Με το τουφέκι και τη λύρα

Ο ΚΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Είναι γνωστή η ενέργεια των υπευθύνων των πανελλαδικών εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν κείμενο του Θεοτόκη, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο, που ανέφερε, δίχως να συσχετίζει με πρόσωπα της εποχής του η γενικότερα, ‘’κουφό πρύτανη και κακό πρωθυπουργό’’. Το κείμενο πριν αλλάξει έγραφε: «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».
Το «έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» μεταβλήθηκε σε «έναν κακό επιστήμονα». Γιατί άραγε;
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πρόκειται για υπό του νόμου επιτρεπόμενη διασκευή για τις ανάγκες της εξέτασης. Αλλά εδώ υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις:
Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Και η επίγνωση του ότι έχουμε ανίκανη κυβέρνηση οδήγησε στην αλλαγή αυτή. Μάλλον γιατί συνειδητοποιούν στο Υπουργείο ότι η έκφραση ‘’κακός πρωθυπουργός’’ θα δημιουργήσει αυτόματα συνειρμούς και θα παραπέμψει στο νυν πρωθυπουργό μας. Γιατί κι οι ίδιοι γνωρίζουν αυτό που η κοινωνία καταλαβαίνει, ότι έχουμε πρωθυπουργό που στη συνείδηση του λαού είναι εντελώς απαξιωμένος, κι αυτός κι η κυβέρνησή του. Έτσι, το κακός, με την έννοια του ανεπαρκούς, θα ταίριαζε γάντι στις σημερινές καταστάσεις.


Αν είναι έτσι όμως, το θέμα δε μπορεί να περιοριστεί εδώ.
Αντίθετα, έχει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις.
Έτσι, υπάρχει το θέμα αρχής: Η κάποτε έχουσα το ηθικό πλεονέκτημα Αριστερά, η εμφανιζόμενη ως κληρονόμος μιας παράδοσης αντίστασης και αγώνων, μιας παράδοσης κυνηγημένου και λογοκρινόμενου πολιτικού στίγματος, έφτασε η ίδια να αλλάζει κείμενα!
Είχε προηγηθεί βέβαια το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η λογοκρισία κι ο κατά παραγγελία λόγος ήταν στην ημερήσια διάταξη. Αυτή όμως την προσέγγιση υποτίθεται ότι απορρίπτει ο πολιτικός χώρος που μας κυβερνά.
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αλλαγή του κειμένου είναι απλά μια ένδειξη της κατάπτωσης μιας κυβέρνησης που παραμένει στην εξουσία επειδή κάνει τα χατίρια των δανειστών, και σε αντάλλαγμα αυτοί τη στηρίζουν. Μιας κυβέρνησης που παραποιεί την πραγματικότητα και παρουσιάζει σαν επιτυχία κάθε εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, κάθε μέτρο που στραγγαλίζει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που εξαθλιώνει κι άλλο τους εργαζόμενους, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και στέλνει στο εξωτερικό τους νέους.
Όταν, λοιπόν, μπορεί να τα κάνει αυτά, τότε το να αλλάζει ένα κείμενο στις Πανελλαδικές είναι απλό.
Ήδη είναι έτοιμη η επίθεση στην ταυτότητά μας, η λοβοτομή της ιδιοπροσωπίας μας μέσω της αντίστοιχης επίθεσης στην Ιστορία μας, που εισηγείται το Ίδρυμα Εκπαιδευτικός Πολιτικής. Κι εκεί αλλάζουν, όχι κείμενα, αλλά την αφήγηση του λαϊκού σώματος για την πορεία του στο χρόνο!
Πιο οργανωμένα από το αλήστου μνήμης βιβλίο της Ρεπούση, με προγραμματισμό για κάθε τάξη, το Ίδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που δε θα έχουν συναίσθηση των ριζών τους, του παρελθόντος τους σα λαός, και που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν, να υποταχτούν στους νέους δυνάστες της Δύσης και της Ανατολής που ήδη βρίσκονται στην αυλή μας.
Η αλλαγή του κειμένου του Θεοτοκά είναι απλώς ένα δείγμα της συνείδησης που έχουν της περιφρόνησης με την οποία τους περιβάλλει η κοινωνία. Πότε όμως, αυτή η περιφρόνηση θα γίνει οργή κι εξέγερση, που θα ξαναδώσει την πατρίδα στα χέρια του λαού και θα διώξει τους δυνάστες, ξένους και ντόπιους;

Advertisements

Ιουνίου 15, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Ή ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Υπάρχει ακόμα ο διαχωρισμός Αριστερά – Δεξιά; Κι αν υπάρχει, εκφράζει κάποια κυρίαρχη αντίθεση;
Νομίζουμε ότι η απάντηση στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να κρίνει και τη στάση του καθενός μας απέναντι στις καταιγιστικές εξελίξεις που έχουμε στην πατρίδα μας, στην περιοχή μας, στον κόσμο ολόκληρο.
Δε θα μπούμε σε συζητήσεις για το ποια είναι η γνήσια Αριστερά ή Δεξιά, αν υπάρχουν προδότες ή ερμηνείες αυθεντικές ή πιο αυθεντικές αυτών που πρεσβεύει η κάθε ιδεολογία. Η κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση αρκεί.
Η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα, που καθιστούν ανεπίκαιρη την αντίθεση Αριστεράς – Δεξιάς. Το κεφάλαιο πια επικεντρώνεται στο εμπόρευμα και στη δημιουργία ενός ανθρώπου – καταναλωτή, που θα είναι μόνος του, αν και σε δικτύωση με εκατομμύρια άλλους. Μόνος σημαίνει αδύναμος, ευάλωτος στην κυριαρχία της διαφήμισης, ανήμπορος να λειτουργήσει συλλογικά, σα μέλος μιας οικογένειας, ενός έθνους, μιας κοινωνικής τάξης ή ομάδας.
Ο νεοφιλελευθερισμός θέλει να είναι ο άνθρωπος άτομο, μόνο του, να μην έχει ρίζες. Μόνος θα καταναλώνει περισσότερο΄ μια πενταμελής οικογένεια μπορεί να έχει ένα πλυντήριο, μια τηλεόραση, αλλά αν κάθε μέλος της ζει μόνο του θα θέλει πέντε συσκευές αντί για μία.
Κοντά σ’ αυτό, οι ιδιαίτερες ταυτότητες ενοχλούν. Αποτελούν στοιχείο ενοποίησης, αντιστέκονται στη διάσπαση της κοινωνίας σε άτομα που προχωρούν παράλληλα δίχως να σμίγουν ποτέ.
Το νόμισμά του οικονομικού αυτού φιλελευθερισμού, που χρεώνεται στη Δεξιά, έχει ως άλλη όψη τον πολιτικό φιλελευθερισμό, που εκφράζει η Αριστερά: Το ατομικό δικαίωμα είναι ταμπού, η πολιτική ορθότητα το θεοποιεί. Μπορείς να είσαι παγανιστής, παιδεραστής, οτιδήποτε θέλεις, και το σύστημα θα σε προστατέψει. Δε μπορείς όμως να διεκδικείς συλλογικά δικαιώματα.
Σαν άτομο, το κεφάλαιο σε πηγαίνει όπου το εξυπηρετεί, είτε ως οικονομικό μετανάστη είτε ως επενδυτή. Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να υποστούν βίαια μετάλλαξη, οι ‘’χώρες’’ να γίνουν ‘’χώροι’’ δράσης του κεφαλαίου. Οι ρίζες που μας δένουν με τον τόπο μας, είναι συντηρητικά απολιθώματα και πρέπει να κοπούν. Οι νεοταξικοί διανοούμενοι πρεσβεύουν την ‘’ελευθερία’’ μας να επιλέγουμε τις ρίζες μας, δηλαδή να μην έχουμε ρίζες.
Όλη η ιδεολογική επιβολή της παγκοσμιοποίησης, στηρίζεται σε ωραίες λέξεις όπως η ‘’ελευθερία’’, το ‘’δικαίωμα’’ κλπ. Και τη δουλειά της εμπέδωσης των απόψεων της Νέας Τάξης, την έχει αναλάβει η Αριστερά σε όλο τον κόσμο, από τους πράσινους της Γερμανίας που βομβάρδιζαν τη Σερβία μέχρι τη μνημονιακή μας κυβέρνηση.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82-2
Κι εμείς, βρισκόμενοι σε ηθική παρακμή, σε καταστολή από τα διαρκή χτυπήματα, δεν έχουμε ακόμα επεξεργαστεί κάποια διέξοδο από τη θέση στην οποία βρισκόμαστε ηθικά, γεωπολιτικά, παραγωγικά, δημογραφικά, μεταναστευτικά (και ξένων προς τα εδώ και Ελλήνων προς τα έξω).
Εν μέρει υπάρχει δικαιολογία: Τα χτυπήματα έρχονται το ένα μέσα το άλλο κι εμείς δεν προλαβαίνουμε ν’ αντιδράσουμε. Αλλά συγχρόνως, δεν ενεργοποιούμαστε. Στρεφόμαστε σε όποιον πουλάει ελπίδα, από το Σύριζα μέχρι το Σώρρα, ενώ τη λύση, την όποια λύση θα τη φέρει μόνο η δική μας δράση. Πολλοί το συνειδητοποιούν, λίγοι κινούνται. Όμως ο καιρός δε μας περιμένει:
Αντίσταση ή Εξαφάνιση!

Σεπτεμβρίου 23, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | 1 σχόλιο

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

images

Η κατάσταση στην πατρίδα μας χειροτερεύει συνεχώς, δίχως όμως να μπορούμε να πούμε ότι πιάσαμε πάτο, αν και κάθε φορά νομίζουμε ότι δεν έχει παρακάτω.
Ήδη, ο κόσμος στρέφεται στον επόμενο σωτήρα του. Μετά τη μνημονιακή στροφή της κυβέρνησης και την υιοθέτηση μέτρων που κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάρει, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να βγούμε από την κατάσταση αυτή.
Όμως, επειδή μας βολεύει, επειδή τα αντιστασιακά αντανακλαστικά μας έχουν υποχωρήσει μετά από χρόνια μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας, αρνούμαστε να δούμε αυτή την αλήθεια. Και τρέχουμε σ’ όποιον μας υπόσχεται αναίμακτη αποκατάσταση. Έτσι τρέξαμε στο Σύριζα την πρώτη φορά περιμένοντας το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι τρέξαμε και τη δεύτερη φορά, μετά το ηχηρό ‘’όχι’’, περιμένοντας ‘’καλύτερη’’ συμφωνία. Έτσι είχαμε τρέξει πιο παλιά στον ‘’αντιμνημονιακό’’ Σαμαρά.
Και τώρα, που όλα προέκυψαν διαφορετικά απ’ ό,τι περιμέναμε, ακόμα και τώρα δεν είναι σίγουρο ότι συνειδητοποιούμε τι γίνεται. Ότι πια είμαστε μια αποικία χρέους, όπου οι ξένοι κάνουν κουμάντο, ότι τον αντιμνημονιακό πόλεμο τον χάσαμε. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Κι επειδή πάντα ήμασταν λίγοι, στις κατοχές απαντούσαμε με αντάρτικο. Πολεμούσαμε όμως, δεν εμπιστευόμασταν εμπόρους ελπίδας που τάχα θα μας έσωναν δίχως κόπους και θυσίες.
Και σήμερα, αφού το εγχείρημα Σύριζα διαψεύστηκε, συνεχίζουνε κάποιοι να αλληθωρίζουνε προς νέους σωτήρες, κάθε φορά πιο γραφικούς. Και κάποιοι κοιτάνε ξανά πίσω στο παρελθόν, μέσα στην απελπισία τους.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ‘’όχι’’ σε όλους αυτούς. Ο μόνος δρόμος είναι να αναλάβουμε οι ίδιοι τον αγώνα, γνωρίζοντας ότι είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, με μόνη προσδοκία μας θυσίες και πόνο, χτίζοντας λιθαράκι λιθαράκι την αντίστασή μας.
Ένα αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό, όπως κάθε αποικιοκρατούμενος λαός οφείλει να κάνει, αμεσοδημοκρατικό, όπως ταιριάζει στην κοινοτική μας παράδοση.
Το μπορούμε να ζήσουμε στα βουνά με γένια, μακριά από τον καναπέ που μας διασφαλίζουν οι κάθε λογής σωτήρες μας;

Μαρτίου 29, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Σ’ εβένινο κρεββάτι στολισμένο
με κοραλλένιους αετούς, βαθυά κοιμάται
ο Νέρων — ασυνείδητος, ήσυχος, κ’ ευτυχής·
ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός,
και στης νεότητος τ’ ωραίο σφρίγος.

Aλλά στην αίθουσα την αλαβάστρινη που κλείνει
των Aηνοβάρβων το αρχαίο λαράριο
τι ανήσυχοι που είν’ οι Λάρητές του.
Τρέμουν οι σπιτικοί μικροί θεοί,
και προσπαθούν τ’ ασήμαντά των σώματα να κρύψουν.
Γιατί άκουσαν μια απαίσια βοή,
θανάσιμη βοή την σκάλα ν’ ανεβαίνει,
βήματα σιδερένια που τραντάζουν τα σκαλιά.
Και λιγοθυμισμένοι τώρα οι άθλιοι Λάρητες,
μέσα στο βάθος του λαράριου χώνονται,
ο ένας τον άλλονα σκουντά και σκουντουφλά,
ο ένας μικρός θεός πάνω στον άλλον πέφτει
γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,
τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων.

Κ. Καβάφης

για την αντιγραφή και την αφιέρωση στην κυβέρνηση και με ευχαριστίες στον Αλέκο που μου το θύμισε
Φουρόκατος

 

Φεβρουαρίου 12, 2016 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

NEO MNHMONIO: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Έπρεπε να το βιώσουμε κι αυτό: Ο αντιμνημονιακός κυβερνητικός συνασπισμός, σύρθηκε από τη μύτη σε μια ταπεινωτική συμφωνία. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, υπάρχει απλά η ευαρέσκεια της τρόικας (δε θα μπούμε στο παιχνίδι του στρουθοκαμηλισμού και της μετονομασίας της σε «θεσμούς») στις εξοντωτικές προτάσεις που υπέβαλε η πλευρά μας. Ήδη στο εσωτερικό της κυβέρνησης ακούγονται τριγμοί, οι οποίοι δε θα μπορέσουν να εμποδίσουν την υπογραφή. Αν μπορούσαν, η κυβέρνηση θα έκανε ξανά εκλογές με λίστα και θα τοποθετούσε σε εκλόγιμες θέσεις τους συμφωνούντες. Έχει ακόμα την αποδοχή του λαού, καθώς κανείς δε θέλει να γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Το πρόβλημα είναι ότι και η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση απέτυχε πιο σύντομα από όσο περιμέναμε, εξαντλώντας τον κύκλο της μεταπολίτευσης με τη μνημονιακή στροφή της και την απαξίωση πλέον ολόκληρου του πολιτικού φάσματος που κυριάρχησε στην πατρίδα μας για σαράντα χρόνια. Εδώ υπάρχει ένα κακό κι ένα καλό: Το κακό είναι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι να τους διώξουμε εμείς νωρίτερα, κι έπρεπε να πέσουν μέσα από την καταστροφή που βιώνουμε εδώ και χρόνια και την ανεπάρκειά τους να προτάξουν ένα άλλο όραμα. Το καλό είναι ότι αναγκαστικά τώρα θα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά, αφού το παλιό κατεστημένο έχει πια καταρρεύσει, με τον τελευταίο εκπρόσωπό του να παραπαίει και να γελοιοποιείται σκύβοντας το κεφάλι σ’ αυτούς που θα χορεύανε πεντοζάλη στο σκοπό της λύρας που θα τους έπαιζε και ομολογώντας ότι τα μέτρα «δεν ήταν στο πρόγραμμά του».

0264564001424609186
Η χρεωκοπία της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης τελειώνει και την αντιπαράθεση «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί». Όλοι είναι πια μνημονιακοί. Οπότε θα πρέπει να κοιτάξουμε τοαληθινό πρόβλημα, την παραγωγή μας. Γιατί πώς θα είσαι αντιμνημονιακός δίχως να έχεις παραγωγή; Την παραγωγική ανασυγκρότηση όμως της χώρας, αυτή δηλαδή που θα επιτρέψει την άσκηση μιας πολιτικής που θα υπερβαίνει την κρίση, δεν την προτείνει κανείς, κι αν την προτείνει δεν την υλοποιεί. Πρέπει λοιπόν από κει να ξεκινήσουμε στις καινούργιες προσπάθειες που θα γίνουν από τον κόσμο που απελευθερώνεται από τη μεταπολίτευση και τον παρασιτισμό που αυτή εκπροσωπεί. Οι δικές μας ευθύνες παραμένουν: Έπρεπε να αντιδράσουμε πιο νωρίς, πράγμα που δεν κάναμε αποπροσανατολισμένοι από την ψεύτικη ευημερία των δανεικών, της τεμπελιάς και των επιδοτήσεων.
Πρώτο μας μέλημα λοιπόν να ξαναστήσουμε την παραγωγή μας. Να δημιουργήσουμε αξία και να σηκώσουμε το κεφάλι, να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους άλλους λαούς κι όχι σα διακονιάρηδες. Αυτό όμως, δεν είναι απλό: προϋποθέτει βούληση ρήξης με το παρασιτικό μοντέλο που έχει εμπεδωθεί στη χώρα, ρήξης με όλους τους βολεμένους, και μ’ αυτούς που νομίζουν ότι τα παλιά κόμματα μπορούν να μας ξαναγυρίσουν στις εποχές της ψεύτικης ευημερίας. Σημαίνει ότι θα ξαναγυρίσουμε στις αξίες που μας χαρακτήριζαν, μια από τις οποίες είναι η εργατικότητα.

images[4]
Η παραγωγή μας πρέπει να ξαναστηθεί σε όλους τους τομείς:
Στον πρωτογενή, θα πρέπει να στοχεύσουμε στη διατροφική μας αυτάρκεια, με έμφαση στην παραγωγή ποιοτικών προϊόντων, κατά προτίμηση βιολογικών, που θα έχουν και το συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα σε ξένες αγορές, αυξάνοντας τις εξαγωγές μας. Εννοείται ότι τίποτα δε θα πρέπει να εξάγεται ασυσκεύαστο, καθώς η μεταποίηση προσθέτει τεράστια αξία που τώρα την καρπώνονται άλλοι κι όχι οι Έλληνες παραγωγοί. Η αυτάρκεια στη διατροφή για να κατακτηθεί, σημαίνει και αλλαγή του διατροφικού μας μοντέλου, δηλαδή στο καινούργιο μας ξεκίνημα θα πρέπει να στοχεύσουμε και σε ισορροπία στην προσωπική μας διατροφή με μείωση της κατανάλωσης κρέατος.
Στο δευτερογενή τομέα, η μαστορική τέχνη και η επινοητικότητα των Ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων μπορεί να αποδώσει σήμερα, όπου χάρη στην τεχνολογία δεν απαιτούνται πια μεγάλες εργοστασιακές μονάδες ώστε να επιτυγχάνεται οικονομία κλίμακος. Το πρόβλημα είναι ότι η τέχνη αυτή πάει να χαθεί, ή πιο σωστά να μεταλαμπαδευτεί σε ξένες χώρες, αφού σε μας δεν υπάρχει δραστηριότητα. Το πάντρεμα της τέχνης αυτής με την επιστημονική κατάρτιση των νέων μας μπορεί να δώσει θαύματα. Εδώ πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην αμυντική βιομηχανία, επίκαιρη έτσι κι αλλιώς και γιατί η τρόικα μας επιβάλλει μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και γιατί ο κίνδυνος της Τουρκίας είναι πάντα παρών.
Στις υπηρεσίες, η επαγγελματική (μερακλίδικη) προσέγγιση κάθε κλάδου, είτε αυτός είναι ο τουρισμός είτε άλλες υπηρεσίες, θα πρέπει να αντικαταστήσει τη λογική της αρπαχτής. Ειδικά ο τουρισμός θα πρέπει να έχει στόχο τη γνωριμία του επισκέπτη με την τοπική κουλτούρα, τη χρήση τοπικών προϊόντων στην εστίαση, τη συμμετοχή του επισκέπτη στον κύκλο της ζωής και των δραστηριοτήτων του λαού μας.
Στη ενέργεια, πρέπει να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την αυτάρκεια και με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όχι στις φαραωνικές κλίμακες που επιβάλλουν οι ανεμογεννήτριες πχ, οι οποίες περισσότερη ζημιά προκαλούν στο περιβάλλον παρά ωφέλεια, αλλά σε επίπεδο νοικοκυριού. Κάθε νοικοκυριό μπορεί να παράγει μέρος ή όλη την ενέργειά του με φωτοβολταικά που θα μπαίνουν στην ταράτσα του και με μια μικρή ανεμογεννήτρια που θα λειτουργούν συμπληρωματικά. Η οικονομία που πετυχαίνεται έτσι, θα μεταφράζεται σε τεράστια μείωση χρήσης συμβατικών ρυπογόνων πηγών ενέργειας σε εθνικό επίπεδο.

συριζα μνημονιο2
Αυτά βέβαια, σημαίνουν ένα άλλο κράτος, ένα κράτος με ελάχιστη γραφειοκρατία, που θα διευκολύνει τη δραστηριότητα των πολιτών και δε θα την πνίγει, που δε θα λειτουργεί σα φοροεισπρακτικός μηχανισμός, που θα λειτουργεί ανταποδοτικά και που θα φορολογεί λογικά όλους, ώστε να μην υπάρχει η αίσθηση της αδικίας και να νοιώσει ο πολίτης το κράτος σα δικό του κι όχι σαν εχθρό.
Η πατρίδα μας καλείται να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλά προβλήματα, όπως η παραγωγικότητα, η δημογραφική κατάρρευση, η κοινωνική διάλυση και απαξίωση των λαϊκών στρωμάτων, τα Ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό κλπ. Δε θα μπορέσει να επιβιώσει αν δεν τα αντιμετωπίσει όλα μαζί, κι αυτό σημαίνει συγκροτημένη πολιτική και σχέδιο. Κάτι που δεν έχουν οι κυβερνώντες ούτε οι νυν ούτε οι πρώην, και που πρέπει εμείς, ο λαός, να επεξεργαστούμε σε στενά χρονικά περιθώρια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ιουνίου 25, 2015 Posted by | Γενικά, Πολιτική και πολιτισμός | , , , | Σχολιάστε

ΝΙΚΗ Η ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Η νέα μας κυβέρνηση δημιούργησε πολλές ελπίδες και, με τις πρώτες της ενέργειες, έφερε ψυχική ανάταση και περηφάνια σ’ ένα λαό που είχε μάθει να ζει στην ανασφάλεια και στο φόβο, να σκύβει το κεφάλι βομβαρδιζόμενος από τη μνημονιακή προπαγάνδα. Ακόμα κι όσοι είχαν κάποιες επιφυλάξεις έβλεπαν θετικά τις θαρραλέες τοποθετήσεις των διαπραγματευτών μας απέναντι στην τρόικα, ενώ μέχρι και ο Αμβρόσιος Καλαβρύτων επαίνεσε τον πρωθυπουργό για τη στάση του. Η χώρα, ο λαός, είχε ανάγκη να ξεφύγει από την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει εδώ και τόσα χρόνια, κι η κυβέρνηση άναψε τη φλόγα της ελπίδας συσπειρώνοντας τον κόσμο και πετυχαίνοντας αποδοχή τεράστια.

ΔΝΤ
Η συνέχεια είναι πια γνωστή: Μετά από διαρκείς διαπραγματεύσεις, η Ελλάδα περπάτησε, καταπώς λέει κι ο υπουργός οικονομικών, το μεγαλύτερο κομμάτι της απόστασης που τη χώριζε από τους εταίρους της, και ζητούσε από αυτούς να προχωρήσουν μια πολύ μικρή απόσταση για να ‘ρθουν κοντά της. Με άλλα λόγια υποκύψαμε στους εκβιασμούς των δανειστών και παραπέμψαμε στις καλένδες το πρόγραμμα που ψήφισε ο λαός και που ευαγγελιζόταν ο πρωθυπουργός.
Συνοπτικά, δε θα ζητήσουμε διαγραφή του χρέους, ο ΦΠΑ μένει ανοιχτό αν θα αυξηθεί και μάλιστα όχι μόνο στον τουρισμό, ο κατώτατος μισθός δε θα αυξηθεί τώρα αλλά σε απροσδιόριστο μέλλον και αν το εγκρίνουν ο δανειστές, το ΤΑΙΠΕΔ (εγκληματικό όργανο εκποίησης της κρατικής περιουσίας κατά το Λαφαζάνη) δεν καταργείται, οι ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν ή έχουν ξεκινήσει θεωρούνται ισχυρές ενώ για τις άλλες θα υπάρξει αξιολόγηση, η απαγόρευση πλειστηριασμών έγινε απλά συνεννόηση με τις τράπεζες ώστε να αποφευχθούν αυτοί.
Τα θετικά (και αυτονόητα) είναι η αποδέσμευση από πρωτογενές πλεόνασμα 3% (που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν εφικτό), δέσμευση για πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς και την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, απομένει βέβαια να δούμε πώς θα υλοποιηθεί. Σημειώνεται ότι αυτά πρέπει να γίνουν χωρίς δημοσιονομικό κόστος, άρα πρέπει να βρεθούν κάπου πόροι που θα τα στηρίξουν. Κι ακόμα περιμένουμε τι θα γίνει με τον ΕΝΦΙΑ, τα κόκκινα δάνεια, τις 100 δόσεις και τις επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο.

ΣΥΡΙΖΑ
Το μνημόνιο παρατείνεται τέσσερεις μήνες, ενώ θα υπάρχει διαρκής αξιολόγηση, που σημαίνει ότι οι δανειστές θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι για να εκταμιευτεί δάνειο. Και στο τετράμηνο θα υπάρχουν άμεσες μεγάλες ανάγκες του δημοσίου που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, οπότε η θέση μας θα είναι πολύ δύσκολη. Τότε θα φανεί αν θα τελειώσει το μνημόνιο, όπως εκτιμά η κυβέρνηση, ή αν θα υπογράψουμε και τρίτο, όπως φοβούνται πολλοί.
Η τρόικα παραμένει ως «θεσμοί», κι αυτό δε μπορεί να εμφανιστεί ως επιτυχία. Μάλλον μειώνει την αξιοπιστία της κυβέρνησης η θριαμβολογία σε αυτό το σημείο.
Κι ακόμα, με αυτή τη διαπραγμάτευση και την επιβολή των θέσεων της Γερμανίας, θα είναι πολύ δύσκολο να θέσουμε το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου σ’ αυτήν, όταν θα μας εκβιάζει συνεχώς με την αξιολόγηση και την έγκριση εκταμιεύσεων.
Εδώ ξεκινάει όμως μια άλλη συζήτηση, που κανείς δεν την κάνει. Ο δρόμος για να βγούμε από την παρακμή, ηθική και οικονομική, στην οποία βρισκόμαστε, είναι η απόρριψη του παρασιτικού μοντέλου και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι η πολιτιστική ανάταση και η αυτάρκεια, διατροφική και ενεργειακή, είναι η τόνωση της μαστορικής και της καινοτομίας, η δημιουργία πλούτου μέσα από εργασία και εξαγωγές και όχι από παρασιτισμό και αντιπροσωπείες ξένων οίκων, αυτή που θα επιτρέψει να ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο στον οποίο βρισκόμαστε. Κι ενώ ο στόχος για πάταξη της φοροδιαφυγής είναι σωστός, αυτή πρέπει να συνοδεύεται με ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα φορολογεί παραγωγή κι όχι αέρα. Τη παραγωγή όμως δεν την αναφέρει κανείς πέρα από ευχολόγια και αοριστολογίες.

ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟς
Εδώ μπαίνει κι ένα άλλο ζήτημα, που εν πολλοίς εξηγεί και την υποχώρηση της κυβέρνησης μπροστά στην πίεση της Γερμανίας: Η εκλογική νίκη δεν ήρθε σαν επιστέγασμα ενός αντιμνημονιακού λαϊκού κινήματος, αφού τέτοιο δεν υπάρχει μετά τους αγανακτισμένους. Ήρθε επειδή έτυχε να πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας εκείνη τη στιγμή, κι επειδή η νυν κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία, καθώς ο λαός δεν άντεχε προφανώς άλλο μνημόνιο (το οποίο βρίσκει τελικά ξανά μπροστά του).
Όμως η συγκυρία δεν ήταν η καλύτερη: Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη δεν υπάρχουν συμμαχίες στις οποίες θα μπορέσει να στηριχτεί η χώρα μας, ενώ το μέγεθος και η διαπραγματευτική μας δύναμη (με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ βεβαίως), είναι πολύ αδύνατη. Δε μπορούμε δηλαδή να διεξαγάγουμε τον αγώνα κατά της Γερμανικής πολιτικής ούτε μόνοι μας ούτε ως ηγέτες ενός μπλοκ αντιγερμανικού, μπορούμε όμως να είμαστε μέρος μιας αντιγερμανικής συνεννόησης, η οποία πλησιάζει. Στο τέλος του 2015 θα έχουμε μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη όπου οι αντιγερμανικές δυνάμεις αναμένεται να επικρατήσουν, οπότε θα μπορούσαμε κι εμείς να συμπαραταχθούμε με μια σειρά χωρών όπου διαμορφώνονται αντίστοιχοι προβληματισμοί (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Βρετανία κλπ). Εκεί θα είμαστε μια συνιστώσα σε ένα ευρύτερο σχηματισμό, και οι πιθανότητες επιτυχίας μιας συνολικής αντιπαράθεσης με τη γερμανική Ευρώπη θα ήταν μεγιστοποιημένες. Τώρα όμως δε μπορούμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας μια τέτοια πορεία, καθώς η διαπραγματευτική μας δύναμη είναι μηδαμινή, κι αυτό φάνηκε και στο Γιούρογκρουπ. Αντίστροφα, η μοναχική μας πορεία επέτρεψε στη Γερμανία να υιοθετήσει σκληρή στάση γιατί καταλάβαινε και ότι ήταν ευκαιρία να πατάξει μιαν αδύναμη αντίσταση που εμφανιζόταν και για να στείλει ένα μήνυμα στις άλλες δυνάμεις με την άτακτη υποχώρηση της δικής μας πλευράς. Έτσι, η επιλογή του Σύριζα να γίνει κυβέρνηση τώρα, υπονόμευσε το πρόγραμμά του και τον υποχρέωσε σε οδυνηρές υποχωρήσεις.
Υπονόμευσε όμως και την όλη αντιστασιακή προοπτική της Ευρώπης. Και υπάρχει βέβαια η ελπίδα ότι σιγά σιγά ο χάρτης θ’ αλλάξει, αλλά τότε ενδέχεται τις όποιες νίκες να μη μπορούμε να τις χαρούμε μαζί με τους άλλους λαούς. Η δικές μας βεβιασμένες ενέργειες μπορεί να μας καταστήσουν Ιφιγένεια, που θα έχει ανοίξει το δρόμο αλλά θα έχει θυσιαστεί πριν την τελική νίκη.

Φεβρουαρίου 27, 2015 Posted by | Uncategorized | , , | Σχολιάστε