Με το τουφέκι και τη λύρα

ΔΥΣΗ, ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Η κυριαρχία του δυτικού κόσμου στον υπόλοιπο μέσω της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, στρατιωτικού, πολιτικού και πολιτιστικού, έχει οδηγήσει στην προσέγγιση και ερμηνεία των πάντων από τη σκοπιά της Δύσης. Αυτό από μόνο του συνιστά πρόβλημα και στην ίδια τη δυτική προσέγγιση, καθώς επιχειρεί να ερμηνεύσει οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο με βάση μόνο τη δική της εμπειρία, η οποία αυθαίρετα θεωρείται ότι έχει οικουμενική εφαρμογή. Και βέβαια δείχνει και την υπεροψία με την οποία η Δύση προσεγγίζει τον υπόλοιπο κόσμο.
Μια σειρά διανοούμενοι από διαφορετικές αφετηρίες και καταβολές (ενδεικτικά ο Γιώργος Κοντογιώργης και ο Παλαιστίνιος Έντουαρντ Σαΐντ), εντοπίζουν αυτή την προβληματική προσέγγιση της Δύσης απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο, στον οποίο προσπαθεί να επιβάλει τα δικά της μέτρα και σταθμά. Είναι τόσο κυρίαρχη αυτή η προσέγγιση, ώστε να θεωρείται αυτονόητη ακόμα και από τον υπόλοιπο κόσμο, ενώ η κάθε περιοχή και η κάθε ταυτότητα έχουν ανεξάρτητες πορείες και εξέλιξη, που δε χωρούν στις δυτικές θεωρίες και που αξίζουν τουλάχιστον ισότιμη αντιμετώπιση.
Ένα παράδειγμα είναι ο Διαφωτισμός. Για την εποχή του ήταν μια πρόοδος για το δυτικό κόσμο, καθώς αμφισβήτησε την απολυταρχία και έδωσε πρόσωπο και φωνή στις μάζες των καταδυναστευομένων από τη φεουδαρχία (δε θα εξετάσομε εδώ την τελική επικράτηση μιας εκδοχής του η οποία οδήγησε σε μια νέα καταδυνάστευση, αυτή της Φύσης από τον άνθρωπο με πρόσχημα την ελευθερία της σκέψης). Αυτή η πρόοδος για το δυτικό κόσμο λοιπόν, εμφανίζεται ως μια συνολική επιτυχία της ανθρωπότητας, κι ας μην αποτελούσε για άλλες κοινωνίες ανάγκη. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του Ελληνισμού, υπάρχει μια συνεχής πλύση εγκεφάλου (από διάφορους δυτικοθρεμένους διανοούμενους του νεοταξικού χώρου) περί μεταφοράς του πνεύματος του Διαφωτισμού στον ελληνικό χώρο και της αφύπνισης που αυτή η επιρροή επέφερε, με κατάληξη στην επανάσταση του 21. Παρουσιάζεται δηλαδή ο Διαφωτισμός ως μια σημαντική εξέλιξη που φώτισε και τους εδώ ιθαγενείς και τους ξύπνησε, οδηγώντας τους στην ελευθερία.
Όμως, για τον Ελληνισμό, ο Διαφωτισμός δεν ήταν κάτι που χρειάζονταν για να έρθουν στο προσκήνιο οι πολίτες. Από την αρχαιότητα και μετά στο Βυζάντιο, και ακόμα και υπό τον τουρκικό ζυγό, οι Έλληνες έδιδαν ιδιαίτερη σημασία στο πρόσωπο, στον πολίτη, και ποτέ δεν είχαν ανάγκη να αποτινάξουν εσωτερικό απολυταρχικό εχθρό. Είχαν, τον καιρό της Τουρκοκρατίας και της Λατινοκρατίας, δυνάστη, αλλά όχι στα πλαίσια των κοινοτήτων τους. Οι κοινότητες ήταν αυτές που έδιδαν στον πολίτη σημαντικό ρόλο, που δημιουργούσαν, ακόμα και σε συνθήκες σκλαβιάς, ένα αμεσοδημοκρατικό πολιτικό σύστημα που επέτρεπε στην κοινωνία να ασκεί η ίδια την πολιτική εξουσία και όχι μέσω αντιπροσώπων, να αποφασίζει σε καιρό ειρήνης πώς θα πορευτεί και σε καιρό υποδούλωσης πώς θα αντιμετωπίσει το δυνάστη. Αυτό εκφράστηκε και στα πρώτα συντάγματα της επανάστασης, όπου προβλεπόταν καθολική ψηφοφορία, πράγμα ανήκουστο για τη «διαφωτισμένη» Ευρώπη της εποχής! Ο Ελληνισμός είχε τη δική του πνευματική αναγέννηση που μπορεί να συνδιαλέχθηκε με το Διαφωτισμό αλλά δεν προήλθε από αυτόν. Σε άλλες καταστάσεις αναπτύχθηκε και άλλες προτεραιότητες ήρθε να καλύψει. Σεβαστά είναι και τα δύο ρεύματα, δεν μπαίνει θέμα αν κάποιο είναι καλύτερο από το άλλο, καθώς απαντούν σε διαφορετικές πραγματικότητες και διαφορετικά επίπεδα πολιτικής ωριμότητας, με τον Ελληνισμό να έχει λύσει από παλιά το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας και της σημασίας του Πολίτη/Προσώπου στη λήψη αποφάσεων της κοινότητας.


Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί η εθνογέννεση στη Δύση και πώς αυτή κατέληξε να θεωρείται ότι αφορά όλη την οικουμένη. Πράγματι, στη Δύση δεν υπήρχε εθνική συνείδηση ανάμεσα στους πληθυσμούς που ζούσαν σα σκλάβοι στα φέουδα. Σταδιακά και με την επιρροή του Διαφωτισμού, οι δομές εξουσίας που διαμορφώθηκαν οδήγησαν στην ενοποίηση ευρύτερων πληθυσμιακών ομάδων σε έθνη. Αυτό το φαινόμενο έχει πολύ ενδιαφέρον για τη μελέτη της ιστορίας του δυτικού κόσμου. Όμως, όταν επιχειρείται από τους δυτικούς ιστορικούς αυτό το μοντέλο να εμφανιστεί ότι έχει παγκόσμια εφαρμογή, οδηγεί σε εκτρωματικές θεωρίες. Έτσι, ιστορικά έθνη όπως το Ελληνικό, το Κινέζικο, το Περσικό, το Εβραϊκό, δε χωρούν σ’ αυτή την ερμηνεία. Και οι μεν Κινέζοι, Εβραίοι, Πέρσες, έχουν συνείδηση αυτής της κατάστασης και δεν επιτρέπουν να τους επηρεάσει. Εδώ όμως, η ιστορία θέλησε να καταντήσομε παρασιτική απόφυση της Δύσης και η Δύση προσπαθεί να μας επιβάλει το δικό της πολιτιστικό πρότυπο (κι έχομε και πρόθυμους υπηρέτες της και σε αυτό). Επομένως, ένα κομμάτι των διανοουμένων που υπηρετούν τις επιδιώξεις της Δύσης και της Νέας Τάξης, διακινούν αυτές τις θεωρίες με την πριμοδότηση του κράτους και της ντόπιας εξουσίας. Ανακαλύπτουν ότι δεν υπάρχει συνέχεια στην ιστορία μας, ότι εμείς σαν έθνος δημιουργηθήκαμε από το κράτος που προέκυψε μετά την επανάσταση του 1821, βάζοντας την τρισχιλιετή πορεία του λαού μας στην Προκρούστεια κλίνη της Δυτικής θεωρίας για την εθνογέννεση. Αναχαράσσουν θεωρίες που οι δημιουργοί τους έχουν ήδη απορρίψει: ο θεωρητικός των απόψεων περί δημιουργίας των εθνών κατά την πρόσφατη ιστορική περίοδο, Έρνεστ Γκέλνερ, τελικά αναγνώρισε ότι η θεωρία του δε μπορεί να καλύψει ιστορικά έθνη όπως και οι Έλληνες. Παρ’ όλα αυτά, οι διανοούμενοι της υποταγής αναφέρονται σ’ αυτόν για να αποδείξουν ότι δημιουργηθήκαμε σα λαός πρόσφατα κι ότι δεν έχομε ιστορική συνέχεια.
Αυτές οι θεωρίες βολεύουν πολύ τις κυβερνήσεις της υποταγής: Αν δεν υπήρχαμε παλιότερα, δεν έχουμε ρίζες να κοπούνε από μια πολυπολιτισμική μετάλλαξή μας, δεν έχομε να χάσομε κάτι από μιαν υποδούλωσή μας στους αποικιοκράτες των μνημονίων και στο νεοοθωμανισμό. Θα γίνουμε ό,τι θέλει ο νέος μας αφέντης και δε θα αγχωνόμαστε, δεν ήμασταν κάτι πριν για να το χάσομε.
Αυτές τις θεωρίες έχομε χρέος να αντιπαλέψομε. Με όπλο την αλήθεια, την ιστορία και την πραγματικότητα. Σε μιαν εποχή που δεν τα ευνοεί, εμείς ή θα νικήσομε ή θα χαθούμε. Κι εδώ ο φυσικός θάνατος δεν είναι τόσο τρομερός όσο η απώλεια της ταυτότητάς μας.

Advertisements

Δεκέμβριος 13, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | Σχολιάστε

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ: ΘΕΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ακόμα και σε περιόδους αποξένωσης και προτάγματος του ιδιωτικού συμφέροντος, η αλληλεγγύη, βασική αξία του λαού μας, εξακολουθεί να εκφράζεται και να λειτουργεί θετικά σε μια σειρά εκφράσεων του δημόσιου βίου, μερικές φορές έστω και με κεκτημένη ταχύτητα, ιδίως σε τοπικές κοινωνίες που παραμένουν «τοπικές», με την έννοια της άμεσης επαφής των μελών της. Αυτό προϋποθέτει κι έναν αριθμό ανθρώπων διαχειρίσιμο, όπως στις μικρές κοινωνίες, σε αντίθεση με το χάος της Αθήνας, όπου εκεί η αλληλεγγύη είναι η εξαίρεση.
Μερικές μορφές έκφρασης της αλληλεγγύης, έχουν φανεί στην Κρήτη και σα «θεσμοθετημένες» πρακτικές της κοινότητας. Η λογική που τις διαπερνά είναι αυτή της μικρής προσφοράς από όλους προς έναν, ο οποίος σήμερα είναι ο δέκτης αλλά μετά από λίγο και πιο συχνά καθίσταται δότης προσφοράς. Εδώ το σχήμα είναι μαθηματικά πρόσφορο: Οι πολλοί που δίνουν από λίγο δε νοιώθουν να το στερούνται. Οι πολλές μικρές προσφορές όμως, αθροιζόμενες, καταλήγουν σε ένα υπολογίσιμο μέγεθος, το οποίο είναι καθοριστικό για τον ένα που δέχεται την προσφορά και τον βοηθά να αντεπεξέλθει σε στιγμές κατά τις οποίες χρειάζεται βοήθεια. Από την άλλη, ο ίδιος ο δέκτης της προσφοράς των πολλών, μετά από λίγο μεταβάλλεται, και περισσότερες φορές, σε προσφέροντα μικρής βοήθειας, έτσι ώστε να συμβάλει με τη σειρά του στην ανάγκη κάποιου άλλου.
Οι δεσμοί της συγγένειας, της κουμπαριάς, της συντεκνιάς, της γειτονίας, της φιλίας, δίνουν τον ορισμό του κύκλου των ανθρώπων που εμπλέκονται στον κύκλο αυτό της αέναης προσφοράς και αποδοχής. Σημαντικό στοιχείο είναι εδώ και το ότι αυτές οι πρακτικές θεωρούνται κομμάτι της κοινωνικής συμπεριφοράς και διαδικασίας.


Έτσι, στον τρύγο, όποιος τρυγά, καλεί φίλους, συγγενείς, χωριανούς, να του βοηθήσουν στο μάζεμα των σταφυλιών. Για να δούμε και την αντίθετη προσέγγιση, μόνος του θα χρειαζόταν μέρες, αν έβαζε εργάτες θα κατέληγε ασύμφορο. Έχει λοιπόν τη βοήθεια που χρειάζεται, τελειώνει σε λιγότερο από μια μέρα, δείχνει την ευγνωμοσύνη του μ’ ένα τραπέζι μετά, και ανταποδίδει όταν ο επόμενος από την παρέα θα τρυγά, αφού θα πάει να του βοηθήσει με τη σειρά του.
Τα ίδια ισχύουν και στην κουρά, και σπανιότερα όταν κάποιος ρίχνει μπετά κλπ. Πρόκειται για διαδικασίες που έχουν από πίσω έντονη τη συνειδητοποίηση ότι η κοινότητα είναι ένας οργανισμός όπου ο ένας χρειάζεται τον άλλο και όπου όλοι μαζί μπορούν να φτάσουν μακριά. Ο καθένας μόνος του όμως δεν πάει πουθενά.
Ιδιαίτερα εκφράζεται η λογική αυτή στη διαδικασία του γάμου: Στον πρόγαμο, οι φίλοι κι εδικοί καθενός από το ζευγάρι πάνε σ’ ένα τραπέζι, όπου τους καλεί ο γαμπρός και η νύφη ξεχωριστά, ο καθένας στο χώρο του. Κάθε καλεσμένος ξέρει ο ίδιος αν έχει τόσο στενό δεσμό ώστε να πάει και στον πρόγαμο, πράγμα που σημαίνει περαιτέρω έξοδα γιαυτόν: Θα σφάξει ένα οζό για κανίσκι, αν δεν έχει θα πάει μια δωδεκάδα κουλούρες του γάμου, ένα μπιτόνι κρασί, οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβάλει στο τραπέζι του γάμου. Έτσι, οι καλεσμένοι κι από τις δυο πλευρές βάζουν πλάτη στα έξοδα του γάμου με τον πρόγαμο, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος του τραπεζιού, που γίνεται κατά βάση με τις προσφορές τους.
Αλλά κι ο ίδιος ο γάμος είναι δείγμα αυτής της συμπεριφοράς, καθώς το χρηματικό δώρο στο φακελάκι από κάθε καλεσμένο, συσσωρευόμενο καταλήγει σε ένα σημαντικό κεφάλαιο που μπορεί να επιτρέψει στο ζευγάρι να αντιμετωπίσει βασικά έξοδα στησίματος του νοικοκυριού του και της καινούργιας του ζωής. Κι εδώ η κοινότητα είναι παρούσα: Η μικρή προσφορά των πολλών δίδει στο ζευγάρι τη δυνατότητα να ξεκινήσει με λυμένα βασικά ζητήματα και να πατήσει πάνω στην προσφορά των γαμουλιωτών στοχεύοντας ακόμα ψηλότερα.
Αντίστοιχες πρακτικές θα συναντήσομε στον αγροτικό κυρίως βίο, αλλά και όπου η ζωή επιτρέπει να μεταφερθούν αυτές οι πρακτικές. Η αποξένωση που παρατηρείται στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας απειλεί και αυτές τις εκφράσεις αλληλεγγύης. Μια κοινωνία όμως που πιστεύει στις αξίες της θα μπορέσει να αντισταθεί σε μιαν αφιλόξενη εποχή και να επιβάλει αυτή τις συμπεριφορές που θεωρεί ότι χρειάζεται, και δε θα της επιβάλει η Νέα Τάξη καινούργιες. Εμείς, σε μιαν εποχή όπου στο πλανητικό επίπεδο η κυριαρχία της αγοράς και στο εθνικό επίπεδο η πολλαπλή κρίση απειλεί να διαλύσει την κοινωνία, θα πρέπει να κρατήσομε μια ισχυρή στάση διατήρησης της ταυτότητάς μας και του ελληνικού τρόπου σε όλα τα επίπεδα. Μεταξύ των οποίων και σε αυτό της «θεσμοθετημένης» αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας.

Νοέμβριος 24, 2017 Posted by | Κείμενα για την Κρήτη, Πολιτική και πολιτισμός | , , , , | Σχολιάστε

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

Ο υδροκεφαλισμός της πρωτεύουσας έχει συζητηθεί αρκετά, έχει καταδικαστεί επίσης αρκετά, αλλά η γιγάντωση της Αθήνας είναι γεγονός, σύμπτωμα της στρεβλής πορείας της χώρας διαχρονικά. Μόνο η κρίση ανέκοψε το ρυθμό αυτό και δημιούργησε ένα ρεύμα, μικρό αλλά υπαρκτό, επιστροφής στην επαρχία.
Η Αθήνα είναι υπεύθυνη για τον παρασιτικό χαρακτήρα της οικονομίας μας, αφού οι υπόλοιπες περιοχές και παραγωγικές είναι, και έχουν πλεονασματικό ισοζύγιο. Η μεγάλη τρύπα της Αθήνας δημιουργεί τετελεσμένα που τα υφίσταται όλη η Ελλάδα. Πέρα από την οικονομική διάσταση του Αθηναϊκού υδροκεφαλισμού, υπάρχει και η πολιτιστική, που είναι πιο σοβαρή και με μακροπρόθεσμές συνέπειες: Η Αθήνα αποτελεί πια ένα χώρο με ανύπαρκτη ταυτότητα. Η διατήρηση τοπικών ταυτοτήτων σε συνειδητοποιημένη μερίδα του πληθυσμού είναι μειοψηφική σε φθίνουσα πορεία, αφού οι νέοι που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Αττική έχουν όλο και λιγότερα ερεθίσματα από χωριά και τόπους καταγωγής. Δυτικά πρότυπα, καταναλωτισμός, ξένη μουσική και διασκέδαση, αποτελούν τα πρότυπά τους.


Αυτό έχει αντίκτυπο και στην πολιτική διάσταση. Έχοντας την αίσθηση ότι η Αθήνα είναι στην πράξη η Ελλάδα, αφού έχει βαρύνοντα ρόλο σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές, αδυνατούν να συλλάβουν τα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα.
Η Θράκη είναι άγνωστη, για τα Σκόπια αδιαφορούν, το Αιγαίο τους αφορά μόνο ως προς τις διακοπές στη «γκλαμουριά» της Μυκόνου και η Κύπρος είναι μακριά. Η Αθήνα διαμορφώνει μη πολίτες και μόνο με το μέγεθός της.
Το μέγεθος είναι και ένας παράγοντας που συντελεί στην όξυνση των συμπεριφορών. Όταν οι άνθρωποι είναι άγνωστοι μεταξύ τους υπάρχει μια μεγάλη επιθετικότητα στο δρόμο, στις σχέσεις, στο τυχαίο συμβάν. Αν το μέγεθος ήταν μικρότερο, όλοι κάπως θα συνδέονταν, αν όχι απευθείας, θα ήταν γνωστοί γνωστού. Αυτό θα δημιουργούσε μεγαλύτερη συνεννόηση, αλληλοκατανόηση, παρεμβάσεις εκτόνωσης σε περίπτωση διενέξεων, θα περιόριζε πολύ την ένταση ενός χώρου συνάθροισης αγνώστων.


Η Αθήνα πρέπει να σταματήσει να έχει το μισό πληθυσμό της χώρας. Η Ελλάδα χρειάζεται πολλές πόλεις μικρότερου μεγέθους αντί για μια μεγάλη. Πόλεις που θα επιτρέπουν να γλυτώνουμε χρόνο στις μετακινήσεις, που θα δημιουργούν κοινότητες μέσω του μικρού τους μεγέθους, που θα κρατούν και θα εξελίσσουν την ταυτότητα, δεν θα την εξαφανίζουν. Πόλεις που θα επιτρέπουν συλλογικές δράσεις. Μέσα σε όσα πρέπει να κάνουμε για να αντιστρέψουμε την κατάσταση, αν μπορούμε πια να το κάνουμε, είναι να υπάρξει ένα σχέδιο μείωσης της έκτασης και του πληθυσμού της Αθήνας.

Οκτώβριος 25, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε

ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

Το πετρέλαιο του «Αγία Ζώνη» μπήκε στη ζωή μας ξαφνικά και, κυριολεκτικά, τη μαύρισε. Πέρα από μια σειρά απίστευτους ισχυρισμούς και δικαιολογίες που ακούμε από κάθε εμπλεκόμενο, μπορούμε να διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα και να συναγάγουμε κάποια συμπεράσματα, η μάλλον επιβεβαιώσεις:

Ένα ερώτημα είναι αν το πλοίο πληρούσε τις προϋποθέσεις για να παραταθούν τα πιστοποιητικά του. Η παράταση είναι κάτι που συμβαίνει στη ναυτιλία, αλλά κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Πρέπει να σημειωθεί ότι το πλοίο είχε διπλά τοιχώματα, πράγμα που δημιουργεί περαιτέρω ερωτήματα σε σχέση με το πώς προήλθε η ρύπανση και το πώς βυθίστηκε.

Άλλο ερώτημα είναι το πώς το τετραμελές πλήρωμα της βάρδιας (τα 11 άτομα πλήρωμα που ακούγεται αφορά τη σύνθεση σε ώρα πλου και όχι ακινησίας, εκεί υπάρχει σύνθεση βάρδιας) έμειναν δύο κατά τη βύθιση.

Η ποσότητα του πετρελαίου στο πλοίο αποτελεί επίσης ερώτημα: Είναι κοινό μυστικό στη ναυτιλιακή πιάτσα ότι η παράδοση μειωμένων ποσοτήτων κατά την πετρέλευση και η παρακράτησή τους προς περαιτέρω λαθραία διακίνηση με το αζημίωτο είναι συχνό φαινόμενο σε όλα τα λιμάνια του κόσμου, αν και ο έλεγχος είναι πλέον εφικτός με τα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν. Πόσο πετρέλαιο είχε το πλοίο; πόσο πήρε από τα ΕΛΛΠΕ; σε ποιόν παραλήπτη θα παραδινόταν;

Το πώς διέρρευσε το πετρέλαιο δεν έχει απαντηθεί πειστικά, δεδομένου ότι πρόκειται για πλοίο διπλού τοιχώματος. Οι δεξαμενές ήταν κλειστές ερμητικά η με πύρους που απλά τις κλείνουν πρόχειρα;

Οι πλοιοκτήτες δεν ένιωσαν τ’ αυτί τους να ιδρώνει. Εξέφρασαν τη λύπη τους σε όλους εμάς, προσπάθησαν να φορτώσουν τη ρύπανση σε άλλο πλοίο, και θα παραμείνουν στην πιάτσα του λιμανιού να συνεχίσουν τις δουλειές τους, αφήνοντάς μας να τρέχουμε όλοι πίσω από τις εξελίξεις.

Ή μάλλον όχι κι όλοι! Η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανεπαρκής και σε κάτι που θα μπορούσε να είναι θέμα ρουτίνας κάποιου θαλάμου επιχειρήσεων του Λιμενικού. Κι όμως, η ηγεσία του υπουργείου αδράνησε για δυο μέρες, ενώ στη συνέχεια ήλπιζε απλά να καταστρέψει η κηλίδα μόνο τη Σαλαμίνα! Ο τραγικός υπουργός παροτρύνει τον κόσμο να πάει για μπάνιο, ενώ η –Πασοκικού τύπου- ευθιξία του που ταιριάζει γάντι και στους σημερινούς, φτάνει μέχρι του να θέσει εαυτόν στη διάθεση του πρωθυπουργού, πετώντας το μπαλάκι στον πολιτικό του προϊστάμενο, αντί να οδηγήσει στην παραίτησή του και την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.

Η ανικανότητα δε φαίνεται μόνο από την ανύπαρκτη ετοιμότητα στην αντιμετώπιση του κινδύνου. Φαίνεται και από τον τρόπο που χειρίστηκαν το πρόβλημα. Κάθε λιμάνι υποτίθεται πως έχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης τέτοιων και άλλων περιστατικών. Αυτό, αν υπάρχει για τον Πειραιά, δε λειτούργησε.
Ακόμα χειρότερα, όταν ανέλαβαν δράση, έκαναν άλλα αντ’ άλλων. Γύρω από τη ρύπανση απαιτούνταν τρείς παράλληλες μπούμες (πλωτά φράγματα), που δεν τοποθετήθηκαν, με αποτέλεσμα ο κυματισμός να επιτρέπει στην κηλίδα να περνά πάνω από την, ακόμα και τώρα, μόνο μία μπούμα και να μην υπάρχει δεύτερο και τρίτο στρώμα παράλληλα να τη συγκρατεί και να τη μαζεύει από κει το απορρυπαντικό σκάφος. Επικαλέστηκαν ότι χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα μέσα για να δικαιολογήσουν την έλλειψη πλωτών φραγμάτων, πλην όμως την ίδια στιγμή δήμοι του Σαρωνικού εύρισκαν και νοίκιαζαν 3000 και 1000 μέτρα μπούμας για να προστατέψουν τις ακτές τους.
Τα σκάφη που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν σε θέση να συλλέξουν συμπυκνωμένο πετρέλαιο, οπότε με μανούβρες και δημιουργία κυματισμού το έσπαγαν για να το απορροφήσουν, με αποτέλεσμα μικρές κι ευέλικτες κηλίδες να διασκορπίζονται και να εισχωρούν παντού. Αν δε ψέκασαν με χημικά για τη διαλύσουν, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι της περιοχής που έτσουζαν τα μάτια τους απ’ αυτό, δημιούργησαν επιπρόσθετα προβλήματα στις ακτές και στο βυθό, όπου ένα παχύτατο στρώμα πετρελαίου με χημικό μαζί αναπαύεται στον πάτο της θάλασσας. Σημειώνουμε ότι το μαζούτ είναι η χειρότερη μορφή πετρελαίου όσο αφορά την ρύπανση γιατί είναι βαρύ και όταν ψύχεται γίνεται κομμάτια που βουλιάζουν στο νερό και κάθονται στο βυθό της θάλασσας και δεν διαλύονται, μολύνοντας έτσι για δεκαετίες το θαλάσσιο περιβάλλον.


Ο τρόπος λειτουργίας του κράτους είναι καταστροφικός ως προς την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και δεν αναφερόμαστε ακόμα στην τραγική ολιγωρία μόλις εκδηλώθηκε το συμβάν, αυτό είναι χαρακτηριστικό ασχετοσύνης και ερασιτεχνισμού της κυβέρνησης. Αναφερόμαστε σε ένα πλέγμα σχέσεων στον κρατικό μηχανισμό, που ξεπερνά την εκάστοτε κυβέρνηση και που επιτρέπει, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές και περιβάλλον, να λειτουργούν παραθυράκια και να παρακάμπτονται οι κανονισμοί προς όφελος συμφερόντων.

Κι αυτά στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, που αναβαθμίζει συνεχώς τη θέση του. Όπου αυξάνονται συνεχώς τα εμπορικά πλοία που το προσεγγίζουν, άρα θα έπρεπε να έχει επεξεργασμένα και δουλεμένα σχέδια και μηχανισμούς απορρύπανσης. Αυτονόητα στοιχεία σε ένα λιμάνι με τόσο βαριά κυκλοφορία προς προστασία των παράκτιων περιοχών, αλλά και με όρους καπιταλιστικής οικονοομίας και προς διαφύλαξη ενός εμπορικού ονόματος που λόγω ΚΟΣΚΟ ανεβαίνει συνεχώς.

Η κηλίδα πράγματι κατέστρεψε το βυθό, τα νερά, τις ακτές, τη θαλάσσια ζωή στη Σαλαμίνα, την Πειραϊκή, τις υπόλοιπες ακτές του Σαρωνικού, φτάνοντας την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές ήδη στη Σαρωνίδα. Δε γνωρίζομε πού θα φτάσει και πότε θα καθαρίσει, πότε θα ξανάρθει η ζωή στη θάλασσα και την ακτή. Ούτε αποτιμάται ακόμα σε όλη της την έκταση η επιρροή που θα ασκήσει στις ζωές μας αυτή η καταστροφή, που έρχεται να συμπληρώσει την εκπτώχευση του λαού, την αποικιοποίηση της χώρας και την πνευματική μας παρακμή. Η ειρωνεία της ιστορίας ήθελε να μιλούμε εδώ και χρόνια για πολλά προβλήματα που έχει η Ελλάδα και μόνο του το καθένα θα μπορούσε να διαλύσει ισχυρότερες χώρες, όπως το δημογραφικό, η παραγωγικότητα, το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, η πνευματική παρακμή. Το μόνο που μας έλειπε, η περιβαλλοντική καταστροφή, εμφανίστηκε κι αυτό επηρεάζοντας άμεσα ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Έτσι, ένα κράτος που κρατά την κοινωνία σε ομηρεία και δεν την αφήνει να λειτουργήσει με κανόνες αλλά με παραθυράκια και κομπίνες, έρχεται να συναντήσει μιαν ανίκανη και αναίσθητη κυβέρνηση που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της όποιας κατάστασης καλείται να διαχειριστεί. Το μίγμα αυτό επιταχύνει την καταβαράθρωση του επιπέδου σε κάθε τομέα δραστηριότητας, κι αυτό το βλέπουμε είτε σε υπερθετικό βαθμό τώρα στη κηλίδα, είτε σταδιακά με την απώλεια της αξιοπρέπειάς μας, της περιουσίας μας, ατομικής και δημόσιας, της ζωής μας τελικά.

Στα βράχια της Πειραϊκής δε μπορεί να πάει πια ο Στέλιος ο μπεκρής να θρηνήσει το χαμένο του έρωτα. Μόνο εργάτες απορρύπανσης με ειδικές φόρμες εργασίας θα δει κανείς εκεί. Κι ευτυχώς που δε ζει ο Λάμπρος Πορφύρας να δει πώς έγινε το ευλογημένο μέρος που του ενέπνευσε τα ομορφότερα ποιήματά του. Στη Σαλαμίνα, στο Σαρωνικό, στην Ελλάδα, τη ζωή μας ελέγχουν υπάλληλοι ξένων, εμείς είμαστε οι ιθαγενείς κι αυτοί οι αποικιοκράτες. Κι αν υπάρξει κάποια ελπίδα, αυτή θα είναι από μια συλλογική τεράστια προσπάθεια ανάτασης κάποιων που συνεχίζουν να αγαπούν μια πατρίδα, που προσπαθούν να την απορρυπάνουν, σαν άλλη Σαλαμίνα, από ένα κράτος που τη δηλητηριάζει κάθε στιγμή και από μια κυβέρνηση που την ξεπουλάει μόνο και μόνο για να συνεχίσει να είναι κυβέρνηση.

Σεπτεμβρίου 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

«Η εποχή δεν μπορεί να είναι βαθύτατα συντηρητική, ούτε η Ελλάδα, η μεταμνημονιακή, για την οποία όλοι πρέπει να εργαζόμαστε και να έχουμε ένα όραμα, να είναι του Πατρίς θρησκεία οικογένεια και του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

Η κυβέρνηση, με τα λόγια αυτά του Προέδρου της Βουλής, θέλει κι εδώ κάτι να μας πει: Πέρα από την οικονομική εκπτώχευση και το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, πρέπει να χάσομε και την ταυτότητά μας, αυτές είναι οι εντολές που έχουν και θα τις εκτελέσουν, τις πιστεύουν άλλωστε. Πώς όμως θα το κάμουν αυτό;

Το πρώτο είναι να ταυτίσουν ό,τι παραπέμπει στην ιδιοπροσωπία μας με κάτι εξ ορισμού κακό: Ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης ανέσυρε τη Χούντα. Τον πατριωτισμό τον ταυτίζουν μονίμως με τη Χρυσή Αυγή. Έτσι, δαιμονοποιούν τις αξίες μας χρεώνοντάς τες σε φασιστικής ιδεολογίας ομάδες και περιόδους. Η Χούντα κι η Χρυσή Αυγή τους βολεύουν, γιατί μέσω αυτών δραπετεύουν από την ανάγκη να αντιπαρατεθούν με επιχειρήματα σε απόψεις αντίθετες από τις δικές τους.

Ας πιάσομε λίγο τα στοιχεία της επίθεσης του Βούτση: Χρησιμοποιεί έναν αντιχουντικό λόγο σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και υπό άλλες συνθήκες. Γιατί τότε το ατυχές αυτό σύνθημα στόχευε στο να μονοπωλήσει η Δεξιά τα εύσημα του πατριωτισμού που η Αριστερά κατείχε μέσα από την Εθνική Αντίσταση και το Κυπριακό στη συνέχεια. Το ότι η Χούντα επικαλέστηκε την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια δεν καθιστά τις έννοιες αυτές εξοβελιστέες, δημιουργεί όμως το καθήκον να τις αποκαθάρουμε από τη χρησιμοποίησή τους από τη Χούντα και να τις αποκαταστήσομε. Αλλά σε κάθε περίπτωση, σήμερα ο αντίπαλος του λαού δεν είναι η Χούντα, αλλά η μνημονιακή κυβέρνηση του Βούτση και ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός τον οποίο υπηρετεί. Και γι’ αυτούς οι έννοιες της πατρίδας, της ταυτότητας, της ιδιοπροσωπίας, είναι κόκκινο πανί. Ο κόσμος που οραματίζονται είναι αυτός της κυριαρχίας του κεφαλαίου, ο παράδεισος των ατομικών δικαιωμάτων (και κανενός συλλογικού) σε ισοπεδωτικό βαθμό, της αποθέωσης του εμπορεύματος. Κι οι ταυτότητες των λαών στέκονται εμπόδιο στην επέλασή τους, πρέπει λοιπόν να κατασυκοφαντηθούν, να ταυτιστούν με το αποτρόπαιο και να εγκαταλειφθούν.

Βέβαια, ο πολιτικός πρόγονος της κυβέρνησης, είχε βρεθεί στην αντίστοιχη θέση τον καιρό του υπαρκτού σοσιαλισμού: Το ΚΚΕ Εσωτερικού, πάντα προσπαθούσε να εξηγήσει ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που εφαρμόζεται στη Σοβιετική Ένωση αλλά κάτι άλλο, δηλαδή δεν εκχωρούσε στο ΚΚΕ την έννοια του σοσιαλισμού αλλά προσπαθούσε να την κρατήσει ανεπηρέαστη από τα όργια που γίνονταν στο όνομά της. Θα μπορούσε λοιπόν να αποκαθάρει την Πατρίδα από την πατριδοκάπηλη χρήση της Χούντας αντί να την ταυτίζει μαζί της. Σήμερα αυτά ξεχαστήκανε και η Πατρίδα τους βολεύει να αποτελεί ορολογία της Χούντας, οπότε πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Δηλαδή η κυβέρνηση συμπλέει με τη Χούντα, συμπληρώνοντάς την και ολοκληρώνοντας τη δουλειά της.

Ας δούμε τώρα μία μία τις έννοιες που συκοφαντεί η κυβέρνηση, διαχρονικά κι όχι μόνο τώρα με το Βούτση:

Η Πατρίδα είναι ο συνεκτικός κρίκος του λαού μας, χώματα που ελευθερώθηκαν με απίστευτες θυσίες και βαρύ φόρο αίματος, για να ζούμε ελεύθεροι και να ορίζουμε εμείς την τύχη μας. Είναι η έννοια που κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του έχει στις πρώτες του προτεραιότητες, η έννοια που κάθε δυνάστης, ιμπεριαλιστής και αποικιοκράτης προσπαθεί να εξαλείψει. Γι αυτήν γίνονται αγώνες και θυσίες σ’ όλο τον κόσμο. Η Νέα Τάξη, οι δανειστές μας και οι ντόπιοι υπηρέτες τους θέλουν να σπάσει ο δεσμός του λαού με την πατρίδα του. Οφείλομε να αντισταθούμε σ’ αυτό και να προτάξομε κι εμείς το πάντα επίκαιρο σύνθημα του Τσε Γκεβάρα: Πατρίδα ή Θάνατος!

Η Θρησκεία είναι πολλά πράγματα. Για να την προσεγγίσει κανείς χρειάζεται να έχει πίστη και να συνδιαλεχθεί στη βάση αυτής. Πέρα απ’ αυτό όμως, είναι και η αποτύπωση της κοσμοθεωρίας και στάσης ζωής κάθε λαού, περιβεβλημένη με την αυθεντία του Θείου, οπότε σ’ αυτή τη διάσταση ξεφεύγει από τη συζήτηση περί ύπαρξης του Θεού και αφορά όλους τους συμμετέχοντες σε μια συλλογικότητα, εθνική συχνά, που την επεξεργάστηκε. Τα κείμενα και οι αξίες της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης αποτελούν κληρονομιά πολιτιστική για όλους τους Έλληνες, ακόμα και τους αγνωστικιστές. Τα Πατερικά κείμενα εμφορούνται από πνευματικότητα και διατυπώνουν βαθείς προβληματισμούς που ενδιαφέρουν τους πάντες, κι ας μην πιστεύουν κάποιοι, όπως αντίστοιχα όποιος μελετά την αρχαία ελληνική γραμματεία δε σημαίνει ότι είναι δωδεκαθειστής. Η ανέξοδη προοδευτικότητα που εκφράζεται μέσω της επίθεσης σε οτιδήποτε αφορά την Ορθοδοξία έχει χάσει το μπούσουλα και σε αυτό το σημείο, αλλά αυτό δε μας αφορά σ’ αυτό το πλαίσιο. Η Θρησκεία μας, έτσι, αποτελεί έκφραση των αξιών του λαού μας, κι αυτό δεν το συγχωρεί η παγκοσμιοποίηση (ούτε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που την υπηρετούν). Πρέπει λοιπόν να χτυπηθεί, συκοφαντούμενη μέσω της προοδευτικίζουσας οδού, του ασφαλούς δρόμου που επιλέγει η Νέα Τάξη για να επιβληθεί.

Πιθανό να μη χρειαζόταν να γράψομε κάτι για την Οικογένεια. Η ανάγκη για αυτό το κύτταρο της κοινωνίας, τον πρώτο πυρήνα στοργής και επαφής των παιδιών με τον έξω κόσμο, το «λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο» κατά την προσφυή έκφραση του Κρίστοφερ Λας, ενός από τους πρωτοπόρους αντινεοταξικούς συγγραφείς σε ανύποπτο για μας χρόνο, είναι φανερή σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση και την απομόνωση, η οικογένεια, χώρος διαπαιδαγώγησης και αγάπης, μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει.
Επομένως, η επίθεση της κυβέρνησης στην Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια, δεν έγινε από δημοκρατική αντιχουντική ευαισθησία. Αν υπήρχε ο δημοκρατικός προβληματισμός, θα αναγνώριζε σαν αντίπαλο αυτούς που τώρα υπηρετεί.

Ακόμα, με τη μόνιμη ανάδειξη του διπόλου Δεξιάς Αριστεράς και την προβολή της δεύτερης σα διέξοδο στα προβλήματα του λαού με φρασεολογία που ίσχυε σαράντα χρόνια πριν, η κυβέρνηση προσπαθεί να πετύχει πολλούς στόχους: Να αποκρύψει ότι σήμερα αυτός ο διαχωρισμός δεν υφίσταται, κι ότι η Αριστερά λειτουργεί σαν το πολιτικά φιλελεύθερο συμπλήρωμα του οικονομικού φιλελευθερισμού της Δεξιάς (στην πατρίδα μας αυτό φάνηκε και με τη μνημονιακή διακυβέρνηση). Να διατηρήσει το λαϊκό σώμα διαιρεμένο σε παλιές αντιπαραθέσεις, μαντρώνοντας όσους έχουν προοδευτικό προσανατολισμό στο κομματικό της υπόστεγο. Να αποπροσανατολίσει το λαό από το χρέος του να αποτινάξει τα μνημόνια, κρατώντας τον δέσμιο μιας (προοδευτικής στα λόγια) παγκοσμιοποιητικής πολιτικής.

Σε πρώτη φάση αυτά τα κατάφερε η κυβέρνηση. Τώρα όμως όχι. Απλά, το λαϊκό σώμα παραμένει βουβό και ηττοπαθές, μέσα από διαρκείς απογοητεύσεις και καταστροφές, δίχως να μπορεί ακόμα να επεξεργαστεί μιαν εναλλακτική πρόταση και να αναδείξει τις αντίστοιχες πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτό είναι και το μεγάλο μας στοίχημα: Να μπορέσομε, σε ανύπαρκτα πλέον χρονικά περιθώρια, να ανατρέψομε τη μνημονιακή πολιτική που υπηρέτησε όλο το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και σ’ αυτό θα στηριχτούμε και στην παράδοσή μας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του σήμερα. Δηλαδή στο Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια, αποκατεστημένο μετά τη διαστρέβλωσή του από τη Χούντα και την κυβέρνηση, και καρφί στο μάτι της Νέας Τάξης.

Αύγουστος 21, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ

Το φασίστα θα δε θα το βρούμε μόνο στη Χρυσή Αυγή. Οι πρακτικές του και οι συμπεριφορές του απαντώνται σε όλους τους χώρους, όχι μόνο τους πολιτικούς.
Ο φασίστας δεν τολμάει να συζητήσει. Δεν αντικρούει την αντίπαλη άποψη. Τη λογοκρίνει και την εξαφανίζει όπου μπορεί. Ο φασίστας νοιώθει εξαιρετικά άβολα όταν στον περίγυρό του υπάρχουν άνθρωποι με άποψη (εννοείται διαφορετική από τη δική του), άνθρωποι που μιλούν με επιχειρήματα και όχι με κραυγές. Γι΄ αυτό και προσπαθεί να τους απομονώσει, να τους συκοφαντήσει.
Ο φασίστας κάνει δολοφονία χαρακτήρων. Μιλάει πίσω από την πλάτη αυτών που θέλει να αποκλείσει, τους διαβάλει, δίχως να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Ο φασίστας είναι θρασύδειλος. Αποφεύγει την κατά μέτωπο αντιπαράθεση και δεν τολμάει να ανοίξει το στόμα του όταν η αντίθετη άποψη είναι παρούσα.
Ενίοτε, ο φασίστας χρησιμοποιεί προοδευτικό και ριζοσπαστικό λεξιλόγιο. Προσπαθεί να παραστήσει το δημοκράτη και το ελεύθερο πνεύμα, αλλά παραμένει φασίστας και το αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία.
Αν ο φασίστας νοιώσει ότι έχει δύναμη, προσπαθεί να αποκλείσει την άλλη άποψη από το χώρο στον οποίο κινείται. Γιατί ξέρει πως η άλλη άποψη θα δικαιωθεί, πρέπει λοιπόν να την εξαφανίσει με αθέμιτο τρόπο, πασπαλισμένο με ρητορείες περί δημοκρατίας και συκοφάντηση του άλλου.
Ο φασίστας ποντάρει στην πραότητα του περίγυρού του. Επιβάλει την άποψή του εκμεταλλευόμενος την απροθυμία τρίτων να του αντιπαρατεθούν, από συμφέρον και καιροσκοπισμό ή από μια στρεβλή εφαρμογή του φιλότιμου και της διάθεσης να αποφεύγονται αντιπαραθέσεις.
Ο φασίστας προσπαθεί να καλύψει την ανυπαρξία του με φωνές. Αλλά ακόμα και αυτοί που δεν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση μαζί του, τον σιχαίνονται.
Ευθύνη μας είναι το φασίστα να τον εξαφανίσουμε, τσακίζοντας τις πρακτικές του, αναδεικνύοντας τη γύμνια του, περιβάλλοντάς τον με περιφρόνηση, ματαιώνοντας τους σκοπούς του. Αλλά αυτό θέλει θάρρος. Θέλει να μετατρέπεται σε πράξη η ικανότητα που έχει ο κόσμος να καταλαβαίνει.
Τελικά, ο φασίστας και οι συμπεριφορές του υπάρχουν λόγω της ανοχής μας, και θα εξαφανιστούν μόνο όταν αντισταθούμε.

Ιουλίου 23, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , | Σχολιάστε

Ο ΚΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Είναι γνωστή η ενέργεια των υπευθύνων των πανελλαδικών εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν κείμενο του Θεοτόκη, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο, που ανέφερε, δίχως να συσχετίζει με πρόσωπα της εποχής του η γενικότερα, ‘’κουφό πρύτανη και κακό πρωθυπουργό’’. Το κείμενο πριν αλλάξει έγραφε: «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό».
Το «έναν κουφό πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» μεταβλήθηκε σε «έναν κακό επιστήμονα». Γιατί άραγε;
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πρόκειται για υπό του νόμου επιτρεπόμενη διασκευή για τις ανάγκες της εξέτασης. Αλλά εδώ υπάρχουν κι άλλες προσεγγίσεις:
Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Και η επίγνωση του ότι έχουμε ανίκανη κυβέρνηση οδήγησε στην αλλαγή αυτή. Μάλλον γιατί συνειδητοποιούν στο Υπουργείο ότι η έκφραση ‘’κακός πρωθυπουργός’’ θα δημιουργήσει αυτόματα συνειρμούς και θα παραπέμψει στο νυν πρωθυπουργό μας. Γιατί κι οι ίδιοι γνωρίζουν αυτό που η κοινωνία καταλαβαίνει, ότι έχουμε πρωθυπουργό που στη συνείδηση του λαού είναι εντελώς απαξιωμένος, κι αυτός κι η κυβέρνησή του. Έτσι, το κακός, με την έννοια του ανεπαρκούς, θα ταίριαζε γάντι στις σημερινές καταστάσεις.


Αν είναι έτσι όμως, το θέμα δε μπορεί να περιοριστεί εδώ.
Αντίθετα, έχει πολύ σοβαρότερες διαστάσεις.
Έτσι, υπάρχει το θέμα αρχής: Η κάποτε έχουσα το ηθικό πλεονέκτημα Αριστερά, η εμφανιζόμενη ως κληρονόμος μιας παράδοσης αντίστασης και αγώνων, μιας παράδοσης κυνηγημένου και λογοκρινόμενου πολιτικού στίγματος, έφτασε η ίδια να αλλάζει κείμενα!
Είχε προηγηθεί βέβαια το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η λογοκρισία κι ο κατά παραγγελία λόγος ήταν στην ημερήσια διάταξη. Αυτή όμως την προσέγγιση υποτίθεται ότι απορρίπτει ο πολιτικός χώρος που μας κυβερνά.
Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, η αλλαγή του κειμένου είναι απλά μια ένδειξη της κατάπτωσης μιας κυβέρνησης που παραμένει στην εξουσία επειδή κάνει τα χατίρια των δανειστών, και σε αντάλλαγμα αυτοί τη στηρίζουν. Μιας κυβέρνησης που παραποιεί την πραγματικότητα και παρουσιάζει σαν επιτυχία κάθε εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, κάθε μέτρο που στραγγαλίζει τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, που εξαθλιώνει κι άλλο τους εργαζόμενους, που διαλύει τον κοινωνικό ιστό και στέλνει στο εξωτερικό τους νέους.
Όταν, λοιπόν, μπορεί να τα κάνει αυτά, τότε το να αλλάζει ένα κείμενο στις Πανελλαδικές είναι απλό.
Ήδη είναι έτοιμη η επίθεση στην ταυτότητά μας, η λοβοτομή της ιδιοπροσωπίας μας μέσω της αντίστοιχης επίθεσης στην Ιστορία μας, που εισηγείται το Ίδρυμα Εκπαιδευτικός Πολιτικής. Κι εκεί αλλάζουν, όχι κείμενα, αλλά την αφήγηση του λαϊκού σώματος για την πορεία του στο χρόνο!
Πιο οργανωμένα από το αλήστου μνήμης βιβλίο της Ρεπούση, με προγραμματισμό για κάθε τάξη, το Ίδρυμα Εκπαιδευτικής Πολιτικής στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που δε θα έχουν συναίσθηση των ριζών τους, του παρελθόντος τους σα λαός, και που θα είναι εύκολο να χειραγωγηθούν, να υποταχτούν στους νέους δυνάστες της Δύσης και της Ανατολής που ήδη βρίσκονται στην αυλή μας.
Η αλλαγή του κειμένου του Θεοτοκά είναι απλώς ένα δείγμα της συνείδησης που έχουν της περιφρόνησης με την οποία τους περιβάλλει η κοινωνία. Πότε όμως, αυτή η περιφρόνηση θα γίνει οργή κι εξέγερση, που θα ξαναδώσει την πατρίδα στα χέρια του λαού και θα διώξει τους δυνάστες, ξένους και ντόπιους;

Ιουνίου 15, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , , | Σχολιάστε

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις εντολές των δανειστών, ψήφισε και το τέταρτο μνημόνιο. Πιο πριν, μεταξύ άλλων, είχε παραδώσει τα περιφερειακά αεροδρόμια, δηλαδή τα κλειδιά των τουριστικών εισόδων της χώρας έναντι ευτελούς ανταλλάγματος.
Μια ματιά σε κάποια από τα 140 προαπαιτούμενα που ζήτησαν τα αφεντικά και ικανοποίησε η κυβέρνηση μας δείχνει το τι μας περιμένει μέσα από άχρωμες ή τεχνοκρατικές διατυπώσεις:
Νέο κόψιμο των συντάξεων, μειώνεται το αφορολόγητο και φτωχαίνουν κι άλλο οι ήδη χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι, αύηξση των ασφαλιστικών εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες,
Επίσης: «Υιοθέτηση νομοθεσίας που επιτρέπει στους εισαγγελείς να στέλνουν πληροφορίες στη φορολογική διοίκηση ως απλή πληροφορία χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, αφήνοντας στη φορολογική διοίκηση τη διακριτική ευχέρεια να διαχειρίζεται την πληροφορία». Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό και πώς ο έλεγχος της ζωής μας θεσμοθετείται, ενώ η φορολογική αρχή καθίσταται εισαγγελέας η ίδια!
«Κατάργηση του επίδοματος κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΚΑΣ)». Δε χρειάζονται σχόλια εδώ…
«Η συγχώνευση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης στον ΕΦΚΑ θα οδηγήσει σε σημαντικά έσοδα και μέσω της μείωσης του προσωπικού». Και νέες απολύσεις δηλαδή!
«Νομοθεσία για fast track δικαστική διαδικασία, που θα κρίνει τη νομιμότητα των απεργιών» Έτσι θα κρίνονται ευκολότερα καταχρηστικές οι απεργίες.
«Δικαιοσύνη. Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να επιτρέπεται η εφαρμογή υπουργικής απόφασης για τη ρύθμιση όλων των σχετικών προϋποθέσεων για τις ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Πιλοτική εκδοχή ηλεκτρονικής πλατφόρμας». Το ξεπούλημα των σπιτιών μας θα γίνεται στον κυβερνοχώρο. Οι πρωτοβουλίες πολιτών δε θα μπορούν να το εμποδίσουν με παρεμβάσεις στο χώρο όπου διενεργείται ο πλειστηριασμός.


Η πρόθεση των δανειστών και των ντόπιων φαμέγιων τους πίσω από αυτά είναι να διαλύσουν το μικροϊδιοκτητικό ελληνικό μοντέλο. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες να πάνε υπάλληλοι σε εταιρείες του κλάδου τους που θα έρθουν να επιβληθούν στην αγορά, τα μαγαζιά που δε θα μπορούν να δουλέψουν Κυριακές να κλείσουν σε όφελος των πολυκαταστημάτων, οι εργαζόμενοι να γίνουν λάστιχο στα χέρια της εργοδοσίας, και η κατοικία να ξεπουληθεί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων. Δηλαδή να μας νοικιάζουν τα σπίτια μας.
Το μικροϊδιοκτητικό μοντέλο της ελληνικής κοινωνίας όμως, ήδη από τον καιρό του Σόλωνα, είναι αυτό που στήριξε την ισοτιμία μεταξύ των πολιτών, την άμεση δημοκρατία από την αρχαιότητα μέχρι τις κοινότητες των νεότερων χρόνων. Είναι αυτό που καλλιέργησε την πολυειδίκευση των Ελλήνων, που διαμόρφωσε την επινοητικότητα και τον Ελληνικό τρόπο, την ενεργητική προσέγγιση σε κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτό που ανέδειξε τον πολυμήχανο Έλληνα τεχνίτη σε αντιδιαστολή με τον παθητικό εργάτη-μάζα του γιγαντιαίου καπιταλιστικού μοντέλου.
Οι δανειστές λοιπόν, δεν έχουν το στόχο κάθε δανειστή, που είναι να πάρει τα λεφτά του πίσω. Θέλουν να κρατούν υπόδουλη τη χώρα, να τη μετατρέψουν σε χώρο δίχως ταυτότητα, και να την απομυζούν μόνιμα ως αποικία χρέους. Εδώ έχουν την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησής μας. Αλλά όχι μόνο αυτής.


Οι οργανωμένες δυνάμεις που μιλούν για ανατροπή είναι διαιρεμένες και κυρίως, σε ιδεολογική αφασία. Κοινό τόπο με την κυβέρνηση έχουν κάποιοι τον εθνομηδενισμό, το κυνήγι και την κατασυκοφάντηση του πατριωτισμού και της ιδιοπροσωπίας μας, παίζοντας έτσι το παιχνίδι αφενός της Νέας Τάξης και του Σόρος, αφετέρου πριμοδοτώντας τη Χρυσή Αυγή, αφού η συκοφάντηση του πατριωτισμού πάει χέρι χέρι με την ταύτισή του με την άκρα δεξιά, σε αντίθεση με την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας και την έκφρασή από κάποια άλλη Αριστερά που πια δεν υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκέντρωση κατά της ψήφισης του τέταρτου μνημονίου στο Σύνταγμα, οι διοργανωτές καλούσαν, και σωστά, τον κόσμο σε πορεία για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές δυο μέρες μετά, αλλά δεν καλούσαν σε αντίστοιχη συμμετοχή στην πορεία για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και στην πορεία στην Τουρκική πρεσβεία την επομένη.
Όμως, αν δεν καταλάβουμε ότι σε μιαν αποικία ο αγώνας είναι εθνικοαπελευθερωτικός, τότε δε θα μπορούμε να τον κερδίσομε, γιατί θα αγωνιζόμαστε σε λάθος κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση των φαμέγιων πρέπει να φύγει. Το ξέρουν κι οι ίδιοι, το βλέπουν στη δημοσκοπική τους κατάρρευση, το ομολογούν όταν επισείουν το μπαμπούλα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (όπως ονομάζεται τώρα) που θα ξανάρθουν. Εδώ όμως πρέπει εμείς να τους κόψομε αυτό το παραμύθι: δε γυρνούμε πίσω στο χρεωκοπημένο πολιτικό κατεστημένο, μέρος του οποίου είναι και η παρούσα κυβέρνηση. Δημιουργούμε νέες δυνάμεις με άξονα την εθνική ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την παραγωγική ανασυγκρότηση. Και καλά θα έκαναν οι κρατούντες να μην επισείουν την απειλή του «και μετά», ώστε να ενεργοποιήσουν τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού: πρώτα γιατί οι ίδιοι απενοχοποίησαν πλήρως τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ξεπερνώντας τις. Και, ακόμα χειρότερα, ο πολίτης που θα μπει στον πειρασμό να σκεφτεί πονηρά, θα στραφεί προς αυτές γιατί θα γνωρίζει ότι με το ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση καμιά κυβέρνηση δε θα τολμήσει να ψηφίσει μέτρα σαν κι αυτά που ψηφίζονται τώρα, γιατί οι νυν κυβερνώντες θα θυμηθούν τον παλιό τους εαυτό και θα αντιδράσουν, υποχρεώνοντας την όποια κυβέρνηση σε υιοθέτηση πιο ήπιων μέτρων από τα τωρινά. Το Υπερταμείο είναι ένα καλό παράδειγμα, αφού ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Σαμαράς το έδωσαν, για να το υπογράψουν τώρα οι αριστεροί κυβερνώντες.
Αλλά το θέμα δεν είναι να γυρίσομε πίσω, είναι να πάμε μπροστά. Κι αυτό θα γίνει μόνο να εμείς το συνειδητοποιήσομε, αν εμείς το θελήσομε και παλέψομε γιαυτό.

Μαΐου 22, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , , , , | 2 Σχόλια

ΠΑΣΧΑ ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ

Το πλοίο ολοσκότεινο έσκιζε τα νερά ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του. Δεν είχε άλλο φως παρά τα δυο χρωματιστά φανάρια ζερβόδεξα της γέφυρας· ένα άλλο φανάρι άσπρο, αχτινοβόλο, ψηλά στο πλωριό κατάρτι και άλλο ένα μικρό πίσω στην πρύμνη του. Τίποτε άλλο.
Οι επιβάτες όλοι ξαπλωμένοι στις καμπίνες τους, άλλοι παραδομένοι στον ύπνο και άλλοι στους συλλογισμούς. Οι ναύτες και οι θερμαστές, όσοι δεν είχαν υπηρεσία, κοιμόνταν βαριά στα κρεβάτια τους. Ο καπετάνιος με τον τιμονιέρη ορθοί στη γέφυρα, μαύροι ίσκιοι, σχεδόν ανάεροι, έλεγες ότι ήταν πνεύματα καλόγνωμα, που κυβερνούσαν στο χάος την τύχη του τυφλού σκάφους και των κοιμισμένων ανθρώπων.

Έξαφνα η καμπάνα της γέφυρας σήμανε μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα σήμανε και η καμπάνα της πλώρης. Το καμπανοχτύπημα γοργό, χαρούμενο, επέμενε να ρίχνει τόνους μεταλλικούς περίγυρα, κάτω στη σκοτεινή θάλασσα και ψηλά στον αστροφώτιστο ουρανό, και να κράζει όλους στο κατάστρωμα. Και μεμιάς το σκοτεινό πλοίο πλημμύρισε από φως, θόρυβο, ζωή. Άφησε το πλήρωμα τα κρεβάτια του και οι επιβάτες τις καμπίνες τους.
Εμπρός στην πλώρη και στην πρύμνη πίσω, ανυπόμονα έφευγαν από τα χέρια του ναύκληρου τα πυροτεχνήματα, έφταναν, λες, τ’ αστέρια, και έπειτα έσβηναν στην άβυσσο.
Τα ξάρτια, τα σχοινιά, οι κουπαστές έλαμπαν, σαν επιτάφιοι από τα κεριά. Και δεν ήταν εκείνη τη στιγμή το καράβι παρά ένα μεγάλο πολυκάντηλο, που έφευγε πάνω στα νερά σαν πυροτέχνημα.
Η γέφυρα στρωμένη με μια μεγάλη σημαία έμοιαζε Άγια Τράπεζα. Ένα κανίστρι με κόκκινα αυγά και ένα με λαμπροκούλουρα επάνω. Ο πλοίαρχος σοβαρός με ένα κερί αναμμένο στο χέρι άρχισε να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη». Το πλήρωμα και οι επιβάτες γύρω του ξεσκούφωτοι και με τα κεριά στα χέρια ξανάλεγαν το τροπάρι ρυθμικά και με κατάνυξη.
― Χρόνια πολλά, κύριοι!… Χρόνια πολλά, παιδιά μου!… ευχήθηκε, άμα τελείωσε τον ψαλμό, γυρίζοντας πρώτα στους επιβάτες και έπειτα στο πλήρωμα ο πλοίαρχος.
― Χρόνια πολλά, καπετάνιε, χρόνια πολλά!… Απάντησαν εκείνοι ομόφωνα.
― Και του χρόνου στα σπίτια σας, κύριοι! Και του χρόνου στα σπίτια μας, παιδιά, ξαναείπε ο πλοίαρχος, ενώ ένα μαργαριτάρι στην άκρη των ματιών του.
― Και του χρόνου στα σπίτια μας, καπετάνιε.

Έπειτα πέρασε ένας ένας, πρώτα οι επιβάτες, έπειτα το πλήρωμα, πήραν από το χέρι του το κόκκινο αυγό και το λαμπροκούλουρο και άρχισαν πάλι οι ευχές και τα φιλήματα.
― Χριστός Ανέστη!
― Αληθινός ο Κύριος!
― Και του χρόνου σπίτια μας!
Oι επιβάτες τράβηξαν στις θέσεις τους να φάνε τη μαγειρίτσα. Οι ναύτες ζευγαρωτά στους διαδρόμους τσούγκριζαν τ’ αυγά τους, γελούσαν, σπρώχνονταν μεταξύ τους, έτρωγαν λαίμαργα, καλοχρονίζονταν σοβαρά και κοροϊδευτικά.
Έπαψε το καμπανοχτύπημα· ένα ένα έσβησαν τα κεριά. Το καράβι βυθίστηκε πάλι στην ησυχία του. Ο καπετάνιος και ο τιμονιέρης καταμόναχοι πάνω στη γέφυρα, πνεύματα, θαρρείς, ανάερα, εξακολουθούσαν τη δουλειά τους σιωπηλοί και άγρυπνοι.
― Γραμμή!
― Γραμμή!
Και το πλοίο ολοσκότεινο πάλι εξακολούθησε να σκίζει τα νερά, ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ
και για την αντιγραφή Φουρόκατος

Απρίλιος 13, 2017 Posted by | Γενικά | , , , | Σχολιάστε

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ

Ο τουρισμός προβάλλεται σαν η ‘’βαριά βιομηχανία’’ της χώρας, και όταν η σαιζόν πηγαίνει καλά η οικονομία παίρνει πρόσκαιρα βαθιές ανάσες. Ήδη, ο όρος ΄΄βαριά βιομηχανία΄΄ παραδέχεται μιαν ήττα: Το ότι η παραγωγή του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα έχει καταστραφεί. Την ανάγκη να μη στηρίζεται η οικονομία μας σε αυτό το βαθμό στον τριτογενή τομέα (υπηρεσίες), στον οποίο συγκαταλέγεται και ο τουρισμός, την έχουμε αναλύσει, αν και αυτονόητη.
Είναι επίσης ανάγκη να αλλάξουμε και το τουριστικό μοντέλο που προσφέρουμε: Η λογική του ήλιου και της θάλασσας, συνοδευόμενη από μεθύσια και υπερβολές που συμβαίνουν ερήμην της τοπικής κοινωνίας, αν όχι εναντίον της, έχει εξαντληθεί, τόσο οικονομικά (αφού ελάχιστα συνεισφέρει στο τοπικό εισόδημα) όσο και σαν αντίληψη.
Στόχος μας πρέπει να είναι ένας τουρισμός που δεν αντιμετωπίζει την πατρίδα μας σα σκηνικό διακοπών δίχως ταυτότητα και ιστορία. Πρέπει να είναι ένα μοντέλο που δέχεται ταξιδιώτες, περιηγητές και όχι τουρίστες. Ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι ο τόπος είναι και οι άνθρωποί του, διαμορφωμένοι από αυτόν και επιδρώντες σε αυτόν. Είναι η ιστορία τους, η παράδοσή τους, οι χοροί, τα τραγούδια, οι γιορτές, η γαστρονομία τους. Είναι ο ελληνικός τρόπος. Κι αυτό το μοντέλο θέλουμε. Γιατί αυτό προϋποθέτει μια ισότιμη σχέση επισκέπτη και οικοδεσπότη, όχι μια σχέση κυρίου με υπηρέτη. Ο οικοδεσπότης μυεί τον επισκέπτη στον τόπο, κι ο επισκέπτης γνωρίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια παραλία.


Αυτό το μοντέλο τραβάει άλλο τύπο επισκέπτη, που έρχεται με σεβασμό στο χώρο και ζητάει να το μάθει. Κι εδώ μπορεί να ταιριάξει μια αντίληψη που δένει την παραγωγή με τον τουρισμό και που μπορεί να δώσει μια σημαντική διέξοδο στον πρωτογενή τομέα: Αν οι ξενοδοχειακές μονάδες προσέφεραν εδέσματα από την ποικιλία των τοπικών προϊόντων, αυτό θα τόνωνε σημαντικά τη ζήτηση και θα λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά ως προς την αναγέννηση της παραγωγής και την κάλυψη της διατροφής ενδογενώς κι όχι με εισαγωγές. Αντί για τα ξένα βούτυρα και κρέατα, τα εισαγόμενα ποτά, θα μπορούσαμε να προσφέρουμε ελληνικό εδεσματολόγιο. Κι εδώ έχει σημασία μια πρωτοβουλία που υπάρχει από τον Ξενοδοχειακό χώρο, αυτή του ‘’Ελληνικού Πρωινού’’, που στοχεύει στο να φέρει σε επαφή τους ξένους με παραδοσιακές γεύσεις ελληνικές, με το ιδιαίτερο χρώμα του κάθε τόπου. Στόχος του προγράμματος «Ελληνικό Πρωινό», όπως τονίζει χαρακτηριστικά το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο της Ελλάδος, είναι να δοθεί η δυνατότητα στους επισκέπτες των ελληνικών ξενοδοχείων να γνωρίσουν τον άφθονο γαστρονομικό πλούτο της χώρας μας και να γευτούν, στο πρωινό τους, τα αναρίθμητα ελληνικά προϊόντα και εδέσματα που βρίσκονται στην καρδιά της μεσογειακής διατροφής, η οποία δεν είναι μια μοντέρνα διατροφική τάση, αλλά αποτελεί, σύμφωνα με την UNESCO “άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας”. Η βάση του ελληνικού πρωινού είναι τα κύρια προϊόντα της μεσογειακής διατροφής, όπως ο άρτος, τα παξιμάδια, το ελαιόλαδο, οι ελιές, το γιαούρτι, το μέλι, τα τυροκομικά, τα αλλαντικά, τα φρέσκα λαχανικά, τα όσπρια, οι πίτες, τα γλυκά και τα φρέσκα φρούτα. Στη βάση αυτού του κορμού, κάθε περιοχή της Ελλάδας, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες, την εδαφολογική σύσταση, τα παραγόμενα προϊόντα και τις πολιτισμικές σχέσεις και ανταλλαγές, διαμόρφωσε έναν ιδιαίτερο γαστρονομικό πολιτισμό και ιδιαίτερες τοπικές κουζίνες. Αν και δεν έχει αγκαλιάσει την πρωτοβουλία ακόμα ούτε το 10% των τουριστικών καταλυμάτων, έχει ήδη 700 μονάδες στο δυναμικό της και εξαπλώνεται. Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο σημαντικό είναι για την τοπική κοινωνία να μπορεί να διαθέτει έτσι την παραγωγή της, και τα έσοδα να μένουν στην πατρίδα. Το αντίθετο γίνεται τώρα: Τα έσοδα φεύγουν στις εισαγωγές ειδών διατροφής και εδώ μένει ένα μικρό κομμάτι μόνο.


Αυτό το παράδειγμα μπορεί να επεκταθεί και σε επίπεδο κοινότητας: Σε μια τουριστική αγορά που έχει μεγάλη ποικιλία προσφορών, αυτοί που προσφέρουν απλά στέγαση, μπορούν να συνεννοηθούν με τα καφενεία και ταβέρνες να προσφέρουν ελληνικό πρωινό σε μια προκαθορισμένη τιμή και με συγκεκριμένα προϊόντα τοπικής παραγωγής.
Αυτό θα δημιουργούσε μια δικτύωση μέσω συνεργιών όλων των κατοίκων ενός χωριού, των παραγωγών, των ιδιοκτητών καταλυμάτων, των απασχολούμενων στην εστίαση, και όχι μόνο. Γιατί ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος θα μπορούσε να προσφέρει μαθήματα ιστορίας και χορού, εκδρομές στα τοπικά αξιοθέατα, δίνοντας έτσι μια πλήρη εικόνα του τόπου στον επισκέπτη.
Δε θα επεκταθούμε σε άλλους τομείς εδώ, όπως ιατρικό, θεματικό και συνεδριακό τουρισμό. Θα πούμε μόνο ότι η τεχνογνωσία και η δεξιότητα των Ελλήνων επιστημόνων και επαγγελματιών θα μπορούσε να στηρίξει και αυτούς τους κλάδους, με εκθετικά οφέλη.
Ακόμα και στον τουρισμό, υπάρχει τεράστιο έδαφος να καλύψουμε, που σημαίνει ότι όσο πιο πολλοί τουρίστες έρχονται τόσο πιο ανοργάνωτοι και δίχως άποψη για το προϊόν δείχνουμε σήμερα ότι είμαστε. Μπορούμε να φτάσουμε στην παραγωγικότητα μέσω των υπηρεσιών λοιπόν!

Απρίλιος 6, 2017 Posted by | Πολιτική και πολιτισμός | , , | Σχολιάστε