπρεπε να διαγνωστεί η ποινική διάσταση του φαινόμενου Σώρρας για να αρχίσει να ανακόπτεται η ξέφρενη πορεία του προς την επόμενη Βουλή.

Όμως, κι αυτοί που δεν πείθονται από το εμπόριο ελπίδας, κι αυτοί που δεν έχουν καμίαν αυταπάτη, πολλές φορές πέφτουν στην παγίδα της ανάθεσης σε άλλους αυτού που πρέπει να γίνει, της αντίστασης που πρέπει να προβάλουμε.

Συμφωνούν και καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα θα αλλάξουνε μόνο με κόπο, θυσίες, αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας, αλλαγή του τρόπου ζωής του καθενός μας, σπάσιμο της καταναλωτικής μανίας, επανανακάλυψη της συλλογικότητας και του κοινοτικού πνεύματος.

3-1b

Αλλά και πάλι, είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση, που τη διέξοδο θα πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Δε μιλούμε για φως στο τούνελ, αλλά ότι πρέπει να φτιάξουμε το τούνελ το ίδιο! Κι εκεί αρχίζουν πάλι οι ενστάσεις, οι απογοητεύσεις, ελλοχεύει ο κίνδυνος της παραίτησης: Άμα δεν έχουμε μία λύση έτοιμη, τι κάνουμε; Γιατί δε μας λέτε (ποιοι;) τι να κάνουμε;

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή πρέπει να δημιουργήσουμε την υποδομή για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Για παράδειγμα, η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ζητούμενο που θα πρέπει να το δουλέψουμε για καιρό πριν δούμε καρπούς. Οι υποδομές που θα υποκαθιστούν το κράτος στο βαθμό του δυνατού και θα προτείνουν μίαν εναλλακτική διέξοδο δεν έχουν ακόμα την κρίσιμη μάζα εκείνη που θα τους δώσει τη δυνατότητα παραγωγής αποτελεσμάτων, πρέπει να στηθούν από λίγους και σε διάσπαρτους τομείς, και ακολούθως να μπορέσουν να διασυνδεθούν και μαζικοποιηθούν.

Οπότε το αποτέλεσμα φαίνεται φτωχό, κι η –ανθρώπινη- επιθυμία για αποτελέσματα δημιουργεί απογοήτευση κι αίσθηση ματαιότητας. Εδώ βρίσκεται κι άλλος κίνδυνος: Να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια και από τους συνειδητοποιημένους! Αν αυτό γίνει, θα χαθεί η μοναδική ελπίδα.

Θα πρέπει ο καθένας μας, αντί να παραπονιέται γιατί δεν προχωρούν οι λύσεις, να γίνει κομμάτι του κινήματος που τις επεξεργάζεται. Όχι να κάθεται απ’ έξω, συμπαραστεκόμενος φραστικά, αλλά μη ενεργώντας, να πράττει ο ίδιος και να μην απαιτεί από τους άλλους να πράξουν.

Το σημείο αυτό είναι πολύ κρίσιμο. Σε ένα στάδιο που οι ψεύτικες ελπίδες ξεφτίζουν, μπορεί να καταστρέψει τις ουσιαστικές. Και θέλει, κι εδώ πάλι, μια προσωπική αλλαγή τάσης: Η απραξία στην οποία έχουμε μάθει επηρεάζει και τους συνειδητοποιημένους, κι αυτοί πρέπει να αντισταθούν και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Φεβρουαρίου 20, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

images

Ένα επιχείρημα πολλών φίλων που ψήφισαν την παρούσα κυβέρνηση στις δυο τελευταίες εκλογές, ήταν ‘’τι χειρότερο πια θα μας συμβεί;’’. Απογοητευμένοι, (απολύτως δικαιολογημένα) από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, ψήφισαν αυτούς που υπόσχονταν την ελπίδα στην αρχή, μια καλή συμφωνία στη συνέχεια.
Την εξέλιξη τη γνωρίζουμε. Εκτός από τη συνεχιζόμενη κατρακύλα στο οικονομικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το μεταναστευτικό με την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και τη διαχείρισή του από μια σειρά ΜΚΟ αμφιβόλων προθέσεων. Οι ΜΚΟ υποκατέστησαν το κράτος, το πρόβλημα κατέστη μη διαχειρίσιμο και η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα από τα ροζ συννεφάκια των θεωριών, και του φαντασιακού κόσμου όπου προτιμούσε να ζει, στη σκληρή πραγματικότητα της γεωπολιτικής, του πολέμου στη Συρία, και τελικά του ακήρυχτου πολέμου στο Αιγαίο.
Με ανευθυνότητα πρωτοφανή μετέτρεψε το Αιγαίο σε γκρίζα ζώνη. Οι Τούρκοι στρέφουν τα όπλα σε σκάφη μας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο πρωθυπουργός με τον κυβερνητικό του εταίρο εμφανίζονται με παραλλαγές!
Και την ώρα που ο Μουζάλας αποκαλεί τα Σκόπια ΄΄Μακεδονία΄΄, οι Σκοπιανοί αστυνομικοί κυνηγούν πρόσφυγες στη δική μας επικράτεια. Η εικόνα που δίνουμε είναι αυτή ενός διαλυμένου κράτους.
Το πρόβλημα, πέραν του οικονομικού, έχει πάρει και γεωπολιτικές διαστάσεις. Τα χειρότερα που δεν περίμεναν οι ψηφοφόροι του Σύριζα είναι εδώ. Είμαστε πια χώρος και όχι χώρα, ‘’ένα πεδίο βολής φτηνό’’, έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία.
Αλλά υπάρχουν κι άλλα χειρότερα, που δεν έχουν έρθει ακόμα, και που πια τα φοβόμαστε και τα περιμένουμε.
Την κατηφόρα αυτή, δε θα τη σταματήσουμε με παράπονα και μουρμούρες από τον καναπέ μας. Θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να επιδιώξουμε την αντιστροφή της πορείας προς την καταστροφή. Με την πλάτη στον τοίχο, με ελάχιστες προϋποθέσεις, πρέπει να ξαναφτιάξουμε την παραγωγή μας, να επαναπροσδιορίσουμε την εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική μας. Αλλά αυτά, απαιτούν σχέδιο κι ένα λαό στους δρόμους, όχι φοβισμένους κρυμμένους στο σαλόνι τους.

Απρίλιος 25, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

images

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χειροτερεύει συνεχώς, δίχως όμως να μπορούμε να πούμε ότι πιάσαμε πάτο, αν και κάθε φορά νομίζουμε ότι δεν έχει παρακάτω.
Ήδη, ο κόσμος στρέφεται στον επόμενο σωτήρα του. Μετά τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης και την υιοθέτηση μέτρων που κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάρει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να βγούμε από την κατάσταση αυτή.
Όμως, επειδή μας βολεύει, επειδή τα αντιστασιακά αντανακλαστικά μας έχουν υποχωρήσει μετά από χρόνια μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας, αρνούμαστε να δούμε αυτή την αλήθεια. Και τρέχουμε σ’ όποιον μας υπόσχεται αναίμακτη αποκατάσταση. Έτσι τρέξαμε στο Σύριζα την πρώτη φορά περιμένοντας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι τρέξαμε και τη δεύτερη φορά, μετά το ηχηρό ‘’όχι’’, περιμένοντας ‘’καλύτερη’’ συμφωνία. Έτσι είχαμε τρέξει πιο παλιά στον ‘’αντιμνημονιακό’’ Σαμαρά.
Και τώρα, που όλα προέκυψαν διαφορετικά απ’ ό,τι περιμέναμε, ακόμα και τώρα δεν είναι σίγουρο ότι συνειδητοποιούμε τι γίνεται. Ότι πια είμαστε μια αποικία χρέους, όπου οι ξένοι κάνουν κουμάντο, ότι τον αντιμνημονιακό πόλεμο τον χάσαμε. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Κι επειδή πάντα ήμασταν λίγοι, στις κατοχές απαντούσαμε με αντάρτικο. Πολεμούσαμε όμως, δεν εμπιστευόμασταν εμπόρους ελπίδας που τάχα θα μας έσωναν δίχως κόπους και θυσίες.
Και σήμερα, αφού το εγχείρημα Σύριζα διαψεύστηκε, συνεχίζουνε κάποιοι να αλληθωρίζουνε προς νέους σωτήρες, κάθε φορά πιο γραφικούς. Και κάποιοι κοιτάνε ξανά πίσω στο παρελθόν, μέσα στην απελπισία τους.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ‘’όχι’’ σε όλους αυτούς. Ο μόνος δρόμος είναι να αναλάβουμε οι ίδιοι τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, με μόνη προσδοκία μας θυσίες και πόνο, χτίζοντας λιθαράκι λιθαράκι την αντίστασή μας.
Ένα αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό, όπως κάθε αποικιοκρατούμενος λαός οφείλει να κάνει, αμεσοδημοκρατικό, όπως ταιριάζει στην κοινοτική μας παράδοση.
Το μπορούμε να ζήσουμε στα βουνά με γένια, μακριά από τον καναπέ που μας διασφαλίζουν οι κάθε λογής σωτήρες μας;

Μαρτίου 29, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.

Aλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Aηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

Κ. Καβάφης

για την αντιγραφή και την αφιέρωση στην κυβέρνηση και με ευχαριστίες στον Αλέκο που μου το θύμισε
Φουρόκατος

 

Φεβρουαρίου 12, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο της Εναλλακτικής Κοινοτικής πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης:

pic_10

Η πατρίδα μας βρίσκεται σε βαθιά κρίση, κρίση αξιών που τελικά οδήγησε και σε κρίση οικονομική, την οποία βιώνουν όλοι οι Έλληνες με δραματικό τρόπο. Η κρίση αυτή δεν έχει αποτιμηθεί από την κοινωνία σε όλες της τις διαστάσεις, καθώς περιοριζόμαστε συνήθως μόνο στο οικονομικό της σκέλος, υποτιμώντας ή και αγνοώντας σημαντικές παραμέτρους, όπως το ότι πρόκειται για την κρίση του παρασιτικού μοντέλου της χώρας, όπως αυτό γιγαντώθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, ο λαός μας περιορίζεται σε μιαν αντιπαράθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», η οποία, μετά τη μνημονιακή στροφή της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης έχει χάσει οποιαδήποτε έννοια μπορούσε να έχει. Η μετάπτωση όμως της κυβέρνησης σε μνημονιακή δύναμη, όπως πριν από αυτήν και της κυβέρνησης Σαμαρά, επέτρεψε να φανεί το πραγματικό πρόβλημα: Ότι η χώρα μας δεν έχει πια παραγωγή. Αυτό, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζομε, απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας σα λαό.
Γιατί η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά ζητήματα, όπως την κρίση αξιών, την ανύπαρκτη παραγωγικότητα, τη δημογραφική κατάρρευση, την κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά και τα άλλα μέτωπα στην εξωτερική μας πολιτική, το μεταναστευτικό κλπ. Όλα αυτά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα που μόνο κακά μαντάτα προαναγγέλλει, ενώ η αντίσταση στους μνημονιακούς χειρισμούς των κυβερνήσεων από το 2010 και μετά απλά δεν υπάρχει, καθώς ο λαός μας βρίσκεται σε θέση άμυνας, σύγχυσης και διαρκούς υποχώρησης. Σ’ αυτά τα πλαίσια είχε, με εξαίρεση την αναλαμπή των πλατειών, παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα από τον καναπέ, ενώ και το Σύριζα τον έφερε στην εξουσία όχι ένα λαϊκό κίνημα που θα συνέτριβε τα μνημόνια, αλλά η διαδικαστική συγκυρία της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η χρησιμοποίησή της από την νυν κυβέρνηση ώστε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ο λαός περιορίστηκε σε ρόλο θεατή που απλά ανέθεσε στο Σύριζα να κυβερνήσει, έχοντας ξεμάθει για πολλά χρόνια να αγωνίζεται για τα δίκαιά του. Τα αποτελέσματα είναι πια φανερά ακόμα και στον καθένα που νόμιζε ότι τα χειρότερα τα είχαμε ήδη δει.
Απέναντι στη επέλαση του τρίτου μνημονίου, στην αναβάθμιση της Τουρκίας και την κλιμάκωση των προκλήσεών της, τη χρήση των προσφύγων και των μεταναστών από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις ως γεωπολιτικό εργαλείο άσκησης πίεσης στην πατρίδα μας και τη μετατροπή της σε φυλακή ψυχών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού ιστού, την καταστροφή της παραγωγής, την αρπαγή της γης μας, εμείς πρέπει να αντιδράσουμε. Κι αυτό θα το κάνουμε ευρισκόμενοι μεν σε θέση άμυνας, αλλά ξεκολλώντας από τον καναπέ κι αντιστεκόμενοι. Αυτά που πρέπει να κάνουμε είναι πολλά, τόσα που μπορεί να φαντάζουν αδύνατα, όμως δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Πρέπει λοιπόν να οικοδομήσουμε ένα κίνημα με στέρεα αντιστασιακά χαρακτηριστικά, ανταποκρινόμενοι σε μια παράδοση αιώνων και στηριζόμενοι στις αξίες που σφυρηλατήσαμε αγωνιζόμενοι τόσο απέναντι στους Τούρκους, όσο και τους Δυτικούς, δηλαδή αυτούς που και σήμερα μας απειλούν με εδαφικές διεκδικήσεις και αποικιακού χαρακτήρα μνημόνια.

Πρέπει να αντισταθούμε στη βάση αρχών, που περιλαμβάνουν την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική ανεξαρτησία, την άμεση δημοκρατία και την οικολογία, επεξεργαζόμενοι ένα νέο όραμα, πατώντας πάνω στην πνευματική και πρακτική μας παράδοση, όχι για να γυρίσουμε στο παρελθόν, αλλά για να τις εφαρμόσουμε και προσαρμόσουμε σε μια νέα πραγματικότητα, να εκσυγχρονίσουμε δηλαδή την παράδοσή μας ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις του σήμερα. Αξίες όπως η αντίσταση, η αγάπη στην ελευθερία και την πατρίδα, η εργατικότητα, η εντιμότητα, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα κι ο κοινοτισμός, αποτελούν οδηγούς που μπορούν να μας βοηθήσουν στον αγώνα μας, εφόσον αποφασίσουμε να δράσουμε.

Να ξαναβρούμε τις αξίες της εργατικότητας, της αλληλεγγύης, της πρεπιάς, της συλλογικότητας, που η λαίλαπα του εύκολου χρήματος (το λογαριασμό για το οποίο πληρώνομε τώρα) μας είχε κάνει να ξεχάσομε. Δηλαδή να αντιμετωπίσομε την ηθική μας υποχώρηση, καθώς από αυτήν αρχίζει ο δρόμος που μας έχει φέρει στα πρόθυρα της συνολικής (κι όχι μόνο οικονομικής) καταστροφής. Αλλά συγχρόνως πρέπει να μη μείνουμε εκεί, καθώς ο χρόνος δεν περισσεύει. Πρέπει να αναλάβουμε άμεσα δράση αμφισβήτησης στην πράξη της αποικιοποίησης της πατρίδας μας και της μετατροπής του λαού μας σε κατακτημένο πληθυσμό.

image003
Γιαυτό και εμείς, πολίτες από τους νομούς Χανίων και Ρεθύμνου, προχωρήσαμε στη συγκρότηση της Εναλλακτικής Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Δυτικής Κρήτης.
Εναλλακτικής, γιατί φιλοδοξούμε να προσφέρουμε μια νέα ματιά στις καταστάσεις που ζούμε, τώρα που η αντίθεση Δεξιάς-Αριστεράς δεν υπάρχει ουσιαστικά πια (αλλά χρησιμοποιείται από τις παλιές πολιτικές δυνάμεις για να διχάζει το λαό, όπως είδαμε και στο δημοψήφισμα που όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε) και όπου η Αριστερά χρησιμοποιείται ως μοχλός εμπέδωσης της αποικιοκρατίας και της παγκοσμιοποίησης, όπως είδαμε να συμβαίνει σε πολλές χώρες και πλέον και στην πατρίδα μας.
Κοινοτικής, γιατί η κοινοτική μας παράδοση έχει διαχρονικά προσφέρει απαντήσεις στην κοινωνική μας οργάνωση και την αμεσοδημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας μας.
Στόχος μας είναι η παρέμβαση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και η ανατροπή των μνημονιακών σχεδιασμών της κυβέρνησης, σε ρήξη με τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις και το φασιστικό φαινόμενο που αυτές επέτρεψαν να γιγαντωθεί, τόσο μέσα από την επίθεση στο εισόδημα και την εργασία των λαϊκών στρωμάτων, όσο και μέσα από την απαξίωση της έννοιας της πατρίδας και της επιβολής μιας εθνομηδενιστικής πολιτικής. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, εμείς επαναλαμβάνομε το «Ελευθερία ή θάνατος» των παλιών μας και το «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα.
Καλούμε το λαό, τώρα που οι ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν, να στρατευτεί μαζί μας στον αγώνα για να σταματήσει η αποικιοκρατία και να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας. Μας περιμένει Γολγοθάς, αλλά οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δίνονται.
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
https://ekpdk.wordpress.com
Facebook: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Φεβρουαρίου 1, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

MOYTZEΣ

Το 1946, το ΚΚΕ, το οποίο μέσα από την εθνική αντίσταση είχε γιγαντώσει την επιρροή του στον ελληνικό λαό, αντί να επιδιώξει την κατάληψη της εξουσίας μέσα από εκλογές, προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτό να απόσχουν της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγαλοπρεπής αποχή του 40%, μέρος της οποίας σίγουρα οφειλόταν στην προτροπή του ΚΚΕ.

Το Σεπτέμβρη του 2015, η αποχή ξεπέρασε ακόμα και αυτό το ποσοστό του 1946, φτάνοντας το 44%, ερχόμενη πρώτη στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος. Θα πρέπει να δούμε προσεκτικά τι σημαίνει αυτό και πώς οδηγηθήκαμε σε τέτοια υψηλά ποσοστά.

Κατ’ αρχάς δε θα πρέπει να εμπλακούμε σε ρητορείες του στυλ «η συμμετοχή στις εκλογές είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας» και λοιπά εύηχα πλην όμως κενά περιεχομένου. Εδώ θα πρέπει να δούμε τι ώθησε τους συμπολίτες μας να απόσχουν.

Ο προβληματισμός είναι διάχυτος στο λαό, ό,τι στάση κι αν τήρησε: Αν ψήφισε, ψήφισε με βαριά καρδιά, παρά την αναίρεση των προσδοκιών του και επιλέγοντας το μικρότερο κακό, την ψήφο διαμαρτυρίας ή και την υπερψήφιση γραφικών σχημάτων, δείχνοντας έμπρακτα την απαξίωση με την οποία περιβάλλει πια τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς. Κι η απαξίωση αναμένεται να ανέβει κι άλλο όσο θα ψηφίζονται και θα εφαρμόζονται οι μνημονιακές υποχρεώσεις.

ΣΗΜΑΙΕΣ

Ένα μεγάλο κομμάτι προτίμησε να πάει εκδρομή τη μέρα των εκλογών ή να μείνει μακρά από τα εκλογικά τμήματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν καλύπτεται από τις υπάρχουσες εναλλακτικές και δε μπαίνει καν στη λογική του μικρότερου κακού. Σημαίνει ότι απορρίπτει τόσο τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης όσο και τους παλιούς μνημονιακούς φορείς αλλά και τη δραχμική διέξοδο, κοινώς δε βλέπει φώς πουθενά. Σημαίνει ότι δεν έχει στο οπτικό του πεδίο μόνο το οικονομικό κομμάτι του παζλ που συνθέτουν τα ελληνικά προβλήματα, γιατί αλλιώς θα έβρισκε κάτι να ψηφίσει.

Σημαίνει ότι μπροστά του υπάρχει το θεμελιώδες ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, που δίχως τη λύση του δεν υπάρχει προοπτική για τη χώρα. Σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής και την Τουρκική επιθετικότητα, και δεν εμπιστεύεται κανένα για τα διαχειριστεί. Ότι έχει συνείδηση ότι υπάρχει το μεταναστευτικό και το δημογραφικό θέμα, που καθένα μόνο του απειλεί να διαλύσει την κοινωνική συνοχή. Βλέπει την πατρίδα μας να μεταβάλλεται από χώρα σε χώρο όπου ξένες δυνάμεις ασκούν πολιτική ερήμην του λαού της και δεν αναγνωρίζει σε κανένα κόμμα μια προοπτική διεξόδου από το εκρηκτικό μείγμα που αποτελεί η ταυτόχρονη σώρευση τόσων προβλημάτων, η επίλυση των οποίων ισοδυναμεί με τετραγωνισμό του κύκλου.

Η αποχή λοιπόν δεν είναι παραίτηση. Παραίτηση ήταν τόσα χρόνια που ψηφίζαμε από ανάγκη και δια της εις άτοπο απαγωγής. Η αποχή των τελευταίων εκλογών μπορεί να είναι το προανάκρουσμα μιας μεγάλης ανατροπής, μιας συνειδητοποίησης ότι αυτό που μέχρι τώρα υπάρχει δε μας καλύπτει, οπότε το αρνούμαστε. Και ποιο είναι το επόμενο βήμα; Η σταδιακή συγκρότηση ενός καινούργιου προτάγματος που θα μπορεί να αγκαλιάσει όλο το λαό και που θα ενώνει τις πατριωτικές, δημοκρατικές και παραγωγικές δυνάμεις, που θα σηκώσει τους Έλληνες από τον καναπέ τους και που θα κερδίσει ξανά τις αξίες που είχαμε και ξεχάσαμε κατά τη μεταπολίτευση, μέσα από τον παρασιτισμό και το εύκολο –όπως νομίζαμε- χρήμα. Αυτό το λογαριασμό πληρώνουμε σήμερα και από κει πρέπει να ξεκινήσουμε.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα έρθει νομοτελειακά το καινούργιο: Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Και το προηγούμενο των πλατειών και των αγανακτισμένων που τελικά δε μπόρεσαν να διαμορφώσουν και να εξελιχθούν σε πολιτικό πόλο δείχνει ότι από την υγιή άρνηση μέχρι τη διατύπωση προτάγματος υπάρχει πολύς δρόμος που πρέπει να διανυθεί, κι αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα το πετύχομε. Οφείλομε όμως να το δοκιμάσομε, το χρωστούμε τα παιδιά μας και στους εαυτούς μας.

Οκτώβριος 5, 2015 Posted by | Uncategorized | , , , | Σχολιάστε