Με το τουφέκι και τη λύρα

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Βήμα βήμα, η κυβέρνηση δεν τηρεί πια κανένα πρόσχημα, ούτε προσπαθεί να συγκαλύψει τις προθέσεις της πίσω από μια ριζοσπαστική φρασεολογία. Η εμπέδωση των νατοϊκών σχεδιασμών στα Βαλκάνια είναι πρωταρχικός της στόχος, και την αναδεικνύει ως την πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση από τον καιρό του Πιουριφόι. Εντολοδόχος υποτίθεται του λαϊκού σώματος, δεν έχει καμιά διάθεση να αφουγκραστεί ούτε τη βούλησή του ούτε την οργή του πια. Πρωταρχικό μέλημα είναι η εκτέλεση των επιθυμιών των Αμερικάνων, Γερμανών και Τούρκων επικυρίαρχων.
Η συμφωνία για τα Σκόπια ήταν η αρχή. Ζούμε μέρες σχεδίου Ανάν, μόνο που τότε είχαν κι οι δυο πλευρές το δικαίωμα στο δημοψήφισμα και ο λαός μας στην Κύπρο δεν επέτρεψε την υπογραφή της ληξιαρχικής πράξης θανάτου του. Η εμπειρία αυτή βέβαια, έγινε μάθημα στις δυνάμεις της Νέας Τάξης και στην επόμενη προσπάθεια, τη λύση του Σκοπιανού κατά πως βολεύει το ΝΑΤΟ, είχαν φροντίσει τα πάντα: μια πειθήνια κυβέρνηση, ένα εξαντλημένο οικονομικά λαό, και την πρόβλεψη για δυνατότητα δημοψηφίσματος μόνο για την άλλη πλευρά, καταστρατηγώντας κάθε έννοια δυτικής έστω δημοκρατίας. Ο λαός, αν κι εξαντλημένος, δεν τους έκανε τη χάρη: Η εθνική του περηφάνεια, η ταυτότητά του, το μόνο που του έχει απομείνει, αναδύθηκε κι ανέδειξε σε πλειοψηφικά τα στρώματα του πατριωτισμού και τα ιδανικά της αντίστασης και της ελευθερίας.


Όμως το Σκοπιανό είναι μόνο η αρχή. Ακολουθήθηκε από την αποδοχή των θέσεων της Τουρκίας για τις Μουφτείες στη Θράκη, με την εκπαραθύρωση των νόμιμων Μουφτήδων και την ντε φάκτο αναγνώριση των ψευτομουφτήδων που εκτελούν εντολές του προξενείου και της Άγκυρας. Ξεκίνησε δηλαδή ένας δρόμος που οδηγεί στον αφελληνισμό και της Θράκης.
Την ίδια στιγμή στο Αιγαίο, του οποίου τα θαλάσσια σύνορα αγνοεί ένας Πρωθυπουργός που θεωρεί ξεχωριστά νησιά τη Λέσβο και τη Μυτιλήνη, οι Τούρκοι ψαράδες, οπλισμένοι, ψαρεύουν στα δικά μας χωρικά ύδατα, μπαλοτέρνουν τα δικά μας αλιευτικά και το Λιμενικό δεν έχει εντολές πώς να ενεργήσει! Οι ψαράδες μας έφτασαν στο σημείο να αποστείλουν εξώδικο στην κυβέρνησή μας απαιτώντας αυτό που είναι υποχρέωση κάθε πολιτείας, την προστασία του λαού και της εθνικής κυριαρχίας!
Αλλά οδηγίες δε έχει ούτε η Αστυνομία όταν η εθνική οδός κλείνει από λαθρομετανάστες. Αν ήταν αγρότες θα τους αντιμετώπιζε. Η χώρα είναι αποικία πολλών αφεντάδων μαζί, και το κράτος ασκεί εξουσία μόνο στους πολίτες του.


Η πλειοψηφία του κοινοβουλευτικού φάσματος κινείται σα συνιστώσες του Σύριζα: Έμφαση δίδεται στο δικαιωματισμό, τον εθνομηδενισμό, τον Ατλαντισμό. Οι μεταξύ τους διαφορές εντοπίζονται σε δευτερεύοντα σημεία. Δε μπορεί να εκφράσει επομένως ούτε τα συμφέροντα της πατρίδας ούτε το λαϊκό αίσθημα.
Κι όμως ο λαός είναι παρών: Είναι στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, στη μεγάλη συγκέντρωση στη ΔΕΘ, αντιστασιακός, αποφασισμένος. Στη ΔΕΘ έτρωγε τα δακρυγόνα και αναδιπλωνόταν, ορμούσε πάλι, οι δυνάμεις κατοχής ξαναχρησιμοποιούσαν χημικά, κι ο κόσμος επέμενε για ώρες δίχως να κάνει βήμα πίσω.
Αυτός ο κόσμος αξίζει, και δεν έχει ακόμα, μιαν οργανωτική έκφραση. Οφείλει άμεσα, γιατί οι καιροί δεν περιμένουν, να συγκροτηθεί και πολιτικά, για να διεκδικήσει την πατρίδα μας πίσω από τους ξένους επικυρίαρχους και τους ντόπιους υπηρέτες τους. Το οφείλει στην ιστορία του, στα παιδιά του, σ’ αυτούς που τον έφεραν μέχρι εδώ μέσα από αγώνες που δε λογάριασαν ποτέ πόσο δυνατός είναι ο εχθρός. Και θα πρέπει αυτό να το κάμει ο ίδιος ο λαός, όχι άλλος γι’ αυτόν. Αν δεν το κάμει, αν δεν το κάμουμε, θα έχει χαθεί η τελευταία ελπίδα να συνεχίσομε τη πορεία μας σα λαός κι όχι σαν άτομα-μονάδες κάποιου πολυπολιτισμικού χώρου, που δε θα είναι πια πατρίδα μας και δε θα το νοιώθει σαν πατρίδα κανείς.

Advertisements

Σεπτεμβρίου 19, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Ε’ μερος (τελευταίο)

Άρθρο 9
Μέσα από μια «ουδέτερη» έκφραση συμφωνίας για στρατηγική συνεργασία σε όλους τους τομείς, όχι μόνο αυτούς που προβλέπονται σε αυτή τη συμφωνία αλλά και σε όσους κριθούν επωφελείς για τις δυό χώρες στο μέλλον, η Ελλάδα, ως πιο προηγμένη χώρα, αναλαμβάνει την υποχρέωση να μεταφέρει τεχνογνωσία και να παρέχει εν γένει βοήθεια ώστε να αναπτυχθούν τα Σκόπια. Το αντίθετο δε μπορεί να υπάρξει, καθώς δεν υπάρχει κάποιος τομέας όπου τα Σκόπια να μπορούν να συνεργαστούν σε ισότιμη βάση, πολύ δε περισσότερο να παράσχουν αυτά τεχνογνωσία στην Ελλάδα. Έτσι, προσφέρομε κυριολεκτικά γη και ύδωρ και εισπράττομε τη χλεύη και την επιβεβαίωση ότι είμαστε κράτος-καρπαζοεισπράκτορας, χώρος πια και όχι χώρα.

Άρθρα 10-11
Μετά την άτακτη υποχώρησή μας, που βαφτίστηκε Συμφωνία, θα πρέπει να αναβαθμίσομε εκατέρωθεν τις διπλωματικές μας εκπροσωπήσεις σε πρεσβείες και προξενεία. Και σε διεθνείς οργανισμούς θα πρέπει να υπάρχει αμοιβαία στήριξη υποψηφιοτήτων. Βέβαια, εμείς είμαστε σε όλους τους οργανισμούς, οπότε δεν έχομε να στηριχτούμε κάπου από τα Σκόπια, δεν υπάρχει οργανισμός που να μη συμμετέχομε εμείς και να συμμετέχουν αυτοί ώστε να θέσομε υποψηφιότητα και να μας στηρίξουν. Άρα, μέσα από μια αμοιβαίου τύπου διατύπωση-στάχτη στα μάτια των αφελών, αναλαμβάνομε μονομερώς τη στήριξη των Σκοπίων σε κάθε αίτηση εισδοχής τους σε διεθνείς οργανισμούς. Δε μας χωρίζει τίποτα πια, αφού τα δώσαμε όλα και πήραμε μια γραβάτα!

Άρθρο 12
Αφού τα λύσαμε όλα, πρέπει να εμπεδωθεί η προδοσία κι ο εξευτελισμός τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και στην κοινωνία. Έτσι, ένα Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας με επικεφαλής τους δύο πρωθυπουργούς, θα επιβλέπει την εφαρμογή της Συμφωνίας και θα παρεμβαίνει όπου χρειάζεται. Αλλά πέρα από το κρατικό επίπεδο, και οι πολίτες θα πρέπει να συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα. Προβλέπονται λοιπόν επαφές μεταξύ των πολιτών, όπου οι Σκοπιανοί θα έρχονται ως Μακεδόνες επισήμως κι εμείς θα πρέπει να το συνηθίσομε. Αυτή είναι η λειτουργία της «ανάπτυξης καλύτερης κατανόησης και συνεργασίας μεταξύ των λαών» που προβλέπει το άρθρο τούτο.

Άρθρο 13
Το άρθρο αυτό είναι που έχει συζητηθεί επαρκώς και φωτογραφίζει την ΑΟΖ και τα δικαιώματα των Σκοπίων στα περισσεύματα των πλουτοπαραγωγικών πόρων. Προκαλεί απορία η συμπερίληψή του εδώ, καθώς αφορά διεθνές δίκαιο που ισχύει ανεξαρτήτως και καθώς τα Σκόπια, απ’ όσο γνωρίζομε, δεν έχουν σχετικές συμφωνίες με τις όμορες χώρες της Βουλγαρίας και της Αλβανίας, που βρέχονται από τη θάλασσα. Ο όρος τίθεται για να εγγράψει υποθήκες ειδικά στην Ελληνική Μακεδονία.

Άρθρα 14-15-16-17
Εδώ εμπεδώνεται η πρόβλεψη του άρθρου 9 πιο διεξοδικά. Η «ανάπτυξη της οικονομικής συνεργασίας σε όλους τους τομείς» θα ισχύσει μονομερώς, αφού η Ελλάδα έχει τη γνώση και τις υποδομές. Αυτό προβλέπεται και ρητά στην 4η παράγραφο του άρθρου, που μιλεί για «μεταφορά τεχνογνωσίας και εμπειρίας» από την Ελλάδα στα Σκόπια. Στα όρια του χαριτωμένου, αν δεν ήταν τραγικό, είναι η διατύπωση της 5ης παραγράφου που αφορά στη διευκόλυνση διαμετακόμισης προϊόντων μέσω «των λιμένων και αερολιμένων στο έδαφος καθενός εκ των Μερών». Απομένει να μας εξειδικεύσουν τα Σκόπια από ποιο λιμάνι τους θα διακινούνται τα προϊόντα μας! Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σκόπια επισήμως αποκτούν πρόσβαση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Αντίστοιχα, στο άρθρο 15, προβλέπεται η αμοιβαία(!) πρόσβαση στα ερευνητικά ιδρύματα και η ανταλλαγή επιστημονικών και τεχνικών αρχείων και πληροφοριών. Πίσω από αυτές τις γραμμές, κρύβεται ο αναγκαστικός μονόδρομος μεταφοράς γνώσης από μας σε αυτούς, αφού δεν έχουν εκείνοι κάτι να προσφέρουν. Στην πολιτιστική συνεργασία, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι Σκοπιανοί θα έρχονται με σκοπούς και χορούς κοινούς στο χώρο της Μακεδονίας που θα τους πλασάρουν σα δικούς τους κι εμείς θα τους χειροκροτούμε όταν χορεύουν και παίζουν πχ την «Κόρη Ελένη».
Στο άρθρο 16, η τεχνογνωσία της ελληνικής πλευράς στην καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος και της πολιτικής προστασίας θα μεταφέρεται στη Σκοπιανή (μιλάει κι εδώ η διατύπωση για αμοιβαιότητα αλλά αυτό πάλι δεν ισχύει εδώ). Αυτό δεν είναι κάτι που χρειάζεται τη Συμφωνία για να λάβει χώρα. Επειδή όμως η παράνομη διακίνηση τσιγάρων, ναρκωτικών και όπλων έρχεται από εκεί εδώ, αυτό μπορεί να αποτελέσει μοχλό πίεσης στην πλευρά μας για περισσότερες παραχωρήσεις.
Τα ίδια προβλέπονται στο άρθρο 17 όσον αφορά στην άμυνα, με έμφαση στην εκπαίδευση προσωπικού γενικά, που μεταφράζεται σε εκπαίδευση Σκοπιανών από μας.

Άρθρο 18
Εδώ ανασύρονται οι συνθήκες που είχαν υπογραφεί με τη Γιουγκοσλαβία και τονίζεται ότι θα εφαρμοστούν πια μεταξύ ημών και των Σκοπίων. Όμως οι συνθήκες υπό τις οποίες είχαν υπογραφεί τότε κάποιες συμφωνίες δεν είναι απαραίτητο ότι υπάρχουν και τώρα. Ειδικά η μνεία συμφωνίας επί ζητημάτων υδρο-οικονομίας, πρέπει να διαβαστεί για να καταλάβομε τί αφορά. Είναι η διαχείριση των υδάτων του Αξιού και των Πρεσπών; Είναι κάτι άλλο; Και υπό ποιες προϋποθέσεις;

Άρθρο 19
Η επίλυση διαφορών θα γίνεται με διμερείς επαφές κι αν δε συμφωνήσουν θα προσφεύγουν στα Ηνωμένα Έθνη. Η τράπουλα βέβαια είναι σημαδεμένη. Θα κληθούν να αποφασίσουν με βάση τη Συμφωνία που δικαιώνει τα Σκόπια, οπότε οι διαφορές θα επιλύονται σε βάρος μας. Τα Σκόπια θα προσφεύγουν κι εμείς θα χάνομε.

Άρθρο 20
Οι τελικές διατάξεις προβλέπουν πώς θα γίνει η κύρωση. Θυμίζομε ότι οι Σκοπιανοί έχουν δικαίωμα για δημοψήφισμα ενώ εμείς όχι.
Όμως: Το άρθρο 8.5, που προβλέπει την αλλαγή των σχολικών βιβλίων, εφαρμόζεται άμεσα! Δηλαδή μια Συμφωνία που δεν ισχύει ακόμα, εφαρμόζεται ως προς κάποια σημεία της! Πρόκειται για πρωτοτυπία που αντανακλά το επίπεδο υποτέλειας στο οποίο έχομε φτάσει, αναμένομε τώρα να δούμε τί θα ζητήσουν οι Σκοπιανοί να μην αναφέρεται στα σχολικά βιβλία μας. Το πιθανότερο είναι πάντως πως η κυβέρνηση θα έχει προλάβει τις πιο ακραίες επιθυμίες τους, κατά τον ίδιο τρόπο που σκαρφίστηκε το επιχείρημα περί δήθεν αναγνώρισης της γλώσσας τους ως Μακεδονικής, όπως αναφέρομε πιο πάνω.
Προβλέπουν όμως και κάτι άλλο οι τελικές διατάξεις: Ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας θα είναι αμετάκλητες, κι ότι σε κάθε περίπτωση τα άρθρα 1.3 και 1.4 δε μπορούν να αλλάξουν. Άλλοι όροι δηλαδή μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, όχι όμως αυτοί, οι οποίοι, θυμίζομε ότι είναι αυτοί που αφορούν στο όνομα (Βόρεια Μακεδονία), την εθνικότητα (Μακεδονική), την γλώσσα (Μακεδονική), τα σήματα και διεθνείς ονομασίες, και στον τρόπο κύρωσης, ο οποίος αποκλείει το δημοψήφισμα από πλευράς μας.

Συμπεράσματα/επίλογος
Καταλήγοντας, πρόκειται για πραγματικό επίλογο όσον αφορά τη Μακεδονία, πρόκειται για παράδοσή μας στις επιθυμίες του ΝΑΤΟ και του Σόρος. Αναζητείται λίγη αξιοπρέπεια και περηφάνια, που λίγο λίγο μας τη στερούν, εξωραΐζοντάς την με επικοινωνιακά σκουπίδια που δεν πείθουν κανένα, ούτε μπορούν να τηρήσουν κανένα πρόσχημα. Στο λαό απόκειται να ανατρέψει την υλοποίηση της Συμφωνίας, στο λαό απόκειται να διεκδικήσει την αξιοπρέπειά του και να σώσει την περηφάνια του. Αν δεν το κάνομε τώρα, θα χαθούμε σα λαός για πάντα. Θα συνεχίσομε να έχομε μιαν άθλια ζωή σα μονάδες, δίχως ταυτότητα, υποτελείς των δυναστών μας, Δυτικών και Ανατολικών. Οι παλιοί μας αυτό δε θα το συζητούσαν καν. Εμείς;

Ιουλίου 10, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Δ μέρος

Άρθρο 7
Εδώ γίνονται οι προβλέψεις για την οριοθέτηση του τι σημαίνει «Μακεδονία» για καθένα από τα μέρη. Είναι το άρθρο όπου υποτίθεται πως οι Σκοπιανοί παραιτούνται από τη διεκδίκηση της ιστορίας μας. Πράγματι, υπάρχουν διατυπώσεις σε σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες όπου αναγνωρίζεται ότι αναφέρονται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο για κάθε πλευρά. Για μας, γίνεται σαφής αναφορά στην αρχαία ελληνική ιστορία σαν κομμάτι της νοηματοδότησης των ονομάτων αυτών. Για τους Σκοπιανούς, γίνεται μνεία πως η γλώσσα τους και τα άλλα χαρακτηριστικά τους είναι διαφορετικά από τα δικά μας κι ότι δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και ιστορία.
Αυτού του τύπου οι διατυπώσεις, συσκοτίζουν το ότι οι Σκοπιανοί λειτουργούν πέραν των αυτονοήτων. Η διατύπωση φαινομενικά μας καθησυχάζει, γιατί η ιστορία του Φίλιππου και του Αλέξανδρου είναι κομμάτια της Ελληνικής ιστορίας, οπότε οι Σκοπιανοί παραιτήθηκαν από τη διεκδίκησή τους, θα πει κάποιος που σκέφτεται λογικά. Όμως, εφόσον δεν υπήρξε ρητή μνεία παραίτησης των Σκοπιανών από την παραχάραξη της ιστορίας που επιχειρούν και εφόσον δεν αναγνωρίζουν πουθενά τους Μακεδόνες στρατηλάτες ως κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας, η διατύπωση του άρθρου δε διασφαλίζει τίποτα και αξίζει λιγότερο από το χαρτί στο οποίο έχει γραφτεί. Πράγματι, τα γραφόμενα στο άρθρο τελούν σε αρμονία με το Σκοπιανό αφήγημα. Οι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, οπότε αναγνωρίζουν την Ελληνική ιστορία της περιοχής και θα έρθουν να μας πουν μόλις κυρωθεί η Συμφωνία, ότι η αρχαία Μακεδονική ιστορία δεν είναι δική μας, ότι ανήκει σε αυτούς, ότι είναι διακριτή από την Αρχαία Ελληνική κι επομένως τηρούν τους όρους της Συμφωνίας όταν μας αναγνωρίζουν κάποια ιστορία της περιοχής ως δική μας, η οποία δεν περιλαμβάνει τους Μακεδόνες βασιλείς, γιατί αυτοί είναι δικοί τους κι όχι Έλληνες! Ακόμα και για τη γλώσσα τους έχουν θεωρία ότι στο διάβα του χρόνου άρχισαν να μιλούν σλαβικά οι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, ερχόμενοι με επιμειξία με Σλάβους, πράγμα που συνάδει με τη διατύπωση του άρθρου. Κι εκεί, για τα μάτια του κόσμου, ο Τσίπρας θα αρχίσει να λέει ότι αυτό δεν ισχύει, ότι λάθος ερμηνεύουν τη Συμφωνία οι Σκοπιανοί κι άλλα φαιδρά για να αποκοιμήσει τους ιθαγενείς, αντίστοιχα μ’ αυτά που λέει για την προσάρτηση των Ιμίων από τους Τούρκους. Όμως ο διεθνής περίγυρος θα μας απομονώσει, κι οι Σκοπιανοί θα βιάζουν την <ιστορία μας επικαλούμενοι τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Και για να υπάρξει κάλυψη και σ’ αυτό το σημείο, η τελευταία παράγραφος του άρθρου 7 είναι σαφής: Τίποτε δε μπορεί «να επηρεάσει τη χρήση από τους πολίτες εκάστου μέρους». Δηλαδή οι Σκοπιανοί θα συνεχίσουν να σφετερίζονται την ιστορία και το όνομά μας επικαλούμενοι πια την ίδια τη Συμφωνία…

Άρθρο 8
Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται κι εδώ. Αν το ένα μέρος θεωρεί ότι το άλλο χρησιμοποιεί σύμβολα της δικής του πολιτιστικής κληρονομιάς, θα το θέσει υπόψη του άλλου μέρους προς διόρθωση. Δηλαδή θα ζητήσομε να μη χρησιμοποιούν σύμβολα των Μακεδόνων βασιλέων και θα μας λένε «μάλιστα»; Το πιθανότερο είναι πως θα μας πουν, βάσει του άρθρου 7, ότι αυτά είναι δική τους κληρονομιά και να μην επιμείνουμε, ενώ αναμένεται να περάσουν και στην αντεπίθεση ζητώντας από μας να μην τα χρησιμοποιούμε!
Η μνεία περί μη χρησιμοποίησης του ήλιου της Βεργίνας γίνεται περιφραστικά, ενώ φαίνεται να λειτουργεί κι αυτό σαν ένα καθρεφτάκι προς ιθαγενείς. Με τόσο ντόρο που είχε γίνει δε θα μπορούσε να το δικαιολογήσει η κυβέρνηση των Τσολάκογλου. Όμως αναφέρεται μόνο η παύση της χρήσης του, όχι και η αναγνώριση της Ελληνικότητάς του. Προφανώς γιατί σε δεύτερο χρόνο θα έρθουν οι Σκοπιανοί και θα πούμε πως δέχτηκαν από τα «αρχαία μακεδονικά» τους σύμβολα να μη χρησιμοποιούν αυτό, δίχως να επηρεάζεται η χρήση των υπόλοιπων. Βέβαια, υπάρχει κι εδώ ένα παράθυρο: Ο ήλιος της Βεργίνας θα μπορεί να χρησιμοποιείται όταν απεικονίζεται σε αρχαιολογικά τεχνουργήματα. Δε θα απεικονίζουν λοιπόν τον ήλιο σαν καινούργια σύνθεση, θα παίρνουν ένα αρχαιολογικό εύρημα που τον απεικονίζει και θα το δείχνουν, κι αυτό θα νομιμοποιούνται να το κάνουν!
Προβλέπεται κι η σύσταση επιτροπής επιστημόνων που θα εξετάζει τα ζητήματα αυτά. Και εδώ κοροιδευόμαστε, αφού οι Σκοπιανοί αρχαιολόγοι κι επιστήμονες θα έρχονται να τεκμηριώσουν πως είναι δική τους αρχαιολογία και κληρονομιά τα όποια σύμβολα κι ευρήματα οπότε το αδιέξοδο της Επιτροπής είναι αναμενόμενο.
Στο ίδιο άρθρο, μας λένε, σε μια περίπλοκη και εν πολλοίς δυσνόητη διατύπωση, πως το Μοναστήρι θα το λέμε πια Μπίτολα, και γενικά πως θα χρησιμοποιούμε τα δικά τους τοπωνύμια για τις πόλεις και τα χωριά που γνωρίζαμε χρόνια με ελληνικά ονόματα. Το επόμενο στάδιο θα είναι να λέμε και στην Κωνσταντινούπολη Ιστανμπούλ. Εφόσον το δεχτήκαμε εδώ, μια αναλογική εφαρμογή είναι ζήτημα χρόνου να ζητηθεί.

Ιουλίου 9, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

H συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Γ’ μέρος

Οι υπόλοιπες παράγραφοι του πρώτου άρθρου αφορούν στο πώς θα εμπεδωθεί μέσα στα Σκόπια η χρήση των ονομάτων που τους χαρίσαμε, δηλαδή η Βόρεια Μακεδονία (που θα τους θυμίζει ότι υπάρχει και Νότια που περιμένει), ο Μακεδόνας και η Μακεδονική γλώσσα (που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούν και δε θα αλλάξουν κάτι σ’ αυτό)… Προβλέπονται μάλιστα και μέτρα τί θα γίνει με έντυπα που αναγράφουν ΠΓΔΜ και που θα τους μείνουν!

Προβλέπεται ακόμα η τροποποίηση του Συντάγματος σε τρία σημεία μετά το δημοψήφισμα που αυτοί τουλάχιστο μπορούν να κάνουν, και η δυνατότητα να ζητούμε να διορθωθεί η ονομασία τους όταν δε γράφεται ορθά η νέα στα διεθνή φόρα! Δηλαδή άμα κάποιο κράτος ξεχαστεί και τους αναγράψει ΠΓΔΜ, έχομε το δικαίωμα να ζητήσομε να διορθωθεί στην ονομασία που τους χαρίσαμε!

Άρθρο 2

Εδώ ρυθμίζονται τα της εισδοχής των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς. Συμφωνούμε να μην αντιταχθούμε στην είσοδό τους με την ονομασία που τους χαρίσαμε σε όσους οργανισμούς είμαστε ήδη μέλος.
Αλλά ειδικά ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Συμφωνία δεν απαιτεί την κύρωσή της κι από μας! Μόλις κυρώσει τη Συμφωνία η Βουλή των Σκοπίων, εμείς δίχως καθυστέρηση, δηλαδή δίχως να έχει προηγηθεί ούτε η όποια τροποποίηση του Συντάγματός τους, ούτε το Σκοπιανό δημοψήφισμα ούτε πολύ περισσότερο η εκ μέρους μας κύρωση της Συμφωνίας, θα γνωστοποιήσομε στην ΕΕ ότι υποστηρίζομε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, θα άρομε δηλαδή το βέτο δίχως ούτε τη δήθεν εξασφάλιση που προβλέπει η Συμφωνία! Η ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων θα αρχίσει ακόμα κι αν το δημοψήφισμά τους δεν κυρώσει τη Συμφωνία (λέμε τώρα!), ακόμα κι αν η Βουλή η δική μας σταθεί στο ύψος που πρέπει και αρνηθεί να την υπερψηφίσει. Θα έχει ανοίξει όμως η πόρτα της ΕΕ γι’ αυτούς, οπότε τυχόν άρνησή μας να κυρώσομε τη συμφωνία δε θα τους ενδιαφέρει κι ιδιαίτερα. Κι αν τελικά δεν την κυρώσομε, θα έχομε πιέσεις από όλα τα κράτη της ΕΕ που θα μας κουνάνε το κείμενο της Συμφωνίας που εμείς έχομε υπογράψει και θα το θεωρούν δεσμευτικό νομικό κείμενο.
Αντίστοιχα, ως προς το ΝΑΤΟ, πάλι θα δηλώσομε ότι στηρίζομε την ένταξή των Σκοπίων δίχως να έχομε κυρώσει τη Συμφωνία, αλλά εκεί μπορούμε όχι να το καθυστερήσομε, αλλά να γίνει αυτό αφού οι Σκοπιανοί κάμουν δημοψήφισμα κι αφού τροποποιήσουν τρία σημεία του Συντάγματός τους! Όταν γίνουν κι αυτά, θα κυρώσομε το Πρωτόκολλο ένταξής τους στο ΝΑΤΟ! Δηλαδή κι εδώ έχει ξεκινήσει μια διαδικασία που δεν έχει επιστροφή, ενώ η κύρωση εκ μέρους μας δεν απαιτείται, αρκεί η υπογραφή του Τσίπρα και του Κοτζιά…
Σημειώνομε ότι για τους άλλους οργανισμούς, προβλέπεται στο 2.3 η προηγούμενη κύρωση και από μας της Συμφωνίας για να ενταχθούν τα Σκόπια σ’ αυτούς. Για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ όμως όχι, όπως σημειώσαμε κι όπως προβλέπει με ειδική παράγραφο το 2.4. Λογικό, εδώ πρέπει να υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί του ΝΑΤΟ και της Γερμανίας και δε μπορούν ούτε τα προσχήματα να τηρηθούν. Ντροπή…

Άρθρο 3
Το άρθρο αυτό αποτελεί ένα ευχολόγιο άνευ ουσίας όπου τα δυο κράτη υπόσχονται αμοιβαία να σέβονται τα σύνορα και να μην προβαίνουν σε εχθρικές ενέργειες το ένα κατά του άλλου. Ευχολόγιο αντάξιο των πασιφιστικών ονειρώξεων του ΣΥΡΙΖΑ που δήλωνε ότι θα έπαιρνε το ρίσκο να τείνει χείρα φιλίας με την Τουρκία και κατάντησε να διακονεύεται φρεγάτες από τη Γαλλία για να την αντιμετωπίσει, και να μην τις παίρνει ούτε αυτές! Εννοείται ότι ούτε ο Τσίπρας δε θα τολμούσε (θα μπορούσε πάντως) να υπογράψει Συμφωνία όπου καταγράφουν αναθεωρητικές τάσεις σε βάρος μας τα Σκόπια. Το μυστικό βρίσκεται στο άρθρο 20.9 πιο κάτω. Εκεί προβλέπεται το ατροποποίητο μόνο των διατάξεων του άρθρου 1.3 και 1.4, δηλαδή των διατάξεων για τα ονόματα. Άρα, το άρθρο 3 μπορεί να τροποποιηθεί, κι αυτό σημαίνει ότι σε δεύτερο χρόνο, με κατοχυρωμένο το όνομα, θα υπάρξει επιτρεπτά αναθεωρητική προσέγγιση από τα Σκόπια, κι όταν εμείς επικαλεστούμε το άρθρο 3, αυτοί θα απαντήσουν ότι αυτό μπορεί να τροποποιηθεί. Κι αν εμείς τότε πούμε ότι αυτό καταργεί τη Συμφωνία, θα μας παραπέμψουν στο 20.9 που προβλέπει την κατοχύρωση των ονομάτων που τους χαρίσαμε εις το διηνεκές…

Άρθρα 4-5
Τα ευχολόγια συνεχίζονται κι εδώ, όπου υποτίθεται πως γίνεται πρόβλεψη κατά των αλυτρωτικών προσεγγίσεων και δηλώσεων. Εδώ μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι Ελλάδα και Σκόπια, ενώ είναι γνωστό ότι εμείς δεν έχομε αλυτρωτικές τάσεις. Πέραν όσων σημειώσαμε πιο πάνω περί μελλοντικού παραθύρου στην αναίρεση του άρθρου αυτού, ήδη πριν στεγνώσει το μελάνι της Συμφωνίας εμφανίστηκαν Έλληνες πολίτες που δηλώνουν «Μακεδόνες» και ζητούν τη δημιουργία συλλόγων αυτοκαθοριζομένων ως Μακεδονικών. Αυτό δείχνει πώς στην πράξη θα εφαρμοστεί αυτό το άρθρο, πίσω από το προκάλυμμα της πολιτιστικής έκφρασης μιας διακριτής ταυτότητας, δηλαδή της έκφρασης αλυτρωτισμού μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, με τα Σκόπια να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και να λένε πως αυτοί που τον εκφράζουν δεν είναι Σκοπιανοί πολίτες, άρα δεν έχουν αρμοδιότητα σε αυτούς!
Γίνεται και μια πομπώδης αναφορά σε διεθνείς συμβάσεις που καταλήγει στο σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, που έχει ήδη αναλυθεί πόση αξία έχει και πώς μπορεί να τροποποιηθεί στο μέλλον.

Άρθρο 6
Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνο άρθρο, το οποίο ποινικοποιεί κάθε αντίδραση στη Συμφωνία και το ξεπούλημα της Μακεδονίας, επιβάλλοντας στα κράτη να λαμβάνουν αποτελεσματικά μέτρα κατά δραστηριοτήτων που προάγουν την εχθρότητα, το σωβινισμό κλπ. Τα μέτρα τα βλέπομε σε κάθε συγκέντρωση κατά της Συμφωνίας, από το Πισοδέρι μέχρι το Σύνταγμα, απλά δε συνειδητοποιούσαμε ότι δεν είναι απλά μέτρα καταστολής, αλλά αποτελούν εφαρμογή της Συμφωνίας. Με βάση το άρθρο αυτό, η Ελλάδα πρέπει να λάβει αμελλητί αποτελεσματικά μέτρα για να αποθαρρύνει πράξεις ιδιωτικών φορέων (πχ συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων των παμμακεδονικών οργανώσεων, των φορέων που οργανώνουν συλλαλητήρια απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας κλπ). Μάλιστα αν το Ελληνικό κράτος δεν αντιληφθεί τέτοιες ενέργειες, μπορούν οι Σκοπιανοί να του υποδείξουν πχ ότι λαμβάνει χώρα ένα συλλαλητήριο σε μια πλατεία της χώρας, και η Ελλάδα θα υποχρεούται να αναλάβει κατασταλτική δράση! Απαγορεύονται δηλαδή οι συγκεντρώσεις κι η έκφραση αντίρρησης στη Συμφωνία, γιατί δήθεν υποδαυλίζουν τη βία και το μίσος! Μας θυμίζει τίποτα αυτό;

Ιουλίου 3, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… B’ μέρος

Άρθρο 1.4: Με τα χέρια δεμένα;
Στο άρθρο αυτό περιγράφεται ο τρόπος θέσης σε ισχύ της συμφωνίας. Προβλέπονται διάφορες φάσεις για τα Σκόπια, όπως:
– Η κατάθεση της συμφωνίας για κύρωση στο Σκοπιανό Κοινοβούλιο και η ενημέρωσή μας μόλις αυτή κυρωθεί. Εδω να προσέξομε τη διατύπωση για το κράτος των Σκοπίων ότι «θα καταθέσει τη Συμφωνία στο Κοινοβούλιό του για κύρωση», για να τη συγκρίνομε με την αντίστοιχη για μας στο τέλος του άρθρου.
– Η δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφίσματος από τους Σκοπιανούς (μόνο!) ως προς την αποδοχή της Συμφωνίας. Εδώ όχι μόνο καταστρατηγείται κάθε έννοια αμοιβαιότητας, αλλά είναι σαφές πως η εμπειρία του σχεδίου Ανάν αποτελεί οδηγό για το ΝΑΤΟ και τους πρόθυμους υπηρέτες του: Εφόσον έχομε μια συμφωνία λεόντειο υπέρ της μιας πλευράς (όπως και στη Κύπρο), δεν πρέπει να αφήσομε το περιθώριο στην πλευρά που ηττάται να έχει άποψη. Ο παλλαικός ξεσηκωμός δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών, και η Δημοκρατία του Τσίπρα φτάνει μέχρι εκείνο το δημοψήφισμα που είχε το περιθώριο να μη λάβει υπ’ όψη του και το κονιορτοποίησε. Δεν αντεχει δεύτερο που δε θα μπορει να ελέγξει και γνωρίζει το αποτέλεσμά του, κι ας δηλώνει ο Κοτζιάς πως έίναι ελάχιστοι πια αυτοί που αντιδρούν. Επομένως δεν υπάρχει ισότιμη αντιμετώπιση των δύο λαών, αφού ο ένας μπορεί να κάμει δημοψήφισμα, ο άλλος όμως όχι.
– Παραπέρα, προβλέπεται πως μετά την κύρωση από τα Σκόπια και το δημοψήφισμά τους, θα προχωρήσουν και οι Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, που πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι το τέλος του 2018. Αποτελεί βέβαια ερώτημα τί σόι μεταρρυθμίσεις θα είναι αυτές, και τί βαθμό ελέγχου θα έχει η ελληνική πλευρά. Μια σοβαρή κυβέρνηση, θα μπορούσε εδώ να εγείρει συνεχώς θέματα ώστε να κωλυσιεργήσει αλλά και ματαιώσει την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής, αλλά πού θα βρεθεί τέτοια κυβέρνηση; Βέβαια, την απάντηση δίδει η επόμενη παράγραφος, στο 1.4ζ, όπου:
– Το μόνο που προβλέπεται είναι ότι μόλις τα Σκόπια γνωστοποιήσουν την ολοκλήρωση των συνταγματικών τροποποιήσεων και λοιπών μέτρων προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η Συμφωνία, εμείς θα την κυρώσομε χωρίς καθυστέρηση. Δηλαδή: Δε θα τεθεί στην κρίση μας αν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις των Σκοπίων είναι επαρκείς! Αρκεί η γνωστοποίηση από αυτούς πως γίνανε! Αν γίνανε, ποιες γίνανε, σε τι βαθμό γίνανε, δεν ασκεί καμιάν επιρροή. Το κριτήριο είναι η γνωστοποίηση σε μας! Δηλαδή το δούλεμα συνεχίζεται σε βαθμό παροξυστικό! Και δε φτάνει αυτό. Όταν γίνουν αυτά, υποτίθεται πως είναι η σειρά μας να ψηφίσομε για την κύρωση της Συμφωνίας (ή όχι, θα υπέθετε κανείς). Η διατύπωση όμως, δεν αφήνει το περιθώριο ούτε στην καταψήφιση από την όποια Βουλή: «το Πρώτο Μέρος θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Συμφωνία»! Δηλαδή όταν οι Σκοπιανοί τελειώσουν, με όποιο τρόπο κατά την κρίση τους τελειώσουν, εμείς δε θα έχομε το περιθώριο ούτε στη Βουλή να το παλέψομε: Θα κυρώσομε χωρίς καθυστέρηση! Κι αν δεν το κάνομε (λέμε τώρα), δε θα μπορούν τα Σκόπια να μας τρέχουν στα διεθνή δικαστήρια με βάση αυτό τον όρο, και να ζητούν να υποχρεωθεί η Ελλάδα σε υπογραφή; Δε θα μας πιέζουν οι σύμμαχοι και δανειστές μας να τηρήσομε αυτά που έχει υπογράψει ο Τσίπρας με τον Κοτζιά;

Άρθρα 1.5, 1.6
Εδώ προβλέπεται ότι όταν τεθεί σε ισχύ η Συμφωνία, με μια διαδικασία που όπως είπαμε μας δένει χειροπόδαρα, η ονομασία Βόρεια Μακεδονία, Μακεδόνας και Μακεδονική γλώσσα θα χρησιμοποιούνται παντού. Το erga omnes σημαίνει πως όλοι θα αποκαλούν επισήμως τους Σκοπιανούς «Μακεδόνες»…
Θα περίμενε κανείς να γίνει αυτό με μια κοινή δήλωση των Σκοπίων και της Ελλάδας, αφού είναι τα συμβαλλόμενα μέρη στη Συμφωνία. Όχι! Τα Σκόπια μόνα τους θα πάνε σε κάθε διεθνή οργανισμό και άλλο κράτος, και θα γνωστοποιήσουν εκείνα τη θέση της Συμφωνίας σε ισχύ. Με δήλωσή τους, δίχως τη σύμπραξή μας! Εμείς ολοκληρώσαμε τη συμμετοχή μας με την υπογραφή στις Πρέσπες και το ξεπούλημα εκεί, δεν πρέπει να έχομε το περιθώριο αντίστασης σε κανένα σημείο από κει και πέρα…

Άρθρο 1.7. 1,.8
Έχοντας πάρει λοιπόν οι Σκοπιανοί αυτά που ήθελαν, έχοντας κερδίσει το «Μακεδόνας» και το «Μακεδονική γλώσσα», θα σταματήσει να χρησιμοποιείται το «Μακεδονία» ή το «ΠΓΔΜ» σε οποιοδήποτε επίσημο πλαίσιο. Όμως, σε επίσημο πλαίσιο δε μπορούσε να χρησιμοποιείται το «Μακεδονία». Χρησιμοποιούνταν μόνο με τα κράτη που τους είχαν αναγνωρίσει έτσι διμερώς, με τα οποία όμως, κάτω από το προ της Συμφωνίας πλαίσιο, θα μπορούσε να γίνει μια επαφή σε διπλωματικό είπεδο και να σταματήσουν τη χρήση, αρκούσε μια πολιτική πατριωτική από μια κυβέρνηση που δε θα ήταν ανδρείκελο. Τώρα αυτό δε θα μπορεί να γίνει. Το βασικό λοιπόν αυτού του άρθρου είναι όχι η διακοπή της χρήσης του «Μακεδονία», αλλά η διακοπή της χρήσης του «ΠΓΔΜ» και του “FYROM”.

Και η χρήση του «Μακεδόνας» και «Μακεδονική γλώσσα», πανηγυρικά πλέον και ρητά, συμφωνείται να χρησιμοποιείται παντού, erga omnes, κατά τη σαφή διατύπωση του 1.8, καλυμμένου πίσω από το «όνομα και ορολογίες του άρθρου 1.3». Τί άλλο θέλουμε δηλαδή; Μπορεί ο πρωθυπουργός μας να περηφανεύεται ότι πέτυχε το erga omnes!

Ιουλίου 1, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

Η συμφωνία με τα Σκόπια, ένας πρώτος σχολιασμός… Α’ μέρος

Η αίσθηση που έχει κανείς όταν διαβάζει τη συμφωνία δεν είναι αυτή ενός κειμένου που προέκυψε μετά διαπραγμάτευση δύο αντιτιθέμενων μερών. Δίδει την αίσθηση πως είναι προϊόν συνεννόησης δύο (ή περισσότερων) μερών, που έχουν συμφωνήσει σε βάρος τρίτου μέρους (εδώ του Ελληνικού λαού) και πρέπει να πλασάρουν τη συμφωνία τους σ’ αυτό με τρόπο που να μη φαίνεται τόσο επαχθής όσο είναι.

Στο προοίμιο η Ελληνική Δημοκρατία αναφέρεται με το όνομά της, ενώ τα Σκόπια, όνομα που πια μόνο μερικοί αμετανόητοι θα χρησιμοποιούμε, αναφέρονται απλά ως το Δεύτερο Μέρος που έγινε δεκτό στα Ηνωμένα Έθνη με την αρ. 47/225 απόφαση της Γεν. Συνέλευσής τους.

Στο πρώτο άρθρο τονίζεται πως από τη θέση της συμφωνίας σε ισχύ τερματίζεται η Ενδιάμεση Συμφωνία, αυτή που καθιέρωσε το FYROM σαν προσωρινό όνομα.

Άρθρο 1.3: Το πλαίσιο της ταπείνωσης
Το όνομα εμφανίζεται στο άρθρο 1.3, όπου τίθεται όλο το πλαίσιο της ήττας: Βόρεια Μακεδονία, ιθαγένεια Μακεδονική με τον αστερίσκο «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» που κανείς δε θα αναφέρει και με το οποίο κανείς δε θα ασχοληθεί, κανείς δε θα θυμάται ότι υπάρχει. Εδώ να ξαναπούμε ότι οι όροι της Συμφωνίας γενικά δίνουν την εντύπωση πως έχουν γραφτεί όχι σαν προϊόν διαπραγμάτευσης και απόπειρας εξισορρόπησης των εκατέρωθεν συμφερόντων, αλλά καθ’ υπαγόρευση του ΝΑΤΟ με κάποιο περιτύλιγμα που θα το κάνει εύπεπτο στους ιθαγενείς και θα προσφέρει κάποιο πρόσχημα στην κυβέρνηση να μπορεί να μας δουλεύει μπροστά στα μάτια μας. Αυτό το ρόλο επιτελεί το φαιδρό «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας», αυτόν επιτελεί και ο όρος για τη γλώσσα αμέσως μετά.

Γλώσσα είναι η «Μακεδονική», δίχως τον αστερίσκο του «Βόρεια Μακεδονία». Και για να δοθεί μια νομιμοποίηση στον εξευτελισμό, επαναλαμβάνεται εδώ σα γεγονός αντικειμενικό, το επιχείρημα όχι της Σκοπιανής, αλλά της …Ελληνικής κυβέρνησης ότι είχε τάχα το ιδίωμά τους αναγνωριστεί σα «Μακεδονική γλώσσα» από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων (στην Αθήνα)! Το επιχείρημα αυτό, άγνωστο στους Σκοπιανούς επί δεκαετίες μέχρι να αναλάβουν τη διαπραγμάτευση ο Τσίπρας, ο Κοτζιάς και ο Καμένος, δημιουργήθηκε εκ του μηδενός και χρησιμοποιήθηκε από τους τελευταίους για να αποσείσουν το άγος της υποταγής φορτώνοντάς το σε προηγούμενες κυβερνήσεις. Εφόσον αυτές το είχαν δεχτεί, αυτές είναι οι κακοί κι εκείνοι οι αναγκαστικώς δεσμευόμενοι! Τι να κάνουμε; Τι κι αν ο Μπαμπινιώτης ξεκαθάρισε ότι σε κείνη τη Συνδιάσκεψη απλά συζητήθηκε το θέμα της μεταγραφής στα Λατινικά των γλωσσών που έχουν άλλο αλφάβητο και δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό;

Στο άρθρο 1.3 πάντα, οι όροι Μακεδονία και Μακεδόνας παραπέμπονται προς διευκρίνιση στο άρθρο 7. Εκεί προβλέπεται ότι για κάθε μέρος οι όροι αυτοί έχουν διαφορετική έννοια, με ένα μεγάλο ερωτηματικό που θα αναλύσομε στο έβδομο άρθρο.

Το άρθρο 1.3 έχει και μιαν ακόμα μεγάλη ήττα: Ενώ θα περίμενε κανείς ότι η «Βόρεια» πλέον Μακεδονία θα είχε και μιαν αντίστοιχη καταγραφή σε επίπεδο διεθνών συντομογραφιών, ήτοι ΝΜΚ (North Macedonia), αυτή ισχύει μόνο για τα αυτοκίνητα που περνούν τα σύνορα, προφανώς για να μας δουλεύουν καθώς από τα σύνορα θα διέρχονται από τη Μακεδονία για διακοπές στη Χαλκιδική. Για όλες τις άλλες χρήσεις το σήμα θα είναι το ΜΚ, δηλαδή Μακεδονία. Σκέτη! Οπότε, στη συνείδηση όλων δε θα υπάρχει Βόρεια Μακεδονία, αλλά Μακεδονία απλά. Ειδικά αυτό το ΜΚ που καθιερώνεται εδώ, θα το βρούμε μπροστά μας και όταν θα μιλήσομε για τα εμπορικά σήματα. Ήδη εδώ γίνεται μνεία ότι το έχει χορηγήσει ο Διεθνής Οργανισμός Πιστοποίησης στους Σκοπιανούς, δηλαδή έχομε κι άλλη δήθεν επισήμως κατοχυρωμένη ονομασία που δίδει κι άλλη επίφαση διεθνούς δέσμευσης και πάντως δε νοιάστηκε κανείς να ζητήσει να αλλάξει με βάση την υποτιθέμενη συμφωνία.

Αλλά η εμπέδωση του ότι τα δώσαμε όλα, έρχεται στο 1.3ζ, στους επιθετικούς προσδιορισμούς. Εκεί προβλέπεται ότι στα επίσημε έγγραφα του κράτους των Σκοπίων, το επίθετο θα ευθυγραμμίζεται με την επίσημη ονομασία, δηλαδή Βορειομακεδονικός-ή-ό. Αλλά για μη κρατικούς φορείς, θεσμοθετείται η δυνατότητα να χρησιμοποιείται η ονομασία του άρθρου 7, που προβλέπει ότι κάθε μέρος χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία ως επιθετικό προσδιορισμό, εννοώντας κάτι διαφορετικό. Δηλαδή μας λέει το 3ζ ότι ένας σύλλογος σκοπιανός μπορεί να ονομάζεται πλέον «Μακεδονικός» και με την υπογραφή μας! Καταλαβαίνομε λοιπόν ότι το μεν Σκοπιανό δημόσιο στα επίσημα έγγραφά του θα αναφέρει το Βόρεια Μακεδονία, αλλά αυτά δε θα φαίνονται πουθενά. Στην καθημερινότητα, θα έχομε καταιγισμό από έγγραφα και ονομασίες «Μακεδονικός», που δε θα μπορούμε ν’ αρνηθούμε, τόσο διεθνώς, όσο και εδώ. Γιατί ένας σύλλογος των απόψεων του Ουράνιου Τόξου μπορεί πια να φέρει κι εδώ το όνομα «Μακεδονικός», αφού πια αναγνωρίζομε σ’ αυτούς το δικαίωμα να το χρησιμοποιούν, οπότε πώς θα το απαγορέψει ξανά ένα δικαστήριο, αφού αναγνωρίζεται από την επίσημη πολιτεία;
Στο 1.3.θ, έχομε τη μνεία στα εμπορικά σήματα, πχ Μακεδονικός Χαλβάς. Κατ’ αρχάς όφειλε η κυβέρνηση να έχει κατοχυρώσει τουλάχιστο τα ήδη κατατεθειμένα ή χρησιμοποιούμενα σήματα, όμως δεν κάνει ούτε καν αυτό. Διαβάζομε ευχολόγια περί ειλικρινούς και καλόπιστου διαλόγου, σε σχέση με τη χρήση των εμπορικών ονομασιών και σημάτων, και προβλέπεται η σύσταση ομάδας ειδικών από τις δυο χώρες και συνεισφορά των Ηνωμένων Εθνών και του ΔΟΤ. Δηλαδή ο βασικός κανόνας ότι ένα σήμα που έχει κατοχυρωθεί προστατεύεται δεν ισχύει, όλα μπαίνουν στο μικροσκόπιο της επιτροπής όπου ο εκπρόσωπος των ΗΕ θα βλέπει μπροστά του μια «Βόρεια Μακεδονία» να ζητάει να έχει μόνο αυτή σήματα που αναφέρουν το όνομά της, ενώ ο ΔΟΤ, όταν ερωτάται θα απαντά πως ήδη υπάρχει, όχι η Βόρεια, αλλά η (ΜΚ) Μακεδονία, που είναι εύλογο να δικαιούται να χρησιμοποιεί αυτή το όνομα προς αποφυγή συγχύσεων! Και ναι μεν προβλέπεται ότι μέχρι να βρεθεί λύση δε θα επηρεαστεί η χρήση των σημάτων και επωνυμιών, όμως τίθεται χρονοδιάγραμμα τριών ετών για να βρεθεί λύση. Εννοείται ότι με την εκπνοή της τριετίας θα πρέπει να επιβληθεί πια μια λύση, κι αυτή ξέρουμε ποια θα είναι. Τα Μακεδονικά μας σήματα, με πρώτο το Χαλβά, έχουν τρία χρόνια ζωής…

Ιουνίου 27, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΕΛΛΑΔΑ, ΓΛΩΣΣΑ ΤΥΦΛΗ ΣΤΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΚΑΙ ΑΠΟΙΚΙΑ

Αν και από καιρό ο Σαββόπουλος έχει κάμει τη στροφή του, παραμένουν τα γραπτά του σα σημεία αναφοράς μιας άλλης προσέγγισης στην οποία όλοι αυτοί που ανακατεύονται στο σημερινό κατεστημένο πολιτικό σκηνικό έχουν αλλεργία.
Είναι σαφές εδώ και πολύ καιρό, ότι η κυβέρνηση δεν είναι κυβέρνηση του ελληνικού λαού. Δεν αφουγκράζεται τις επιθυμίες του, δεν εκτελεί τις εντολές του. Αφουγκράζεται τις επιθυμίες άλλων, εκτελεί τις δικές τους εντολές και σε συνεννόηση μαζί τους απλά διαχειρίζεται επικοινωνιακά απέναντι στους ιθαγενείς την υλοποίηση των εντολών των αφεντικών.
Γιατί είναι εντολές που διαλύουν τη χώρα συνολικά: Εκπτωχεύουν το λαό καταστρέφοντας την παραγωγική του δυναμική του και του στερούν την αξιοπρέπειά του και την περιουσία του. Εξαφανίζουν τον Ελληνισμό με πολιτικές που έχουν οδηγήσει στην κατάρρευση της δημογραφίας. Διαλύουν τον κοινωνικό ιστό με τη δημιουργία γκέτο και την αποδοχή επήλυδων που δεν είναι διατεθειμένοι να αφομοιωθούν σε μια πολιτιστική ταυτότητα που έχυσε ποταμούς αίματος για να μπορέσει να αναπτυχθεί σ’ αυτά τα χώματα.
Και ήδη, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη διάλυση τη χώρας. Επί των ημερών τους η Τουρκία προσάρτησε επισήμως τα Ίμια, ενέγραψε κι άλλες διεκδικήσεις νησιών, και παράλληλα τελειώνουν το Μακεδονικό με τους χειρότερους δυνατούς όρους για την Ελλάδα. Οδηγός στις κινήσεις τους στα εθνικά ζητήματα είναι η βούληση του ΝΑΤΟ και της Αμερικής, οι σχεδιασμοί των οποίων απαιτούν τη θυσία του Ελλαδικού και Κυπριακού Ελληνισμού ώστε να ικανοποιηθεί η περικύκλωση της Ρωσίας και η ισχυροποίηση της παραπαίουσας Δύσης, τόσο στη Νατοϊκή όσο και στην Ευρωπαϊκή (υπό Γερμανική ηγεμονία) εκδοχή της.
Άρα η κυβέρνηση δεν είχε κάτι να διαπραγματευτεί με τα Σκόπια. Ήξερε τι θέλουν οι επικυρίαρχοι και έπρεπε απλά να παίξει μια παράσταση στους ιθαγενείς καμώνοντας πως διαπραγματεύεται και το παλεύει, και να πουλήσει επιτυχία κιόλας στο τέλος.
Δεν έχει έννοια να κάνομε επίκληση στις αριστερές καταβολές της κυβέρνησης, αλλά θα πούμε ότι, ακόμα κι αν θέλεις κάτι, αν αυτό εξυπηρετεί στρατηγικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ είσαι υποχρεωμένος να το αφήσεις στην άκρη μέχρι να αλλάξουν οι συνθήκες. Αυτά τους διδάξανε οι θεωρητικοί της Αριστεράς ως προς τη στρατηγική και την τακτική, αυτά αναχαράσσανε χρόνια ως περιθώριο και αντιπολίτευση του καφενείου και της ταβέρνας. Εδώ βέβαια έγινε το αντίθετο: Η Αριστερά, ως στυλοβάτης της παγκοσμιοποίησης και εμπεδωτής της Νέας Τάξης και του (ατομικού μόνο κι όχι συλλογικού) δικαιωματισμού, συνειδητά από χρόνια διαλύει τη Γιουγκοσλαβία, βομβαρδίζει τη Σερβία, και ήδη διαλύει την Ελλάδα.
Μια ανάγνωση της συμφωνίας με τα Σκόπια θα δημιουργήσει σε κάθε λογικά σκεπτόμενο πολίτη απορίες: Πού βρίσκεται η αμοιβαιότητα στην αποδοχή της συμφωνίας από κάθε χώρα; Το προηγούμενο του σχεδίου Ανάν, όπου η λεόντειος υπέρ των τουρκοκυπρίων (δηλαδή της Τουρκίας) συμφωνία δεν εγκρίθηκε από το λαό μας στην Κύπρο, χρησίμευσε σαν οδηγός τώρα: Δημοψήφισμα μπορούν να κάμουν μόνο οι ευνοημένοι από τη συμφωνία. Οι Έλληνες όχι. Αρκεί η κύρωση από τη Βουλή, και όχι σε όλα τα θέματα. Έτσι, η Βουλή των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων κομμάτων θα ψηφίσει υπέρ της συμφωνίας, όποτε τελειώσουν τα Σκόπια με τις δικές τους διαδικασίες κύρωσης. Αλλά ο εξευτελισμός δε σταματά εδώ. Δε χρειάζεται καν η κύρωση από τη Βουλή για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Αρκεί να την κυρώσουν οι Σκοπιανοί…
Η αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας (με αστερίσκους που κανείς ποτέ δε θα διαβάσει και δε θα θυμάται), εμπεδώνει τις διεκδικήσεις των γειτόνων. Μπροστά στα μάτια μας μας δουλεύουν όταν λένε ότι τα διακριτικά ΜΚ δε θα αλλάξουν παρά μόνο στις πινακίδες των αυτοκινήτων, όπου θα είναι ΝΜΚ. Βέβαια, γιατί εξυπηρετεί την ανάγκη εμπαιγμού των ιθαγενών να βλέπουν στους δρόμους αμάξια με το Βόρεια Μακεδονία, ενώ όλα τα άλλα σήματα θα παραπέμπουν στη σκέτη Μακεδονία.
Το κομμάτι των εμπορικών σημάτων παραπέμπεται σε περαιτέρω διαπραγμάτευση. Τούτο σημαίνει πως οι Σκοπιανοί έχουν ήδη κερδίσει το «Μακεδονία», και θα πάνε σε αμφισβήτηση του δικαιώματός μας να χρησιμοποιούμε τον όρο όπως τόσα χρόνια, δημιουργώντας τεράστια σύγχυση και απώλεια εθνικών σημάτων τελικά.
Η Χρυσή Αυγή προσέφερε για άλλη μια φορά χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση, επιτρέποντάς της να στρέψει τα φώτα στην έκκληση του Μπαρμπαρούση στο στρατό να παρέμβει. Το δίπολο Σύριζα-Χρυσή Αυγή είναι αλληλοσυμπληρούμενο και αποσκοπεί στο να μην αφήσει χώρο για μια δημοκρατική έκφραση του πατριωτικού χώρου, παραδίδοντας τον στους Ναζί ώστε να συκοφαντείται ανάλογα. Σημειωτέον ότι η Χρυσή Αυγή ασκεί πλέον βία στις δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις διεκδικώντας την αποκλειστική διαχείριση των εθνικών θεμάτων, πράγμα που βολεύει πολύ την κυβέρνηση. Αλλά δε θα τους αφήσομε, δεν πρέπει να τους αφήσομε.


Δε θα προβούμε σε ανάλυση σημείο προς σημείο της συμφωνίας ενταφιασμού της ελληνικότητας της Μακεδονίας στα πλαίσια αυτού του κειμένου. Θα πούμε όμως ξανά ότι εδώ, σε επίπεδο διεθνούς πολιτικής, το βέτο μας ήταν, πέρα από στοιχειώδης έκφραση αξιοπρέπειας, κι ένα ανάχωμα στους Νατοϊκούς σχεδιασμούς στην περιοχή μας. Δυστυχώς, αυτό αντικαταστάθηκε από τη γελοία εικόνα του υπουργού μας να τραγουδάει στο Νίμιτς για τα γενέθλιά του. Δεν υπάρχει διέξοδος από δω παρά μόνο με την είσοδο του λαού στο προσκήνιο. Είμαστε άραγε έτοιμοι για μιαν αντίσταση οργανωμένη και διαρκείας;

Ιουνίου 23, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

ΣΗΜΑΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Είναι πολύ πρόσφατο το συμβάν με τη σημαία στη βραχονησίδα Ανθρωποφάγοι, που τοποθέτησαν τρεις συμπολίτες μας. Η αντίδραση της επίσημης πολιτείας ήταν αυτή που έχουμε συνηθίσει χρόνια τώρα: Φόβος, κατευνασμός, άγχος μην ερεθίσουμε το θηρίο. Κι αντί να αντιστεκόμαστε στον Τούρκικο ιμπεριαλισμό, χτυπάμε όποιον του σηκώνει κεφάλι.
Ναι, θα πει κάποιος καλοπροαίρετος, αλλά αυτή τη στιγμή οι συσχετισμοί δε μας ευνοούν. Οπότε μήπως πρέπει να κάνουμε υπομονή ανεχόμενοι τις προκλήσεις μέχρι να φέρουμε την κατάσταση σε ισορροπία; Μέχρι να υιοθετήσουμε μια στρατηγική που θα ανατρέψει το δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων;
Σ’ αυτή τη φωνή μπορούμε ν’ απαντήσουμε, μ’ αυτή την άποψη μπορούμε να συνδιαλεχτούμε. Δε μπορούμε να μπούμε σε διάλογο στην άποψη του φοβικού συνδρόμου και του κατευνασμού. Μ’ αυτή βρισκόμαστε σε πλήρη ρήξη. Σε απόψεις όπως εκείνου του εισαγγελέα που το 1996 στα Ίμια διερεύνησε αν ο δήμαρχος Καλύμνου είχε εκθέσει τη χώρα σε κίνδυνο επειδή σημαιοστόλισε τη διοικητική του περιφέρεια, μόνο περιφρόνηση αξίζει.


Στους προβληματισμένους, όπως κι εμείς, συμπολίτες μας, απαντάμε ως εξής: Υποχρέωση του λαού, εφόσον το κράτος και το πολιτικό σύστημα βρίσκονται σε αντίθεση με την κοινωνία, είναι να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, σε όλο το φάσμα των δεινών που υφίσταται η χώρα: Από την ανατροπή της αποικιοκρατίας των Δυτικών μέχρι την αντίσταση του Νεοοθωμανισμό. Αυτό θα πρέπει να γίνεται συνεχώς, όπου μπορούμε, σταδιακά, δίχως να περιμένουμε τη μεγάλη νύχτα της επανάστασης, αλλά χτίζοντας την ανατροπή καθημερινά. Με την αλλαγή του προσωπικού μας τρόπου ζωής, με την αντίσταση σε ατομικό, τοπικό, συλλογικό επίπεδο. Με τη δημιουργία δικτύων και δομών από το λαό, που θα αμφισβητούν την πολλαπλή υποδούλωση της πατρίδας μας, και τελικά θα την ανατρέψουν. Σε όλους τους τομείς στους οποίους πάσχει η χώρα, στην πνευματική παρακμή, στην παραγωγή, στην οικονομία, στο μεταναστευτικό, στο δημογραφικό, στην εξωτερική πολιτική. Δίκτυα και δομές που θα αναλαμβάνουν δράση και θα υποκαθιστούν το κράτος μέχρι το σημείο που μπορούν.
Κι αυτό στην αρχή θα είναι υποτυπώδες, όσο μεγαλώνουν όμως οι προσπάθειες θα γίνεται και πιο ουσιαστικό. Μέχρι να πάρει ο λαός την εξουσία, μέχρι να αρθεί η αντίφαση που θέλει το κράτος να καταδυναστεύει την κοινωνία αντί να την υπηρετεί.
Η ύψωση της σημαίας σε οποιοδήποτε σημείο της ελληνικής επικράτειας είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη. Η ύψωση της σημαίας σ’ ένα νησί που αμφισβητούν οι Τούρκοι είναι μια πράξη που θα έπρεπε να έχει κάμει πρώτο το κράτος, ο λαλίστατος υπουργός Εθνικής Άμυνας, η εκάστοτε κυβέρνηση. Όπως επίσης κι η οργάνωση της αντίστασης με κάθε πρόσφορο τρόπο, μεταξύ αυτών και της παλλαϊκής άμυνας. Αντί γι’ αυτό, ακούμε άκαπνους να αντροκαλιούνται από το παχύ χαλί του γραφείου τους, περισπούδαστους οσφυοκάμπτες να εξηγούν γιατί είναι ντροπή να υψώνουμε τη σημαία μας στα εδάφη μας, και μια κυβέρνηση να σφυρίζει αδιάφορα την ώρα που τα Ίμια εγγράφονται στο Τουρκικό κτηματολόγιο.


Απέναντι, σ’ αυτή τη στάση, ελάχιστο καθήκον μας είναι, μέχρι να τους διώξουμε, να τους υποχρεώσουμε να κάνουν τη δουλειά τους, να τους φέρουμε ενώπιον των ευθυνών που αποφεύγουν. Και η ύψωση της σημαίας σημαίνει ότι δημιουργείς τις προϋποθέσεις να είσαι εκεί να τις προστατεύσεις, μαζί και τα νησιά, όχι να τα αφήσεις έκθετα. Κι εφόσον αυτοί δεν το θέλουν αυτό, δεν τους επιτρέπουμε να το αποφύγουν. Η κυβέρνηση πρέπει να γνωρίζει ότι ο λαός θα τη φέρνει συνεχώς μπροστά στις ευθύνες της, κι έτσι κάποιες θα αναγκαστεί να τις αναλάβει. Όχι στο βαθμό που πρέπει, αλλά περισσότερο από ό,τι τώρα. Κι εμείς στην πρώτη γραμμή, παντού, και στα ελληνοτουρκικά. Πιστοί στην παράδοση του πολίτη-οπλίτη της αρχαιότητας, του Ακρίτα της Βυζαντινής Ανατολής, του Κρητικού Χαϊνη όλων των περιόδων της σκλαβιάς, Ενετικής και Τουρκικής. Μόνο εμείς θα ανατρέψουμε την Αποικιοκρατία, το Νεοοθωμανισμό και τους ντόπιους υπαλλήλους τους, στα χνάρια των παλιών μας και εμπνεόμενοι από το ‘’Ελευθερία ή Θάνατος’’ εκείνων και το ‘’Πατρίδα ή Θάνατος’’ του Τσε Γκεβάρα.

Μαΐου 9, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΗΤΤΑΣ

Η κρίση πλέον έφτασε το απώτατο στάδιό της, το γεωπολιτικό. Μια αδύναμη χώρα γίνεται ήδη βορά των εξ ανατολών, και όχι μόνο, γειτόνων, έχοντας χάσει πάνω απ’ όλα την πίστη στα δίκαιά της και τη βούληση να παλέψει γι’ αυτά.
Ο πόλεμος δεν έχει κηρυχτεί επίσημα αλλά υπάρχει. Και τον έχομε χάσει δίχως να πέσει μια τουφεκιά. Πόλεμος ψυχολογικός, επικοινωνιακός, και ένοπλος. Αυτό που λένε υβριδικός, μια λέξη που έβαλε στη ζωή μας η Τουρκία τώρα τελευταία. Βέβαια, της δώσαμε κάθε δυνατότητα να το κάνει, δίχως ανάλυση της συμπεριφοράς της, δίχως εθνική στρατηγική δική μας, αδιαφορώντας για την άμυνά μας και την αμυντική μας βιομηχανία προς δόξα της μίζας. Κάναμε το αντίθετο δηλαδή από αυτό που κάνουν χώρες όπως η Τουρκία, που έχουν μια πολιτική για τη πατρίδα κι όχι για τον εκάστοτε μιζαδόρο, και που έχει πια κερδίσει σημαντική γνώση στην εξοπλιστική βιομηχανία, την οποία εξελίσσει συνεχώς.
Και ποιους έχει απέναντί της από πλευράς μας; Μήπως κάποιους ρεαλιστές που κάνουν μιαν αποτίμηση της κατάστασης, βλέπουν τις δυνατότητες που υπάρχουν και αμύνονται με αποφασιστικότητα έτοιμοι για όλα, όπως στο Αφρίν; Κάποιους που πατούν σε μια μεγάλη αντιστασιακή παράδοση αιώνων και αντιστέκονται με κάθε θυσία, υπερασπιζόμενοι την Ελευθερία που κάποιοι άλλοι μας κληροδότησαν, προσπαθώντας να σταθούν αντάξιοι αυτών;
Άπέναντί της η Τουρκία έχει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις μη ρεαλιστικά σκεπτόμενες, με κοινό παρονομαστή το φόβο και τον κατευνασμό (εσχάτως δε και τον εθνομηδενισμό), την ερασιτεχνική άσκηση εξωτερικής πολιτικής, την απουσία ανάλυσης και σχεδίου, την υποταγή στις φιλελεύθερες επιταγές της Νέας Τάξης και στους σχεδιασμούς τους για την Ελλάδα. Και πλέον έχει απέναντί της μια κυβέρνηση που νομίζει ότι παίζει ΡΙΣΚ σε κάποιο παιδικό πάρτυ, που αγνοεί τις συνέπειες της αφασίας στην οποία βρίσκεται, που προβάλλει τις ειρηνιστικές της ονειρώξεις στην πραγματικότητα. Που προσγειώνεται ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι της μονομερούς αγάπης και φιλίας, του «θα πάρουμε το ρίσκο με την Τουρκία», σε μια πραγματικότητα που η ίδια συντελεί να είναι χειρότερη από κάθε άλλη στιγμή. Δεν υπάρχει καλύτερος αντίπαλος για την Τουρκία.


Όμως η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Γιατί είπαμε πως η γεωπολιτική καταστροφή αποτελεί την κορύφωση μιας κρίσης που ξεκίνησε από τον ηθικό εκμαυλισμό και την απεμπόληση των αξιών του λαού μας, αξιών σφυρηλατημένων δια πυρός και σιδήρου μέσα σε μιαν αντιστασιακή και κοινοτική παράδοση. Απλά η γεωπολιτική διάσταση αναδεικνύει παροξυστικά και τις υπόλοιπες παραμέτρους της κρίσης που ήδη υπάρχουν.
Η υποχώρηση των αξιών μας έχει διαμορφώσει άτομα καταναλωτές, που δεν έχουν μια συλλογική προοπτική και που προτιμούν το ατομικό βόλεμα από το κοινό καλό. Επίσης, η διαχρονικά φοβική πολιτική μας δημιουργεί μια λογική ηττοπάθειας στο λαό, «κατανόησης» του ότι η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, άρα πρέπει να υποχωρούμε σε ό,τι ζητά. Δημιουργείται αίσθηση ανασφάλειας στη μεθόριο και συνακόλουθα μια τάση φυγής προς ασφαλέστερες περιοχές. Ακόμα και με όρους αγοράς και επενδύσεων, που αρέσουν στους κρατούντες περισσότερο από τους ανθρώπους που εξαθλιώνουν καθημερινά, υποψήφιοι επενδυτές αποφεύγουν περιοχές που θεωρούνται υποψήφιες προς κατάληψη από τους Τούρκους, κάτοικοι των απειλούμενων περιοχών προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να χτίσουν σπίτι ή να καλλιεργήσουν με προοπτικές πολυετείς, όταν στο μυαλό τους καρφώνεται η ιδέα της απώλειας των περιουσιών τους. Η αυξανόμενη ένταση επηρεάζει και τον τουρισμό, που ξελάσπωσε την κυβέρνηση το περασμένο καλοκαίρι, δείχνοντας ότι άμα δεν έχεις αποτρεπτική ισχύ και στρατηγική, είσαι στο έλεος του αντιπάλου που μπορεί να σε χτυπάει όπου και όποτε και όπως θέλει. Το ηθικό λοιπόν είναι στο ναδίρ, κι ο πόλεμος δεν κερδίζεται με χαμηλό φρόνημα.
Αλλά και ηθικό να είχαμε, χρειαζόμαστε παραγωγή. Δηλαδή εθνικό πλούτο που να μπορεί να χρηματοδοτήσει την άμυνά μας. Κι εδώ μπαίνει ένα ακόμα στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας, που ανάγεται μάλιστα στα χρόνια πριν την κρίση. Η αγροτική μας παραγωγή είναι στο 3% του ΑΕΠ, και η δευτερογενής στο 16%. Κι όμως, έχομε κάθε δυνατότητα, παρά τις προσπάθειες του κράτους για το αντίθετο, να παράγομε υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα και εξαιρετικής επινοητικότητας τεχνικά έργα, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, ισοσκελίζοντας το εμπορικό ισοζύγιο και δημιουργώντας όνομα για τις ελληνικές δημιουργίες. Κι ακόμα παραπέρα, μπορούμε να έχομε μιαν ενδογενή παραγωγή στην αμυντική βιομηχανία, είτε με συμπαραγωγές ως αντιστάθμισμα εξοπλισμών είτε με εξέλιξη και δημιουργία δικών μας κατασκευών. Αυτό θα έδιδε μιαν αυτονομία στην άμυνά μας, αλλά θα δημιουργούσε παράπλευρα οφέλη και στην οικονομία, αφού εφαρμογές της αμυντικής βιομηχανίας επεκτείνονται σε άλλους κλάδους της παραγωγής. Aντί γι’ αυτό, έχομε αποθάρρυνση της παραγωγικότητας και συνολικά στη χώρα λόγω της φορολογικής πολιτικής, και λόγω μιας ματαιοπονίας που φαίνεται να υπάρχει στην προσπάθεια για παραγωγή σε περιοχές που αργά ή γρήγορα θα χαθούν.
Κι όταν μιλούμε για παραγωγή, μιλούμε για εργαζόμενους, που τώρα επιβιώνουν με 300 ευρώ όταν δουλεύουν οχτάωρο, που δε μπορούν να ζήσουν, που έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους μέσα στην αποικία χρέους που έχει καταντήσει η Ελλάδα ή που θα πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό. Η ανασυγκρότηση της παραγωγής μας θα αντιστρέψει και την κοινωνική αδικία, πατώντας πάνω στην τεχνογνωσία και δημιουργώντας εξειδικευμένες θέσεις εργασίας, αντίστοιχα αμοιβόμενες.


Την Τουρκία δε θα την αντιμετωπίσει ένα έθνος γερασμένο υπό εξαφάνιση. Κι η σημερινή κατάσταση, με τους ανθρώπους στην ανεργία, στην ξενιτειά ή στα μεροκάματα πείνας, εξυπηρετεί τον εξανδραποδισμό μας και τη δημογραφική μας κατάρρευση. Γιατί ποιος θα τολμήσει να κάμει οικογένεια με μισθούς πείνας, ποιο ζευγάρι θα γεννήσει παιδιά για να ανανεωθεί ο πληθυσμός αν δε νοιώθει σιγουριά και επαγγελματική προοπτική στην πατρίδα του; Η κρίση, που τώρα μας χτυπά την πόρτα και γεωπολιτικά, έχει ήδη ροκανίσει την καρέκλα μας και σε αυτό το σημείο.
Για την απόκρουση της Τουρκικής απειλής πρέπει να έχομε στέρεο δεσμό με τη γη μας, τα χωριά και τις γειτονιές μας. Όταν η παγκοσμιοποίηση μετατρέπει τους χώρους που ζούμε σε γκέτο, όταν αλλοιώνει τη σύνθεση του κοινωνικού σώματος, σπάει τους δεσμούς γνωριμίας και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους και δημιουργεί αντιπαλότητες, χάνεται το κίνητρο του αγώνα υπέρ βωμών και εστιών.
Κοντολογίς, η κρίση έχει πολύπλευρη διαλυτική δράση σε όλο το φάσμα της δραστηριότητας του λαού μας, κι αυτό αναδεικνύεται συνολικά στο ανώτατο (ή μάλλον κατώτατο) στάδιο της κρίσης, το γεωπολιτικό.
Η τραγική κυβέρνηση των γραικύλων δεν είναι σε θέση ούτε τους αιχμαλώτους να ελευθερώσει, ούτε τα Ίμια να ξαναπάρει, ούτε την Κύπρο να προστατέψει από την ασυδοσία του Τουρκικού επεκτατισμού, είτε στην Κεμαλική του εκδοχή είτε στην Ισλαμοφασιστική. Παρακαλάει σα διακονιάρης τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τον Ερντογάν, ο πρωθυπουργός λέει ότι θα του τηλεφωνήσει ζητώντας ρουσφέτι για τα φυλακισμένα παιδιά μας! Κι η οργή συσσωρεύεται, όμως όταν ξεσπάσει θα είναι μετά από μια καταστροφή. Γιατί η καταστροφή δεν απειλείται, είναι εδώ, στα χαμένα Ίμια και στο Αιγαίο που δεν ορίζομε, στους κρατούμενους στις φυλακές της Αδριανούπολης και στην ΑΟΖ της Κύπρου. Κι έρχεται κι άλλη. Η κυβέρνηση απλά προσπαθεί να τη διαχειριστεί επικοινωνιακά, αλλά η πραγματικότητα ούτε αυτό πια το επιτρέπει. Κι αυτά ενώ δίπλα μας, στο Αφρίν, παραδίδονται μαθήματα αξιοπρέπειας και θάρρους σε προσκυνημένους.
Η νέα πραγματικότητα που επιβάλλει η Τουρκία μας προετοιμάζει για το απρόβλεπτο χτύπημα κάθε μέρα, που μπορεί να εκδηλωθεί με κάθε τρόπο. Κι οι οργανισμοί στους οποίους συμμετέχομε δεν αντιδρούν. Και γιατί να το κάμουν όταν η στάση μας είναι ανάξια να εμπνεύσει σεβασμό, όταν δεν αναγκάζει τον άλλο να λάβει υπ’ όψη του την παρουσία μας, όπως έγραφε κι ο Κονδύλης; Γιατί οι διεθνείς σχέσεις δε διαμορφώνονται στη βάση του συναισθήματος αλλά στη βάση της ισχύος και της στρατηγικής. Κι εμείς ούτε το ένα έχομε ούτε το άλλο. Γι’ αυτό και το ΝΑΤΟ κι η Ευρώπη αδιαφορούν, γιατί δεν έχομε το ανάστημα να τους επιβάλομε το σεβασμό στα δίκαιά μας. Γι’ αυτό χαϊδεύουν την Τουρκία στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Αφρίν, κι ας την αντιπαθούν. Γιατί ξέρει να διεκδικεί ενώ εμείς όχι.
Υπάρχει, βέβαια ο αντίλογος: Πού πάμε με τους Τούρκους να έχουν τα πάνω χέρι; Πού πάμε με την εθνική περιουσία, δημόσια και τώρα και ιδιωτική, στα χέρια των ξένων; Μας παίρνει; Μήπως τελικά ο Κουβέλης είναι ο υφυπουργός που απαιτεί η συγκυρία; Μήπως οι στιγμές απαιτούν την «ψυχραιμία και σωφροσύνη» που δείχνει η κυβέρνηση;
Η αποτίμηση της κατάστασης είναι κάτι που χρειαζόμαστε. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσομε να την αντιμετωπίσομε. Δε θέλομε δηλαδή μια στάση στρουθοκαμηλισμού, ούτε να ζούμε στα όνειρά μας, όπως κάνει η κυβέρνηση στα πολλά ζητήματα που μας καίνε. Αλλά η γνώση της πραγματικότητας πρέπει να συνοδεύεται από την αποφασιστικότητα να την αλλάξομε, να της αντισταθούμε, να έχομε λόγο στη διαμόρφωσή της. Οδηγό δε μπορούμε να έχομε άλλο από τα παραδείγματα των παλιών μας, στις Θερμοπύλες και στο Μανιάκι, αυτών που δεν ήταν σώφρονες απέναντι σε μιαν «ανώτερη» δύναμη και που πρότασσαν την περηφάνια και τις αρχές τους απέναντι σε κάθε δυνάστη, που είχαν το θάνατο προτιμότερο από τη σκλαβιά. Αυτοί ήταν οι ρεαλιστές, όχι οι σημερινοί δωσίλογοι. Αυτή τη νοοτροπία θα πρέπει να ξαναβρούμε, αυτή τη στάση ζωής. Τη βλέπομε στο Αφρίν και το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν σήμερα, αλλά όχι στο Κολωνάκι, τη Μύκονο και τα Εξάρχεια.
Το ΄χομε ξαναπεί: Δεν υπάρχουν ‘’ανώτερες’’ δυνάμεις: Μόνο ραγιάδες υπάρχουν. Κι όσο αυτοί καταδέχονται να παραμείνουν ραγιάδες, θα είναι άξιοι κάθε χλεύης και κάθε ταπείνωσης. Ουαί τοις ηττημένοις!

Μαρτίου 15, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΙ;

Η επανεμφάνιση του λαού στο προσκήνιο με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για το Σκοπιανό, έδωσε έναυσμα για συζητήσεις, αντιδράσεις και συμπεράσματα. Μερικές σκέψεις γι’ αυτά, μπορούν να περιλαμβάνουν τα εξής:
1. Ο λαός έδειξε ότι έχει ακόμα αντανακλαστικά και αντιστασιακά αποθέματα. Αυτό όμως θα πρέπει να συνεχιστεί με συγκροτημένο τρόπο, με αυτοοργάνωση του κόσμου σε καινούργια σχήματα και όχι στα κοινοβουλευτικά κόμματα, και με σαφή πατριωτικό – αντιαποικιακό λόγο. Η οργάνωση και επαναδραστηριοποίηση του λαϊκού σώματος θα πρέπει να ανατρέψει τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς στην περιοχή μας, να βάλει στη βάση της διαπραγμάτευσης τον αλυτρωτικό χαρακτήρα της Σκοπιανής πολιτικής και να ακυρώσει την επερχόμενη υποχώρησή μας και σε αυτό το ζήτημα. Και βέβαια, η διαρκής παρουσία του λαού στις εξελίξεις, θα πρέπει να επεκταθεί σε όλο το φάσμα του πολιτικού βίου, και στην ανατροπή της συνολικής πολιτικής των δανειστών και των ντόπιων φερεφώνων τους.


2. Είναι έκδηλος ο τρόμος που κατέλαβε την κυβέρνηση από το ηχηρό «παρών» που έδωσε ο λαός παρατώντας τον καναπέ του. Είναι εντυπωσιακή επίσης η αγαστή σύμπνοια των ΜΜΕ και της κυβέρνησης στην υποβάθμιση και κατασυκοφάντηση των συλλαλητηρίων, κι αυτό δείχνει ότι επιτέλους βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Η υποβάθμιση αφορά τόσο στον αριθμό των συμμετεχόντων, όσο και στο επίπεδό τους. Με την τάχα περιορισμένη συμμετοχή δεν θα ασχοληθούμε, η ίδια η πραγματικότητα έχει ήδη μιλήσει. Όμως επίθεση έγινε και στον ίδιο το λαό, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και χρέωσή του στη Χρυσή Αυγή. Είναι γεγονός ότι η Νέα Τάξη μισεί τις πατρίδες και τις ταυτότητες, αφού επιζητά την κυριαρχία του εμπορεύματος και την παγκόσμια καταναλωτική ομοιομορφία. Γι’ αυτό μονίμως, με «ριζοσπαστική» ρητορική και τη συνδρομή χρήσιμων ηλιθίων κατακεραυνώνει ως οπισθοδρομικό, συντηρητικό και φασιστικό τον πατριωτικό λόγο. Όμως, τόσο παγκοσμίως, όσο και στην αποικιοκρατούμενη πατρίδα μας, η αντίδραση μπορεί να είναι μόνο εθνικοαπελευθερωτική, με ενσωματωμένες βεβαίως τις κοινωνικές διεκδικήσεις. Στην προηγούμενη κατοχή της Ελλάδας, ο Άρης Βελουχιώτης το είχε περιγράψει αυτό στο μνημειώδη λόγο της Λαμίας, λόγο επίκαιρο και σήμερα. Γι’ αυτό λυσσάει όλο το σύστημα, όλο το κατεστημένο των δανειστών και των υπηρετών τους με το λαό, με το Μίκη Θεοδωράκη, γι’ αυτό αναβαθμίζει και μεγιστοποιεί την (εξαφανισμένη από την παλλαϊκή συμμετοχή και τα προτάγματα των συγκεντρώσεων) Χρυσή Αυγή. Τη χρειάζονται ώστε να απαξιώνουν το λαό, χρεώνοντάς τον σε αυτή. Αλλά αυτό το κίνημα, αν συνεχιστεί και μπορέσει να οργανωθεί, δε χειραγωγείται όπως το προηγούμενο των πλατειών. Κι αυτό γιατί εδώ το κυρίαρχο στοιχείο του είναι το πατριωτικό, και δεν μπορεί να το αποπροσανατολίσει ο εθνομηδενιστικός χώρος.


3. Ο Λαός συμπαρέσυρε στο διάβα του τους πάντες. Έφερε και την ανώτατη ιεραρχία στο δρόμο της Αντίστασης, μεταβάλλοντας την ενδοτική της στάση. Μόνο της κυβέρνησης δεν ίδρωσε το αυτί. Επέλεξαν να αγνοήσουν το μήνυμα γιατί οι εντολές που έχουν είναι να κλείσει το ζήτημα τώρα. Ο υπουργός εξακολουθεί να διαπραγματεύεται δίχως να μπαίνει πουθενά ο αλυτρωτισμός, με ένα όνομα που θα δημιουργήσει κι άλλα ζητήματα, συνεχίζοντας την κάθοδο στον Άδη. Λέτε ο λαός, μετά από αυτά, σε μια συγκυρία που και στο Αιγαίο έχουμε απειλή θερμού επεισοδίου, να αντιστρέψει την πορεία και να φέρει νωρίτερα την Ανάσταση;

Φεβρουαρίου 14, 2018 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε